Weekendje Plet

Eindelijk had ik eens een weekend vrij! Een weekendje tijd om erop uit te gaan en de omgeving te ontdekken op een toeristische manier. Mijn eerste keuze was om naar J-Bay (Jeffrey’s Bay) te gaan, het surfersmekka van Zuid-Afrika. Echter een stukje verder ligt Plet (Plettenberg Bay) en dit viel beter in de aarde bij mijn medestudenten hier in het dorp. Zij wilden namelijk walvissen spotten, sinds dat de week ervoor in dezelfde plaats niet was gelukt… Op naar Plet dus! Aangekomen op locatie was de zon op haar hoogst en de mensen genoten van het mooie weer, zoals dat hoort in een toeristenplekje… Het was me om het even, ik zocht naar een plek voor een mooie surf. Hoewel de golven in de ogen van een leek best wel “ridable” leken, waren er niet veel surfers in het water (lees: zo goed als geen!). Ik kon ook niet echt vinden waar er een plank te huur was. Maar goed, het deerde niet, aangezien we vandaag eerst walvissen zouden gaan spotten. Helaas bleken de organisaties die dit regelen niet in staat te zijn de middagtoer te doen, omdat de zee te ruw zou zijn. Dit was een klinkklare smoes, maar we konden er weinig tegen doen. Na wat twijfel besloten we uiteindelijk naar onze overnachtingplaats te gaan en daar de golven te bedwingen met een body board. Dit was uiteraard veel plezier, maar mijn tenen hadden uren nodig om weer warm te worden. Geloof dat de doorbloeding niet zo best meer werkt na al die tijd in het zonnetje en warme temperaturen! Ik ben er dus nog niet zo zeker van of die surfplank veel beproeft gaat worden. Denk toch echt een landrot te zijn! Sorry, mates :( …
Na een dubieuze avond stappen had ik lekker wat rust over om een briljante wandeling te maken terwijl de zon opkwam. Dat was een heel lang kodak-momentje, maar ik kan hier slechts een weergave doen.
De volgende dag zouden we wel walvissen gaan kijken. Bijna viel dit in het water, maar uiteindelijk zaten we toch op de boot. De avond stappen ging zijn tol heffen bij mijn twee metgezellen door de schommelingen van de boot…
Walvissen hebben we ook gezien. Geen springende, zoals ik vanaf de kust in Zuid-West Australia al eens gezien had, maar wel van behoorlijk dichtbij wat toch indruk maak:zo’n enorm stuk vlees in de oceaan.
De terugweg verliep zonder problemen en nu ben ik weer terug op mijn stek in de kloof. Nog ff geen office voor mij. In die veld werk is naamlijk baie lekker!

Diep in de Baviaanskloof

Het is onderhand alweer vier weken geleden dat ik de Hollandse drek verwisselde voor het rode stof van Afrika. En het bevalt goed! Uiteraard worden alle familie en vrienden in Holland gemist, maar wat is nu beter dan een zonnetje op het bolletje en de onherbergzaamheid om je heen? De bavianen springen voorbij, terwijl ik lekker op mijn veranda dit verhaaltje schrijf; hoe geniaal! De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met de voorbereidingen van de meetsessies. Hiervoor heb ik twee weekenden moeten doorbrengen in de Kloof bij Oom Piet Kruger, die nauw samenwerkt met ons project. Ik heb hierdoor niet heel veel bijzondere avonturen te vermelden eigenlijk. Naast de tijd in de kloof zit ik verder op het office. Daar gebeurd uiteraard ook niet veel anders dan op een normaal office, behalve dan dat er af en toe vreemde insecten en spinnen een kijkje komen nemen. De dagen zijn langzaam warmer aan het worden en ik begin meer en meer het Afrikaanse gevoel van laissez-faire te pakken te krijgen. De handigheid met de braai valt me nog wel wat zwaar, maar ik heb nog vier maanden de tijd om dit goed voor elkaar te krijgen. Gezien het aantal braais per week zal dat dus wel goed moeten komen. In de Kloof ben ik dus begonnen met het opstellen van de experimenten:

Ook had ik een dagje vrij genomen om een beetje rond te wandelen. Afrikaners die al jaren in de kloof wonen en een lift geven, zwarten die nog maar net zelf met vier op de voorbank van een auto passen en je een lift aanbieden.... Geniaal. Een ommetje op het klipspringerpad gaf een verrassende inzicht in een van de vele kloofjes in het gebied. Erg mooi, maar beetje onheilspellend wanneer elke steen waar je op staat weergalmt en je alleen op pad bent.

Afgelopen weekend moest ik dan mijn eerste voorstelling geven aan een paar studenten uit USA. Deze studenten waren een week eerder op de Learning Village geweest om allerlei environmental issues te bespreken en nu zouden ze dus een beetje te horen krijgen over de restoratie van de spekboom velden in de Baviaanskloof; hierbij zou ik een bijdrage kunnen leveren. Enfin, ik was niet verbluft over mijn eigen bijdrage, maar het was een goede experience om in het veld (zonder powerpoint!) je verhaal te doen. Dit zijn dingen die ik echt wel beter zou willen leren, omdat deze techniek nog niet mijn grootste abiliteit is. Al met al was het erg gaaf om met de studenten op te trekken en ze les te geven. We hadden bovendien goede gesprekken en ik kon een beetje mee pakken van de les-aanpak van mijn begeleiders, welke zeker erg interessant en leerzaam was. Hulde is hier op zijn plaats!
De volgende dagen ben ik verder gegaan met het installeren van de proefopstelling. Het werk begint nu echt op te schieten en ik denk dat de omliggende boeren blij zijn dat er weer progress is op dit gebied. Het blijft wel vreemd om een groep zwarte werkers mee te krijgen die het zware werk voor je opknappen en je maar ff mot vertellen wat te doen. Ook elke maaltijd bij Oom Piet wordt geserveerd door zwarte dienstmeiden. That is just the way it, I guess. Bovendien is dat wel de grote werkvoorziening!
Enfin ik ben weer als een vis in het water in de Baviaanskloof, hiephoi!