Tja, de wegen van het leven zijn ondoorgrondelijk. Zo zit je in koud Beieren en dan opeens in de tropen van de Amazone-stad Manaus. Ik kreeg een kans om daar een workshop te doen. En ook al had ik mijn supervisor gezegd dat ik liever niet de hele reis maakte, stuurde hij mij daar toch heen. Beide supervisor wilde hier zelfs voor betalen. Ik begrijp niets tot erg weinig van deze wereld die wetenschap heet.
Hoe het ook zij, ik moest naar Manaus afreizen. Een lange reis over Amsterdam en Rio of Sao Paolo. De maandag had ik direct een meeting, maar door de lamlendigheid kreeg ik het niet voor elkaar deze te halen. Ik had wat tijd om een druk winkelcetrum te ontdekken. Daarnaast deed ik erg weinig.
De volgende dag stond de excursie op het programma. Ontmoetingen met de buitenlandse delegaties voor de workshop en met de boot de rivier op. We zien de plek waar de Negro en Solimoas elkaar ontmoeten tot de Amazona en waar de twee rivieren door hun verschillende kleur nog lang te herkennen zijn.
Ook ontmoeten we "lokale" bevolking of Indianen, die een show voor ons opvoeren en waar we zelfs mee dansen mogen! Klinkt raar, maar is best gezellig. Hetzelfde geldt voor het zwemmen met de roze rivierdolfijnen, welke met vis voor onze neus worden gebracht. Desalniettemin is ook dit erg bijzonder. Een lunch met heerlijke vis spreekt voor zich. Want vis is het voedsel van Manaus! En later die avond probeer ik ook de Ticaca soep, die eigenlijk uit Belem komt, maar hier op het plein voor het Amazone opera gebouw (het enige landmark) wordt verkocht. De soep heeft zogenoemde jambu bladeren, die de tong doen tintelen en licht verdoven. Erg apart. Ook de slijmige manioc massa die erin wordt geschept geeft je tot denken...
Veel huizen drijven op enorme boomstammen op het water
Dansen met de Indianen ...
De brug is net zo enorm als de rivier zelf!
De tacaca soep voor de tacaca stand
De volgende twee dagen moeten we dan door de workshop gaan. Deze is best interessant en ik leer ook interessante mensen kennen; netwerken heet dat. De avonden worden gevuld met goed voedsel en her en der de befaamde caiparinha.
Na de workshop heb ik de vrijdag nog een meeting bij INPA op het programma. Ik ben blij dat deze meeting op het laatste moment toch nog mocht lukken en ik het nodig netwerk bouwen ook buiten de workshop heb kunnen doen. Helaas zijn al mijn verbindingen weer niet bekend. Wellicht spreek ik de namen niet internationaal genoeg uit ofzo... De rest van de dag spendeer ik met Pauline uit Frans Guyana en Oscar uit Colombia. Wederom het winkelcentrum en ook het zwembad en het Bosque da sciencas van INPA, waar we een persoonlijke rondleiding krijgen.
Het weekend had ik zelf aan deze trip geplakt om een idee te krijgen van het Amazone regenwoud en dus boek ik een trip, zodra ik vrijdag avond om negen uur in check in het hostel. Ik weet niet meer waarom ik van hostels gebruik maakt, want ze beginnen me een beetje te irriteren. Hoe dan ook, de volgende dag kan ik na uren wachten met een persoonlijke guide de jungle in rijden. Hij brengte me bij een wegrestaurant, waar een jeep me ophaalt voor het vervolg naar de boot, welke me dan naar de lodge aan de Rio Negro brengt. Het is vis voor lunch en na wat relax tijd gaan we met de boot naar een mooi rivierstrand (of meerstrand), waar we door het sedimentaire water baderen, terwijl de vissen rondom ons heen opschrikken. Weer in de boot merk ik dat mijn huid rood geworden is van het sediment en geirriteerde reactie van het water, hahaha. Met de ondergaande zon varen we dieper de kreken in. Ze doen me een beetje denken aan de Biesbosch, behalve dan dat de gids een kleine alligator het water uitvist om ons te laten aaien. Na de kipmaaltijd en nog wat goed gemixte caipirinha's is het tijd onder de wol te gaan. Ik kan hier beter zeggen op bed te liggen en proberen de warmte niet te veel in je lichaam op te nemen. Ik slaap erg goed.
Eerst gaan we over de weg
En dan met de boot
Op naar het zwem-eiland
Zonsondergang impressies
De volgende dag vervolgt met een lekkere wandeling door het regenwoud. De vloedbossen om precies te zijn. Momenteel staat de rivier erg laag vanwege de droge periode, maar bij hoogwater staan de bossen hier grotendeels blank. Ook hangen er dan geen mistige wolken in de heuvels, welke nu door de vele bosbranden worden gevormd. Na de wandeling moet ik weer uren wachten om vervolgens met een speedboot naar Manaus te worden gebracht. De rivier is dit keer geen vlakke spiegel, maar heeft door een lichte bries behoorlijk wat golfslag. De brede en hoge riviercruiser (die ik eerder in New Orlean verwacht) gaan hier traag en gestaag door heen, maar wij slaan behoorlijk op en neer. Ook dit avontuur kent weer haar einde en na nog een nacht in het hostel en een gebroken nacht in het vliegtuig kijk ik uit dadelijk weer lekker thuis te zijn. Brazilie is een leuk land, maar spant voor mij geen kroon. We zijn waarschijnlijk te verwend, of reizen naar tropische landen is gewoon iets waar Lena bij hoort, hahaha! Daar tegen over staat wel dat het ongelooflijk is hoe de bossen hier overal rondom de rivier uitstrekken en de menselijke tekenen meer een uitzondering zijn. Dat is een invers landschap van Europa! Ook de onmetelijke grootte van de rivier valt op in vergelijking tot het drie-rivieren-kruispunt voor Zwijndrecht. Het is moeilijk te bevatten hoe groot het is en dat al zo ver stroom opwaarts...
De ochtend sta ik op voor de zonsopkomst bij de vredige en stille rivier!
Enkele typische impressies van de oerwoud wandeling
Jaja! De zoveelste bezoekers hebben de weg naar Freising gevonden. Dit keer waren het mijn ouders, die dan toch een persoonlijke hele eigen blogpost krijgen. Te meer vanwege hun gewaagde acties op de toppen van de Alpen. Alhoewel de eerste dag nog rustig was met wat rond wandelen door Freising en het vaste dineren in de Weihenstephaner Braustube besloten we diezelfde avond tevens om gebruik te maken van het mooie weer en een bergtop te proberen op te wandelen. En dat deden mijn ouders heel erg aardig! De steile paden op dus. Alles was mooi en aardig tot aan het koffiehuis in de alm, waar een olijk duo de tent nog even extra had geopend en ons van bier, kaas en spek serveren. Een mooie bodem voor het laatste stuk de berg op. We klimmen naar de kam, welke steeds smaller en steiler stijgt naar de top van de Brechenspitze. Met het nodige gepuf bereiken we uiteraard de top!
