SIEG

Recentelijk ben ik een paar keer de brug over gestoken naar de andere kant van de Rijn, aan het uiteinde van de stad Bonn. Hier ligt de monding van de Sieg. Mijn eigen stukje Biesbosch in Duitsland en dichtbij. Het is een fabelhaftig stukje groen, waar je heerlijk tot rust kan komen en een aanrader voor een ieder in de buurt. Hopelijk heb je geluk en kom je geen dronken mensen tegen of struikel je over de veel te veel rondslingerende flesjes. Ik heb wat gedachten opgeschreven terwijl ik gezappig op een boomstronk aan de oever zat.

Een bijna tropische overvloed aan groen in de vroege zomer...

Zwammen op een dode boom... 

Leven op een omgevallen boom boven de rivier...

Twee reigers jagen achter elkaar aan, scherend door de late avondzon. Vlak over de donkere watermassa, welke passief door haar bedding schuift. De eerste reiger vindt even later met moeite evenwicht op een zwakke tak van een overhellende boomstruik. Gakkende geluiden drukken zijn onvrede uit.

Andere vogels zijn reeds druk met hun avondzang. Naast me het klikkende geluid van een rietvogel die zich diep in het groen heeft verscholen, maar voor mij af en toe in een verborgen spleet zichtbaar huppelt. Een matkop hobbelt over de vol met mosbegroeide dikke stam van de wilg. Als een blauwe schicht laat een ijsvogel zich even openbaren. Lege fles.

Diep onder mij zie ik een grote vis schuchter door het donkere water zwemmen. Twee duiven in de lucht refelecteren in het water oppervlakte naast de vis. Zittend op een brede stronk van een machtige wilg die stand houdt aan de stijle oever. Op de overzijde fel glimmende witte kiezels, die verschijnen van onder het terugschreidende rivierwater. De lage zon verblindt mij terwijl vliegjes er in dansen onder lommerrijke woudreuzen. De wint komt zwak op, maar ruist diep door de bladeren hoog, alsof ze iedereen van deze plek wil wegjagen, wild, luid, druk en vijandig. 

(Ode aan de dronken man en zijn spulletjes)

Alle afgebeelde afvalstukken heb ik meegenomen om weg te gooien in de daarvoor bestemde plekken.