Het was weer tijd om na alle Corona shit eindelijk een bezoek te brengen aan Sjoerd en Jaixi en de kleine Josephine! Dus Koen en ik hadden een boot geregeld heen en weer naar Newcastle om van daar uit te fietsen naar Edinburgh samen met Sjoerd. Terug met de trein naar de boot en dan om elf uur op maandag weer in kantoor. De zaken gingen anders.Koen kwam wat later bij de boot aangefietst terwijl ik al rustig wachtte. Het was winderig en regenachtig, maar nog niet kletsnat. Na het wachten waren we al snel aan de beurt om in te checken. Geen probleem leek het. Maar Koen bleek slechts één keer ingeent voor het Corona-virus waardoor hij de boot niet zo maar op mocht. PRaten, zoeken, heen en weer. Maar het werkte allemaal niet. En daar ging ik dus weer alleen. De boot schommelde behoorlijk door de lichte storm buiten en ik was na het eten reeds binnen de kortste keren in de hut in een diepe slaap.
De volgende ochtend ben ik de eerste van de boot. Alhoewel het eeuwig duurt voor de prutsers de boot hebben gemoored sta ik vooraan en rij als een vrijegelaten gevangenen als eerste heel eenvoudig het britse land in. Daar mag ik weer even wachten. Ditmaal op Sjoerd, die ook later is. Wachten doe je veel op reis.
De wolken met de laatste regen gaan op de eerste kilometers verderop drijven en de lucht wordt dan weer een beetje blauwig, dan weer grijs en donker dreigend. We rijden langs de kust door mooie plaatsen. Lunchtijd is in Blyth, alwaar we een fietspomp regelen bij een ex-fietsenwinkel, die ooit uitgebrand bleek en nu tot beauty parlour wordt omgevormd. De pomp die we krijgen is zwart geblakerd, maar functioneel.
We komen al snel tot de conclusie dat het bereiken van de door Koen geregelde airbnb geen optie is. Door mooie steden met kastelen op kliffen en langs woeste kusten, waar de golven boven de kliffen uitspatten komen we uiteindelijk in Embleton. Daar eindigen we. De Greys Inn heeft helaas geen kamers, dus verblijven we in de naburige Inn. Met kolenkachel, niet al te best italiaans (?) eten, maar hele fijne bedden.
De Inn heeft een karig ontbijt en we rijden verder. In Seahouses nemen we een tea met scones en doen we wat inkopen in de nature heritage shop. Bamburg is het kasteel geweldig en wellicht ooit nog te bezoeken. Ik raak weer even het water van mijn Lindisfarne aan. Daarna gaat het door naar Berwick over onverharde paden. Een avontuur. In Berwick blijken geen treinen en moeten we maar hopen dat de bus ons meeneemt. Ik ontdek verschrikkelijk nieuws van Hannah, LEna haar zusje en ben verdoofd in de bus terug naar Edinburgh. Het eten smaakt naar niks in Berwick.
Edinburgh is fijn en gezellig met de kleine Josephine. Het is goed daar te zijn en we genieten een mooie wandeling. Alles prima, maar een beetje stress vanwege de lange reis met vele etappes terug naar huis. Gelukkig verloopt alles precies volgens plan en is dit voor herhaling vatbaar. Tot de volgende trip, Sjoerd!
Na deze trip nog de andere vele activiteiten, zoals een bezoekje bij Goke en familie, een wiskey op werk en een wandeling met de heer Roel.
