Afgelopen twee weken ben ik maar liefst tweemaal naar de populaire zomerbestemming Margareth River geweest. Een kort verslag…Allereerst was daar het retreat van Pennington Scott. Een gezellige drie dagen, waarin we onze collega’s nog eens iets beter leerden kennen door middel van bedrijfsevaluatie, brainstorm sessie’s, personality tests, de avonduren met een drankje en spotlight-spelletjes. Naast het werken voor het bedrijf op het bijzonder schilderachtige estate-je van de baas, was er op de vrije zaterdag een half dagje abseilen gepland. Mijn hoogtevrees heeft het nog nooit zo duidelijk onder ogen moeten zien! Een eerste abseilwand was voor oefening, de tweede ook, maar de derde was de echte abseiling van bijna veertig meter in de Bridal Cave. Mijn eerste poging stranded, ik kon het gewoonweg niet aan. De tweede poging moest ik wel: ik was immers de laatst overgeblevenen op grondnivo! De foto’s zeggen genoeg lijkt me.
Gellukkig was er daarna ook een tijd van uitrusten door zee, golven en later een heerlijke BBQ, curry en mojito’s, die vakkundig doorcollega Phil warden gebrouwen. Al met al was het supergezellig en lijkt er zelfs toekomst in het kleine consultantbedrijfje te zitten!
Doordat ik tijdens de retreatook een weekend met mijn collega’s opgescheept zat, vond ik wel dat ik het recht had om later in de week een paar vrije daagjes op te nemen en lekker met Babet een stuk te gaan fietsen. Planning was om naar Northam te fietsen over de zogenoemde Kep-track, maar na hetzelfde dorpje tweemaal achtereen binnen te rijden van twee kanten gaven we het maar op. We hadden iets van twee uur een rondje gereden en we waren al laat vertrokken. In het stijlvolle Mahagony Inn lieten we ons een werkelijk sublieme maaltijd opscheppen (dit was het beste eten dat ik sinds het pannekoeken-restaurant in Utrecht gegeten had!). De Mahogony Inn is een oude herberg (plusminnus sinds 1840), welke vernoemd is naar de Swan Mahagony; de Jarrah en Karri bomen van de Perth Hills. De volgende dag vervolgden we onze weg via de dam Mundaring Weir (zie voorgaande posts), een stuk van het mountainbike trail Munda Biddi en Kalamunda naar de Zigzag Road. Dit is een smalle weg over de oude spoorlijn, die met lange haarspeldbochten de Perth Hills afdaald.
Het weekend stond een concert van de Waifs op het programma. Dit is een Aussi folk/country bandje, gevormd door twee zussen en een ex-vriendje. Zoals ze ook al een jaar eerder gedaan hadden speelden ze op het Leeuwin Estate, een grote winery omringd doorknoestige, grote Karri bomen is. De weg erheen maakten we een stop op de Busselton Jetty, de een-na-langste pier op aarde en overnachten we bij kenissen van de driver. Ook hier werd spotlight gespeelt, echter zonder spotlight. Wederom kwam ik zodoende terecht in een bijzondere mooie woonomgeving. Enkele bezoeken aan wineries zorgden voor voldoende aanvulling op de wijnvoorraad. Helaas verliep deze trip niet helemaal vlekkeloos, vanwege spanningsbogen mbv botsende karakters.
Terugkomst op maandag was het Australia Day. Mijn ouders kunnen deze grote feestdag vast nog goed herrinneren! Ditmaal waren er geen treinen vol zingende Aussi’s nodig om bij de place to be aan te komen: we rolden simpelweg het huis uit en zochten een mooie spot uit langs de rivier. Een picknickje mee en wachten tot het spektakel begint: Perth heft namelijk het grootste vuurwerk van de hele wereld op Oz-Day! Na de vliegtuig show, rond negen uur, barstte het los. Ondanks het feit dat we op een redelijke afstand van het vuurwerk zaten, blijft het een groot gebeuren. Na afloop zijn er dan natuurlijk nog de al die idiote drunken Australiers, die ook een show an sich zijn, haha.
Nu zijn we weer terug op office. De festiviteiten zijn langzaam aan het verminderen. Geen public holliday’s meer, gewoon hard werken aan de projecten. Nu ja, komende zondag wacht nog wel de Big Day Out op ons .
