Bonn Exit

Hierbij een weergave van de laatste afgelopen maand.

Na het yurt avontuur was het weer een normale week op kantoor voor de phd, welke eigenlijk steeds dieper naar niks lijkt te leiden. Af en toe lijkt het gelukkig leuk en daarmee gaan we verder. Het weekend na de yurt was het druk met bezoek. Eerst kwamen de oudjes op de fiets langs. De sabbat werd ingevuld door een flinke wandeling door het Sieg gebied. We eten bij de Taj Mahal restaurant (erg goed!) en we relaxen een beetje. 

Ma voorop door de graslanden met Willem achterop

Het gebied vond ik super vanwege de mozaiek van relatief kleine akkervelden in de bossen :)

Weer 'thuis' aan het puzzelen en lezen!

De dag er na komen Mara en Koen langs, wat erg leuk was, ondanks het tegenvallende Max Ernstmuseum en een maag opspeling na het diner. Wel konden we genieten van een heel mooi paleis in Brühl en natuurlijk het Beethoven-huis van buiten. O, ja: de ijssalon doet het ook altijd goed, want in Duitsland lijken mensen wel meer tijd te nemen voor het bestellen van een ijsje, wat dan bestaat uit een ware coupe. Wij verkozen spaghetti-ijs en een wafel met hete kersen. Het was super gezellig om mensen over de vloer te hebben en met trots laat ik uiteraard Bonn zien! 

De zwangere Mara poseert met manlief Koen voor paleis Brühl

Samen met Koen voor een van de hoogtepunten van het ME-museum

De week erop is het weer tijd voo rnormaal kantoor gedoe met als klapper een uitje met ZEF. We bezoeken de oude bunker van de Duitse overheid, wat best wel bijzonder is. Na een mooie wandeling, relaxen op een wijngoed met lunch en wijn haasten we ons de avond naar de bus voor Munchen. Er is weinig haast nodig, want de bus komt twee uur te laat. Tja...

In Freising werk ik weinig, maar zijn we weer lekker in de tuin bezig met de pergola en het bijhouden van alle onkruid en slakken... En een nieuwe woning regelen, want Lena heet natuurlijk geen Lena als er geen huizenzoeken bij is. Nu heeft ze werkelijk een pareltje midden in de stad Freising gevonden voor een betaalbaar budget. We kunnen hier weer echt mensen ontvangen ook!

Voor het komende weekend staat een hittegolf bij het familiale festijn op het programma. Ook dit was natuurlijk vol gezelligheid, neefjes, oudjes en dergelijken. Via Lizelore in Kraggenburg met haar organische boerderij en het schutzenfeest van het dorp waar Johanne woont in het hoge noorden van Duitsland kwamen we weer terug in onze plaatsen.

Afgelopen weekend was dan een druk gebeuren met veel actieviteiten in de mooie omgeving van Bonn. Allereerst kreeg ik een collega van ZEF mee voor een wandeling naar de Laacher See. Deze locatie stond al heel lang op het lijstje, daar dit de plek is waar de vulkaan as van vele quartaire sedimenten vandaan komt. Nu is het een mooie krater met een kristalhelder meer er midden in. De Zon scheen op haar hoogste punt, de route was eigenlijk wat te lang, maar het resultaat om in kraakhelder verfrissend water te baden en door mooie schilderachtige Eifel-heuvels te wandelen was de moeite! Een kleine reportage:

Tja....

 Her meer van Laacher

 Detail van het klooster Maria Laacher

De enige foto onderweg van Marcos en ikzelf

De maandag was weer een typisch verdwaalde weekdag voor Jeroen om langs te komen. Hij bracht mij het bezoek met het oog op een rustdag in de tour en de beklimming van de hoogste berg van de Eifel, namelijk de Hohe Acht op 747 m (klimmeters ongeveer 600 zoveel). Na alle zonneschijn en hitte twee dagen terug was het nu tijd van wolken en regen. Met enige moeite volg ik Jeroen (zeker niet in zijn wiel!) de berg op. Mijn gehuurde normaal stadsfiets was een slechte keuze geweest. Op de top staat een torentje, de Wilhelmsturm en hierop hebben we door de snel langs waaiende wolken slechts zeer sporadisch uitzicht. Een gewoonte van slecht weer en / of weinig uitzicht achtervolgt ons. De weg terug gaat veel makkelijker, bergafwaarts!, maar de kleine regendruppels geven een massage voor de huid en een irritatie voor de ogen met hoge snelheden van over 40 km per uur. Enfin, doorweekt komen we terug in Ahrweiler en gaan via een stukje file rijden weer naar Bonn. Na een douche eten we lekker in Bonnsch bierbrauhaus en nemen nog wat biertjes in de Ierse pub en een cola in een andere trendy bar. Wederom een kleine foto reportage:

