Soms moet je gewoon even vertellen hoe gaaf de wereld zijn kan. Deze simpele ontdekking kun je namelijk al in 1 dag doen. Enfin, ik kom hier op terug. Eerst iets anders. Hetgene wat het plaatje hierboven verklaart. Vorige week was ik namelijk op uitnodiging van de vereniging der Milieudeskundigen (wat dat dan ook zijn mag) mee met een excursie. Deze dwong mij naar IJmuiden te rijden en van de haven uit te varen de Noordzee op. Hier is namelijk een vernuftig stukje Hollandse techniek aangelegd: een enorm windmolenpark. Het is een mirakel hoe ze dit park zomaar midden op zee hebben kunnen neerzetten en het lijkt heel veel stroom op te leveren. Enkele zieke mensen en interessante gesprekken verder kwamen we uiteindelijk voor een rondje om de kerk. Geen motorboten dwars door het park: daar heb je ingewikkelde verguningen voor nodig. Ach, het was weer een hele happening. Grappig.
Ik geef dan nog een mooie overzichtsfoto voor op de desktop, ha!
Terug naar het dromerige begin van deze post. Een enkele dag om te laten zien hoe mooi de wereld is. Na de eerdere verhalen over mijn obsessie met bomen ben ik dit keer op zoek gegaan naar de dikste boom van Nederland. Deze is nabij Nijmegen geplant door de Romeinen die daar 450 jaar geleden gelegerd waren. Het is een briljante ....
Ow, wacht. Nijmegen... Dat was eerst. MEt donkere wolken en zonneschijn er tussen in kwam ik eerst aan in het mooie Nijmegen. Het geluk leek me mee te zitten, want ik belandde in een waar middeleeuws tafereel! Er waren kraampjes, middeleeuwse mensen, overal vuurtjes om eten op te maken en allerlei leuke muziek, vuurklappen en gekkigheid. Het viel me op dat ht gros van de middeleeuwers Duits was; in nederland hebben we niet veel van dit soort uitzonderingen, gok ik... Ik was er niet achter gekomen wat voor taaltje dit groepje muziekanten eigenlijk zongen:
Het was lekker toeven in de stad en het beviel me enorm. Gewoon echt leven. Mensen die tegen je praten, drukte, het goede leven noemde Thomas Aquino dit geloof ik. Helaas was er ook het nodige drama. Ik denk dat dat ook een beetje bij de middeleeuwen hoort. Door de stevige rukwinden vlogen de muntjes plots van het kraampje waar ik naast stond. Uiteraard renden de mensen van achter het kraampje om alles op te rapen, maar dat was nog geen ramp. Tot overmaat van ramp blaasde de wind ook de stand uit de voegen welke half instortte. Geluk was met het arme meisje dat nog was achtergebleven achter de stand en precies in een openingen tussen de ravage met een wit vertrokken gezicht langzaam begon te huilen.
Ok, ik had mijn middeleeuwse mini quiche en begon verder af te reizen naar de heuvels van Beek. Hier tegen de steile wand aan stonden enkele rijen met zeer oude kastanje bomen. Tamme kastanje door de Romeinen hierheen gebracht, want in Nederland kwam die nog niet voor. Uiteindelijk vond ik hier tussen ook de zogenoemde kabouterboom:
Goed ik kon het niet laten om er nog een foto van deze geweldige bomen bij te voegen. Tamme kastanjes waren zo ie zo mijn favoriet, maar nu... tja bomen...
Hierna ging het verder door de bossen over stijle paden en langs een cross evenement, waarbij de geuren van olie mijn eigen zweetgeur verdreven. Briljante sport, die motorcross. Nu kwam ik uiteindelijk ook terecht achter Groesbeek en nabij de rivier de Maas. Hier kwam ik de overasselsche duinen of heide tegen. Dit gebied is enorm lievelijk: heuveltjes, meertjes, bossen, grasland, alles in een heel kleine schaal. Ik laat je een glimps zien:
Mocht je hier in de buurt zijn, ga dan zeker voor een ommetje. Ik kende het nog niet en was erg onder de indruk! Het is er echter ook best druk bezocht. Maar dat doet niet af van de pret. Hier begonnen de wolken zich echter samen te pakken en de rest van de fietstocht was er een donkere angst dat het zou gaan regenen. Uiteindelijk heb ik wat scharreleieren onderweg gekocht en kwam veilig thuis. Ik verwacht de volgende keer nog een maal over bomen te gaan praten. Op het schema staat namelijk een tweedaagse fietstocht langs de mooiste bomen van de Achterhoek en Twente! Daarna hoop ik je niet meer met deze gekke obsessie lastig te vallen.
