Oud en nieuw waren de ouders van Lena bij ons met de hond natuurlijk. Dat was erg gezellig en we hebben heerlijk door het verse witte sneeuwlaagje gewandeld in onze quasi-achtertuin. En granium gespeeld en oliebollen gegeten en bier geproefd. Perfecte start van een veelbelovend jaar.
LEna diep in de sneeuw: voor het eerst zien we zoveel sneeuw
De Eckbauer
Op weg naar beneden
Dan komen we de Partnachklamm in.... En het is de moeite waard! Was de wandeling door het droomlandschap al heel bijzonder, de canyon maakt het nog eens extra mooi. Bevroren watervallen, diepe kloven, stromend water. We worden langzaam meer en meer enthousiast, maar ook koud. De zon verdwijnt en de temperatuur gaat vanaf het maximum van -7 naar beneden....
Enkele fotoos van deze plek, maar voor de realiteit moet je maar langs komen!
De ingang tot de kloof
In het donkerste binnenste met bevroren watervallen
Koude avondsessie
Midden in de week reis ik nogmaals af naar Frankfurt om BiK-F en Gabriel te bezoeken.
Een weekend later hebben we met Sebi en Julia in Füssen afgesproken. Dit betekent een enorme oppepper en positiviteit. Het drukke Schloß Neuschwannstein is de moeite, vooral door de wandeling erheen langs de Marienbrucke. Eigenlijk is het afgezet, maar niemand weet waarom. De highlight van Duitsland zelf is uiteraard niet het grote ding. Op onze wandeling naar beneden ploegen we ons door diepe sneeuw, hebben we het over van alles en nog wat, hebben we een sneeuwballengevecht en maken natuurlijk sneeuw-engels! Koud is het wel een beetje. Vooral met de sneeuwstorm, wat ons tot sneeuwmannetjes verandert. Gelukkig is er heerlijke koffie in de stad te vinden. En gaan we de avond heerlijk uit eten bij Madame Plüsch; een geniale service van onze Hongaarse ober, veel gelach, lekker eten en vrolijkheid. Het leven optimaal. Met de trein zijn we in drie uur weer terug en moet ik snel naar werk.
Füssen aan de Lech
IS het nu klaar met die sneeuwballen????
Het kasteel in de verte zonder toeristen
Huiselijke sfeer bij Madame Plüsch
De volgende dag vind ik nog overblijfselen van de Via Augusta, wat me aan Sjoerd doet denken






