Benin

Een achter-baantje week kun je de tijd in Benin wel noemen met vele verschillende indrukken. Benin lijkt in veel opzichten op India: kleine werkplaatsjes waar men haar handl verkoopt, veel mensen aan de slag voor een simpele klus en een heerlijk straatleven, drukke stinkende auto's en geen top kwaliteit wegen. Desalniettemin is Benin stukken schoner. Geen grote hopen plastic of stinkende open riolen. Tevens zijn de mensen nog opener en een hele hoop meer seksistisch.
De vlucht heen werd een behoorlijke ramp met een in- en uitstappen van het vliegtuig, wat uiteindelijk leidde tot een vertraging van 9 uren. Vroeg in de morgen kom ik dan eindelijk aan en wordt opgehaald door Lena en Evans. Na nog een dutje te doen lunchen we europees. De dag gaat zo voorbij.
Een lange reis naar het noorden staat op het programma: pindjara park. Na 13 uur bussen komen we eindelijk aan in onze mansion aan de rand van het park. Mooie locatie, maar beetje vreemde Europese man. Een duitser die hier ontwikkelingshulp had gedaan en was blijven hangen. Hoe dan ook liet hij de volgende dag ons het park in sneltrein vaart zien. Veel impala's en gazellen. Wat apen, nijlpaarden en mooie landschappen. Al direct aan het begin zien we bovendien ook twee leeuwen. Dat is toch even schrikken als je zo open en bloot in je kooitje op de auto zit. Het is een mooi park, maar zeker niet zoals je die kent van de safari filmen. Het was ook erg jammer dat we geen olifanten zagen. In de middag koelen we af in en onder de waterval van de gelijknamige rivier.

De reis terug gaat met de taxi. We eten nog echt beninees me de beroemde pindasaus. Helaas zijn we thuis gekomen de sleutels van het huis verloren en moeten in de nacht op zoek naar een hotel. Ook dat redden we nog.
De volgende dag besluiten we pas in de middag om met zijn tweetjes naar Grand Popo te gaan, een kustplaatsje, waar een mooi strand is. We eten lekker met uitzicht op de machtige oceaan.

Helaas valt iets slecht in de maag en de volgende dag begin ik dus toch maar aan de twee diaree-remmers. De hele dag voel ik me misselijk en slecht, terwijl we in Ouida een moderne kunst museum bezoeken en de point of no return. Pas in het Heilige Bos leef ik wat op.

Thuis aangekomen voel ik me nog steeds niet goed. Ik moet Lena alleen laten feesten op de laatste avond in Benin. De laatste dag is de vlucht weer verplaatst. Dit keer 4 uren vroeger.... Ik kom er nu achter dat ik 2 ibuprofen had genomen ipv diaree-remmers en hebben dus goede moed op verbetering. De vliegreis wordt een afwisseling van maagkrampen en diaree. Al met al nieuwe ervaringen, haha.

Oktober in peuleschil

De maand oktober is alweer voorbij voor je er erg in hebt. De vakantie speelde nog wat mee in onze gedachten en de Italiaanse sferen waren zeker nog te proeven. Helaas kregen we ook het slechte nieuws van Ma te verwerken. Dit nieuws bracht de familie echter wel weer gezellig bij elkaar in Nummer Een, waar we een paar dagen verbleven en wat rond rommelden. Eindelijke wordt er ook weer eens een goed familieprotret afgeleverd trouwens (zie boven)! De MacDonalds was bovendien in de verbouwing en dus was het werk aldaar weinig en enigermate vervelend. Na ons uitje in Nummer Een (welke overigens voorafging aan een superzaterdag met Birte en Koen in Kleve!!!), kwamen mijn ouders alsnog langs in Freising. Daar zijn we wat wezen wandelen door de bossen en hebben we een treindagje gedaan naar Passau, waar het markt was en veel gezelligheid op de been.

Qua feestjes hadden we de verjaardag van Lena, ben ik later nog naar een halloweenfeestje geweest met de hannuses en was er het jaarfeest van macdonalds...

Afgelopen weekend had ik tijd om eindelijk de fietstocht met Philipp Mennig te maken. Ik had gekozen om vanuit Lenggries naar Risstal te fietsen. Eigenlijk op zondag, maar vanwege het weer werd het zaterdag. Korte slaapuurtjes was het gevolg. Weliswaar had dat slechts gevolgen voor de start en het laatste stuk terug qua energie. Bij Vorderiss (voor het dal) zag Philipp het helaas niet meer zo zitten. Het was wel wat ver en we moesten nog terug. De snelheid daalde wegen een onbestendigheid in vertrouwen en hij liet me verder alleen doorfietsen het Risstal in, terwijl hij vanuit Hinterriss weer terug fietsen zou. Ik maakte wat meer snelheid en merkte na Hinterriss dat het dal wel heel diep de bergen in sneed en alleen maar een weg had welke langzaam, maar steeds omhoog en omhoog voerde. Het landschap werd daarbij ook steeds mooier en de climax was zeker op het einde van de weg diep in de Alpenbergen. Enigermate zenuwachtig maak ik eindelijk rechtsomkeer en als ik een warme chocomelk halverwege terugkeer dal doe, verneem ik dat Philipp reeds in Lenggries terug is en het allemaal erg meeviel. Tja.... Hij moet nog 2 uur op mij wachten, terwijl ik met ondergaande zon langs het Sylvenmeer fiets en dat laatste deel eigenlijk niet zo vind mee vallen. Maar wat een mooie tocht! We eten chinees in Munchen om alles af te sluiten.