 

Lopend??? Okay, de laatste 200 meter

 Op de top

 Huh? Waar is alles_

Sfeer impressie onderweg

SIEG

Recentelijk ben ik een paar keer de brug over gestoken naar de andere kant van de Rijn, aan het uiteinde van de stad Bonn. Hier ligt de monding van de Sieg. Mijn eigen stukje Biesbosch in Duitsland en dichtbij. Het is een fabelhaftig stukje groen, waar je heerlijk tot rust kan komen en een aanrader voor een ieder in de buurt. Hopelijk heb je geluk en kom je geen dronken mensen tegen of struikel je over de veel te veel rondslingerende flesjes. Ik heb wat gedachten opgeschreven terwijl ik gezappig op een boomstronk aan de oever zat.

Een bijna tropische overvloed aan groen in de vroege zomer...

Zwammen op een dode boom... 

Leven op een omgevallen boom boven de rivier...

Twee reigers jagen achter elkaar aan, scherend door de late avondzon. Vlak over de donkere watermassa, welke passief door haar bedding schuift. De eerste reiger vindt even later met moeite evenwicht op een zwakke tak van een overhellende boomstruik. Gakkende geluiden drukken zijn onvrede uit.

Andere vogels zijn reeds druk met hun avondzang. Naast me het klikkende geluid van een rietvogel die zich diep in het groen heeft verscholen, maar voor mij af en toe in een verborgen spleet zichtbaar huppelt. Een matkop hobbelt over de vol met mosbegroeide dikke stam van de wilg. Als een blauwe schicht laat een ijsvogel zich even openbaren. Lege fles.

Diep onder mij zie ik een grote vis schuchter door het donkere water zwemmen. Twee duiven in de lucht refelecteren in het water oppervlakte naast de vis. Zittend op een brede stronk van een machtige wilg die stand houdt aan de stijle oever. Op de overzijde fel glimmende witte kiezels, die verschijnen van onder het terugschreidende rivierwater. De lage zon verblindt mij terwijl vliegjes er in dansen onder lommerrijke woudreuzen. De wint komt zwak op, maar ruist diep door de bladeren hoog, alsof ze iedereen van deze plek wil wegjagen, wild, luid, druk en vijandig. 

(Ode aan de dronken man en zijn spulletjes)

Alle afgebeelde afvalstukken heb ik meegenomen om weg te gooien in de daarvoor bestemde plekken.

Babybeurs en een yurt

Na het gefaalde avontuur op de fiets richting Rome is het weer langzaam terug komen in het rytme. Sterke twijfels over de voortgang van de phd zijn aan de orde van de dag, maar we gaan het toch proberen door te zetten voor de laatste twee jaren. De afgelopen weken gingen dus een beetje van links naar rechts.
Na een fikse autoreis terug naar Bonn, konden we saampjes de dag erna een heerlijke wandeling de Ölberg opmaken. Helaas konden geen Bonners mee komen. We hebben lekkere koffie gedronken en daarna enkele andere heuvels op de terugweg mee gepakt (enkelen waren mooier dan de eigenlijke Ölberg).

Een week van harde voorbereidingen voor de beurs volgde. Een nieuw project is namelijk de vereniging Toekomstboom, welke geboortebomen moet gaan promoten. En daarvoor leek het ons leuk op de Ouders Natuurlijk beurs te gaan staan. Behalve heel veel babies en een te zware avond Wageningen de nacht ervoor, was dit een redelijk succes. Een gematigd enthousiasme voor het idee is toch wel terug te vinden in het publiek, welke relaxed langs streunde en genoot van het mooie weer.

Samen met Lena en Marie rijden we dan de lange lange autoreis terug naar Freising. In de week doe ik twee en een halve dag ervaring op bij Rolf Linke, welke mooie meubels timmert. Financieel kan ik me deze hobbie echter niet op de hals gaan halen is het uiteindelijke besluit. De rest van de week zoek ik een fijn plekje in de bieb op en begin met mijn model te sleutelen. Na een lekkere BBQ bij een van Lena's vriendinnen, besluit ik op zondag de nog half brakke Lena mee te nemen naar Nurnberg. We huppelen gezellig en loom rond in de oude binnenstad en het huis van Dürer. In de middag heb ik een kleine verrassing. Terwijl Lena nog zoekt naar waar de eerste bioscoop is met Jurasic World, introduceer ik haar in het begrip airbrb: op de vloer bij privaten. In de buitenwijk van Nurnberg heeft mevrouw Ina namelijk een heuse Afgaanse yurt neergezet. Het geheel is inclusief een relaxe zen-tuin, hangmat en zwembad. De verrassing komt goed aan en we genieten van een werkelijke vakantie (alhoewel maar een dag en nacht). Helaas is de lokale Afgaanse kok verdwenen, waardoor we naar veel wikken en wegen in een fantastisch Italiaans wegrestaurant terecht komen. De eigenaar voelt ons goed aan en we genieten van een langzame avond met een fles wijn als kado. Slapen in een yurt is heerlijk.

Rome Reis?

We zijn wederom in het avontuur gedompeld. Het plan staat al jaren: op de fiets naar Rome! En opeens bleek Sjoerd ook tijd te hebben om de tijden van Santiago te herleven. Echter... (dit is de spoiler van deze post)... een knie blessure weerhoud me ervan om de Alpente overfietsen... Ah wel, alsnog een kort verslag hier.

14 Mei: Koblenz (70 km)
We beginnen pas om drie uur daar Sjoerd laat met de trein in Bonn komt. We rijden het eerste stuk volledig langs de Rijn. Sjoerd heeft een nieuwe hobby ontwikkelt: stempels halen voor het "romelaat" en dat doet hij dan ook met overgave. In Remagen gaan we bijvoorbeeld speciaal de wallfahrtskirche-berg op om te vragen bij de zusters van de mis. Ook het stadje Andernach was enorm de moeite waard! De camping is net onder de stad Koblenz gevestigd met een mooi uitzicht op het enorme standbeeld en het fort op de overgelegen helling.

 Bij de ingestorte bruggen van Remagen

Panorama waar de Moezel de Rijn in komt bij Koblenz

15 Mei: Nierstein (128 km)
Vandaag doen we met de wind in de rug een lekkere tocht langs de Rijn. Alles vlak en dus super easy! We blijven jagen echter, op kilometers en op stempels. Het tellen van de burchten langs de oever is werkelijk niet te doen! Er zijn er zo veel, overal waar de heuvels een punt laten zien. Soms fietsen we een dorpje in, waardoor we even klimmen moeten, maar naar de burchten gaan we niet. Die liggen hoog boven ons bereikbaar met paden steil omhoog. Hoogtepunten van de route zijn St. Clemens, St. Goar en vooral Oberwesel. Even verlaten we de Rijn om een stuk af te snijden. Over de eerste heuvels gaan we totdat we weer aankomen aan de Rijn, alwaar we op een camping voor verenigingen een plekje mogen hebben.

 In de ochtend is het nog wat betrokken in het Rijndal

 De zon schijnt en de kastelen liggen zelfs in het midden van de Rijn!

De eerste heuvels zijn een feit!

16 Mei: Bruchsal (136 km)
De dag bgint vroeg in het mooie en steile Oppenheimer. Hier blijkt Kepler gezeten te hebben en zijn er bovendien onderaardse gangenstelsels ergens onder onze voeten. Daarna gaat het weldra verder; wederom langs de Rijn. Ditmaal met tegenwind. We komen door het mooie stadje Worms en later ook door Speyer, wat echt de moeite waard is! De crypte en de kerk en de toeterende bruid-auto's door de binnenstad zijn de moeite. Tevens ons eerste ijsje (Hollunder, jamjam!). In Speyer voel ik me nog goed, ondanks een beschadiging aan de tent, gevallen fietstassen, een lekke band en een langzame irritatie in de knie. Het laatste deel naar Bruchsal gaat door langzaam stijgende bossen. Helaas doet de route Heidelberg niet aan, dus die staat nog altijd op het to-do-lijstje. We komen aan op een kleine helling camping.

Broodje voor de kerk van Worms

 De bisschop van Worms ofzo?

 Door de bossen over onverharde paden: de route van Reistma is mooi

De kathedraal van Speyer van afstand. Wat een ding!

17 Mei: Tuebbingen (125 km)
Bruchsal blijkt een enorm mooi paleis te hebben; waar we met wat geluk dwars door rijden in de vroege ochtend. Vandaag besluit ik desalniettemin de reis naar Rome te stoppen. De knie is kapot gegaan en wil ik nu niet aan de Alpen ten prooi laten vallen. Wel een mooie route langs de Wuerm, die werkelijk schilderachtig in het zonnetje ligt. We passeren verder Merkelingen en Bebbingen (of iets), wat beiden hele mooie dorpjes zijn met een te gekke middeleeuwse kern. Ook de bossen hier zijn erg de moeite waard. Het is jammer om op te moeten geven en ik zal er vast een keer spijt van krijgen. Misschien is er nog het wonder van Tuebbingen... We eten in ieder geval onze pizza hier langs de Neckar.

