De leuke uitstapjes zijn nog lang niet voorbij! Deze tijd van het jaar is perfect om een beetje rond te wandelen zonder overhit te raken of teveel regen op je rug te krijgen. Afgelopen break hebben we dan ook de rugzak gepakt en de stoute schoenen aangedan voor een stuk van de Cape to Cape track (Cape Naturalist naar Cape Leeuwin). De bus bracht ons naar het Zuidwesten, destinatie: Yallingup, een klein kustplaatsje met een actieve surferspopulatie. Het locale winkeltje gaf ons de laatste kans voor proviand. Een zuurdesembrood was het meest prominente item in store… Onze wandeling begon nu echt.
Een wolkenkleed bedekte de hemel en een azuurblauwe Oceaan beukte naast ons tegen de rotsen. De kust van het Leeuwin massief is uitermate mooi en geeft een sublieme afwisseling van lieve bloemenvelden en robuuste rotsformatie’s.
De eerste dag werd al meteen een behoorlijke test. De zon liet het grotendeels afweten en het terrain was veel op-en-neer. Het duurde dan ook uren voordat we onze tien kilometer hadden afgelegd. De werkelijk fantastische kampplaats in een beschutte duinvallei maakte alles weer goed. Een (heel) verfrissende duik in de oceaan aan ons prive strandje en een heerlijke campingmaaltijd van noodles en chips deed alle pijntjes als sneeuw voor de zon verdwijnen.
De volgende ochtend begon de zon terluiks door de wolkjes te schijnen terwijl wij aan ons ontbijtje van gebakken ham en eieren op het zuurdesembrood genoten. Enkele surfers waren al aan de horizon verschenen. Een zware dag volgde. Er was veel zonneschijn. Wederom was er de tweedeling van lief en stoer landschap, de vredige bloemendekens en de beukende oceaan.
Halverwege de dag ontwaarde zich aan ons een groep stilstaande kangoeroe’s. Vanwege hun formaat en de stille pose die ze aanhielden dacht ik in eerste instantie dat het hier om beelden ging. Gelukkig waarschuwde mijn vriendin me tijdig dat dit werkelijk levende wezens waren (voor in elkaar geschopt te worden door deze potige dieren). Riviertjes werden overgestoken, watervalletjes verstopte zich achter de duinen en menige hagedis of slang stoken ons pad over.
Afgepeigerd en uitgeput bereikte we het dorpje Gracetown. Er was hier bar weinig te beleven en dus drukten we nog even door tot in de duinen achter Gracetown. Hier zette we de tent op en genoten van een zonsondergang in de oceaan. Het was Babet’s arendsoog, die als eerste wijd opengespert over de oceaan staarde. Eerst waren het nog wolken van water die uit de zee spoten, maar toen kregen we het geluk om in de verte uit het water een enorm dier te zien opspringen: de walvissen trokken vanuit het Noorden naar de waters rond Antartica en hier zwemmen ze vlak langs de kust! Babet zag meer dan drie walvissen uit het water springen, zelf was ik er maar bij eentje monter genoeg om de hele walvis uit het water te zien komen en met een enorme plons terug te vallen. Een erg mooi gezicht. Helaas hebben we hier geen foto’s van kunnen nemen, sinds de meegenomen batterijen al voor gebruik leeg bleken te zijn!
De volgende ochtend leek het ons opnieuw tijd voor een heerlijk Oceaanduik, sinds de avond tevoren we hier geen tijd voor hadden ivm de walvissen. Not net voordat ik mijn grote teen in het koude water had kunnen zetten, schreeuwde Babet "HAAI!". Ze zag een vin uit het water komen tussen de golven. Na intensief kijken bleken er meer vinnen vlak voor de kust rond te zwemmen. In de golven zwommen een paar vrolijke dolfijnen! Deze derde en laatste dag was iets lichter dan de overige dagen: er waren minder duinen met mul zand en het pad liep een stuk landinwaarts, langs een sprookjesgrot waar het water uitstroomde en door moerasbossen. Ondanks onze vele pogingen om een foto hiervan te maken, gaven de batterijen ons geen kans...
Aangezien Babet duidelijk een hype wil beginnen met op sokken lopen (denk aan op de sokken door de douane en over een Amerikaans vliegveld rennen), deed ze ook op het laatste stuk van de tocht de schoenen uit om het allemaal op de sokken te doen. Voor ons zou de tocht stoppen in Margaret River ivm de tijd, dit is bijna halverwege. Zoals de naam al zegt is dit bij een rivier: het laatste obstakel was dan ook deze riviermonding over te steken. Hoewel de rivier ondiep was en op het eerste gezicht meer een beek lijkt,voelde we ons toch echte avonturiers na het oversteken van de watermassa, waarbij je soms diep in het beddingzand wegzakt.
Volgende break komen Maud en Jeroen bij ons langs; ik hoop dat we nu voldoende getrained zijn om hun bij te kunnen houden tijdens het drukke schema te Perth :D.
