De volgende ochtend wordt Aidan ook weer bijtijds wakker. We mogen vroeg pannekoeken eten en koffie drinken, terwijl het buiten regent. Daarna gaat het met de auto naar Sneek. Want de trein gaat pas half tien als allereerst, zodat we niet tijdig in Sneek zouden kunnen zijn. Enfin. Genoeg parkeerruimte. En dan start het schot. Natan houdt ik nog even in het oog, maar daarna moet ik zelf rennen. Toch kom ik op km 14 ongeveer weer tegen. Hij loopt en is misselijk. Ik denk, o, o, o. Even loods ik hem een stukje. Ik spreek moed in. Ik loop mee. Zet aan tot rennen. Wacht bij de waterpost nog even. Hij is uitgeput. Nog maar vijf kilometer. Tja, bij de km 15 laat ik hem achter. Ik loop door. Het is niet makkelijk, maar met wat gekreun finish ik in 2 uur en 5 minuten. Een record: de langzaamste halve marathon. Ach, ja. Maakt het me wat uit? Ik zoek mijn kleine familie en lopen dan het parcours terug op zoek naar de uitgeputte neef. Niks. Tot en met de bezemfiets. Geen neef. Enige paniek na het zien van enkele brancard gevallen. Bij de info check ik of hij is gefinished, en jawel! Terug naar het finishplein krijg ik een sms van Boaz. Hij staat bij het podium. Daar kom ik hem tegen. Ach, hebben we elkaar nou net misgelopen! Wat een verhaal van Aafke Natan. Maar succes en blij keren we terug.
Op de camping doen we een duik in het koude zwembad, warme douche, tent afbreken en lunchen in Hindeloopen. Met een drukke Aidan (ijscoupe) op de achterbank, die Natan lastig valt en een Agnes slapend op de voorstoel keren we terug in Dordt.
Het weekend ervoren zijn we ook meer naar het noorden afgereisd. Te weten de Eemhof. Hier heb ik zelf jaren geleden met een coupon van pa met de familie (deels) gezeten. Dit is onderhand een grijs bandjesverleden geworden, maar het staat me nog levendig bij. Enfin, ditmaal is het dus met Agnes en haar Indonesische vrienden. Het wordt een gezellig weekend met veel eten. Ik doe een flinke tocht met het rennen en ga dan gezamelijk mee naar Bunschoten waar het klederdracht visserijdagen zijn. Wat een mazzel. Dat is ook niet elk weekend, ha! We eten lekkere vis natuurlijk. Zondag is het chillen, waarbij ik op en neer moet rijden voor de kerk in Rotterdam.
Het huizen perikelen verhaal blijft onderhand doorsleuren. De toekomst van wonen is door onze financiële situatie in een totale pad stelling. We kopen nu toch maar nieuwe apperaten voor de keuken, zodat we in ieder geval dadelijk weer fatsoenlijk kunnen koken en bakken en de afwasmachine aanzetten. Ikea uitje nummer één is afgerond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten