Een onheilspellend geluid klinkt van boven uit de lucht. Diep gebrom. Alsof het einde van de wereld in een fatale laatste atoombom nadert. Gelukkig is het slechts een vliegtuig dat nu vaag door de robuuste wolken heen zichtbaar wordt. Er is geen gevaar. Alhoewel.... De wolken zijn dik en grauw en de wind trekt soms flink aan. Ik weet dat er nog een stuk over open water wacht. Ik ben weer in de kano gestapt. Ditmaal de Nieuwkoopse Plassen met Pasen. Een van de plassen, die ik nog niet heb ontdekt. Door het slechte weer vind ik zo gauw geen handlanger die mij in dit avontuur bij wil staan en dus ga ik alleen. 
De kano vaart door lege velden die nog net boven het water oppervlak komen. Ze bevatten hier en daar trilveen waar ik golvend overheen ploeter, wanneer ik de kano een stuk over land moet trekken. De watertjes kronkelen en verdwijnen. We worden er in opgenomen. Maar het is vredevol in de bosjes. Vogels twitteren blij en vrolijk en de zon lijkt warempel te willen doorbreken. Het lukt haar echter de hele dag niet. Gele dotterbloemen staan in bloei. Niet zo groot als ze in de Biesbosch zijn. Ik zie een bonte specht aan een boom hangen. Mos bekleed de bomen die te laag hangen en welke door kamperfoelie worden omarmd in ronddraaiende zwieringen strak om de stammen. Het is mooi en leeg en stil.
Maar het open water wacht. Met omwegen kom ik dan eindelijk aan. Ik tref het, want de wind is in de rug. Ik pak het volle water, dat lange tijd rustig blijft. Dan steekt de wind weer op en dan beginnen de golven. Ik begin te vrezen voor het leven. De kust komt naar binnen gekromd, precies zo dat ik vanaf nu schuin op de golven dien te varen. Ik pak de uitstekende boomtongen een voor een, telkens schuilend in de achterliggende baai. Voor tenminste tien minuten wacht ik in een baai wanneer de wind wel heel heftig opsteekt. Het was de laatste etappe en ik red het allemaal net. Mezelf vervloekend weer eens zoiets stoms ondernomen te hebben. Terug gaat het door rustig water. Ik zie het nest van een grote gans, een wulp, een roofvogel welke met snelle wiekslag zich weg maakt. Dit alles gebeurde na een relax weekend in Hamm, bij lieve ouders en grootouders van Lena! Mooi, mooi!
Maar och, nog even terug naar het weekend bij Jethro in Den Haag.We gingen naar het Humanity House. Dit museum draait om de beleving vluchteling te zijn en persoonlijk vind ik het erg gaaf opgezet. Vooral de spiegel waarin je geen spiegelbeeld kan zien. Briljant! Lena en broer J. waren vakkundig uiteraard iets kritischer. Ik was dan echter weer wat kritischer over het in de rij staan voor de parkeergarage... Helaas van dit uitje trouwens geen foto's :(. Ook de verhuizing van Lena en de laatste uitgaansnacht in Wageningen blijft in het grijze gebied, Als laatste nog de opmerking dat de vakantie gepland is: in juli rijden wij naar het Iberische schiereiland.