 Paleis van Bruchsal

 Ergens in het dal van de Wuerm

Het kloosterstadje nabij Tuebbingen

De pizaria aan de Neckar in Tuebbingen

18 Mei: Sigmaringen (78 km)
Vandaag was de grote klim over de Schwabische Alben. Eigenlijk ging dat allemaal redelijk ondanks de knie blessure. Toch ging bij de klim naar het Maria klooster het licht even uit en stond het besluit vast. Ik fiets tot de Donau en daarna vervolg ik de route naar Lena. De afdaling is supermooi, wederom! Verder is de stad Sigmaringen als een sprookje en kom ik op de camping een oude man tegen, die blijkbaar Sjoerd al eerder mee gemaakt had, maar het zelf wat rustiger aan doet, de heer Timmermans. Sjoerd is overigens dezelfde dag verder gefietst op weg naar de Bodensee en uiteindelijk Rome. Ik wens hem heel veel succes.

 Een laatste lunch met Sjoerd

 Dit landschap daagt toch uit tot luilekkerfietsen?

Panorama met boompje ervoor

19 Mei: Leipheim (135 km?)
Vandaag dus voor het eerst weer alleen op weg. Langs de Donau gaat het eerst over vlakke uiterwaarden en uitgestrektheid. Langzaam komen er meer heuvels en gaat de route steeds vaker naar boven met pittige klimmetjes. Uiteindelijk genieten we van het mooie Riedlingen, langs een verwarrend Ehingen, waardoor op de omweg-route terecht komen, maar hiervoor in Blaubeuren enorm dankbaar zijn. Dit middeleeuwse dorpje herbergt namelijk een wonder: een diep karstgat, waaruit een diepblauwe rivier de aarde uitkomt. Geniaal mooi! Ulm heeft de hoogste kerktoren, maar verder niks: een echte lelijke grootstad. Ik fiets snel door en kom met een krampbeen en blessure knie aan in een hotelletje in een kasteeldorpje, waar ik een kebab eet.

 Een rustplaats speciaal voor fietsers: lief hoor, zo na een 20% helling!

 De grote mooie Donau

 Een impressie van kerken en donkere wolken

 Het karstgat van Blaubeuren, waar de zon zich eventjes liet zien

De Hoogste kerktoren ter wereld in Ulm met mijn fiets

20 Mei: Neuburg (100 km?)
Vandaag was een helse dag met regen, modder en temperaturen onder de tien graden (over de hele dag genomen!). Wederom kom ik in een kamer terecht, ditmaal een gastenkamer net buiten de stad Neuburg. Eigenlijk had de route zelf ook niet heel veel hoogtepunten. Wel wat flauwe hellingen en de steden Dillingen en Donauwoerth waren best mooi. Vooral het broodje Thuringse worst met sauerkraut bij de lokale WurstEcke was een hoogtepunt en aardige vrouw. De pracht en praal van de kerken is onderhand wel weer voldoende voor me en het aantal stempels op een dag gaat snel naar beneden... Ook de moraal, maar ik blijf gaan. Ondanks de korte afstand deze dag. Morgen ben ik thuis.

 De vogel van Dillingen en lachen als een boer met kiespijn

 Heuvels!

In de avond wordt het weer plat langs de Donau

21 Mei: Freising (80 km?)

Ik begin met het bezichtigen van het stadje Neuburg. Een leuke stad met uiteindelijk ook mijn laatste stempel in mijn Rome-boekje. We fietsen vervolgens in mijn laatste warme kleren eerst door het vlakke Donaudal, waar we na 1-2 uur toch in de eerste heuvels terecht komen. Uiteraard fiets ik in het begin om, maar uiteindelijk gaat het verder door de heuvels, die vooral rondom Gerolstein heftig zijn. De klim naar het bieren-abdij Scheyer was de moeite, en natuurlijk ook de laatste klim het Amperdal uit de laatste heuvels voor Freising over! Eindelijk! Ietwat korter dan gepland, maar we zijn op een voorlopig einddoel.

 Neuburg

Het hopland net voor Freising

23 Mei: Munchen (38 km)

Nog een klein stukje verder naar Munchen om het fietsen af te leren. Langs de wilde Isar gaat het makkelijk en in de stad (die we onderhand wel kennen), kost het niet heel veel moeite om de laatste stempel in het pelgrimsboekje te scoren. De overvloedige Isar is duidelijk het hoogtepunt.

 De wilde Isar schiet alle kanten op!

 Ergens in centraal Munchen. Het einde voor nu...