De Zuidelijke Ballastplaat

We schrijven 18 Maart 2012, op het randje van de winter. Eindelijk is het weer eens zo ver: de befaamde winter kano tochten! Ditmaal naar een droomlokatie die al zeer lang op het programma stond: het Lauwersmeer. Samen met de heren Baselmans, Ernst en de Baron voeren we af vanuit Zoutkamp. Aan het einde van een weg welke steeds minder kwaliteit bezat kwamen wij namelijk aan bij een stelletje dat kano's aan ons wilde verhuren.
Maar dat was allemaal gisteren. Nu wordt het kamp opgebroken. De heren hebben een koude nacht overleeft en af en toe valt er een drup. De hemel is grauw en achter de bomenrij wacht ons wind en golven. De kano, die het zwaar krijgt. Wij ook.
Gisteren was het dus nog zonnig. Met blote voeten liepen we door de modder en het zand. Wilde paarden stonden aan de horizon. Een grote mantelmeeu scheert over. Bewijs van de stugge wind boven in de atmosfeer. Hij is immens. De bosstrook welke ons beschut is als een fabel. Bij de omgevallen bomen langs de waterkant is het graszoden pakket in perfekte rondingen gebogen. De bomen, grillig groen aangeslagen en zwierig steken uit de drassige gras- en moslanden. Het water zuigt zich hierin vol, zodra je er op staat wordt je voet omgeven door bruinig stinkend kleiwater. Gisterennacht was de natuur nog druk doende iedereen goednnacht te wensen, deze morgen is ze stil. Haar bevalt het weer niet. Laten we doorzetten.

Even later: We hebben de doortocht overleefd. Een zee-arend probeert te nestelen in een eenzame bomenrij aan de oever. Als een sterk paar zweven ze rond ons, om ons niet te dicht te laten naderen. Vervolgens gaan ze parmantig om het nest in de boom zitten. Trots. Voor tien euro welke we nooit zullen zien vaar ik met de baron in onmogelijke kreken en we maken meer water dan tijdens de oversteek, omdat we half vast blijven zitten opde ondiepe slib terwijl de golven zich onze kano in klotst. Baselmans trekt zijn weddenschap in. We vervolgen de waters tussen schotse hooglanders, rietkragen en veel open water. We lopen op land daar waar een heuvellandschapje ruimte geeft voor een vlierbos met wilgen en essen en weet ik veel wat. Lepelaars vliegen over. Wat een schepsels! Maf.

In Zoutkamp nemen we nog een drankje om tot rust te komen, daarna aanvaarden we de terugreis en voor je het weet is het normale leven weer begonnen. Waarom valt hier geen werk van te maken, vraag ik me wel es af...? Ach, morgen weer knallen voor Huisman. Voorlopig zijn de avonturen weer ff van de hemel. Geen geplande activiteiten. Enkele trips naar Hamm, Duitsland. We spreken weer!

Nog enkele impressies:

Bremen 10 Mrt 12

Na de rustige maanden van de winter werd het hoog tijd om er weer es tussen uit te knijpen. Na de maand Maart allereerst in te knallen met een groot feest met namen als Crique Valentin (de aanrader voor 2012!) en BOO! kwam er als afterparty een dubstep feestje in een vage hal in het slaapdorp Amstelveen. Idioterie. Na de herrie reden we de volgende dag aan op Marken. Een tweede bezoek voor mij. Een stille oase in schattig landschap. Goddeloos Amstelveen verstoord door een heerlijk oud Hollands Marken. Ik was blij Lena en Johanne van dit staaltje Nederland deelgenoot te maken. Dank dank! Jammer van de kamera die er niet was...
Het weekend erop was het tijd voor een duitse stad: Jelmer en Ola wonen hedentendage in Bremen. En dus zou ik wederom een stedentrip naar Duitsland ondernemen. De zoveelste in de laatste drie jaar heb ik het gevoel. Bij aankomst vielen we in het feestgedruis van Ola haar verjaardag. Een impressie:Een verjaardag dus vol feestgedruis, nieuwe mensen ontmoeten en een heel slechte slechte disco bezoeken...
De volgende ochtend na een lang proces bezochten wij de stad Bremen. Jelmer woont briljant. Loopafstand tot de binnenstad en in een leuke wijk (Viertel). De stad zelf is erg leuk met kleine straatjes, kerk, stadhuis, beelden, Roelant, de stadmuzikanten, de Weser, mensen die parkoer doen, leuke restaurantjes en noem maar op. Leuk! Wij eindigen met drank en spellen te Jelmer. Als vanouds. Gaaf! Jammer van Jasper (erg flauwe grap dit, zeg) Een kort beeld impressie van de stad dan maar?
Goed er zijn hier echt meer dingen neer te zetten, hoor, maar laten we het rustig houden met twee beeldjes van de standaard dingen. Okay, nog eentje dan. Courtesy voor Ola en kerst:
Toen kwam de dag dat ik het leukste museum van de wereld ontdekte. We rijden naar Bremerhaven hiervoor. In deze uithoek van Duitsland is werkelijk weinig te vinden en het was dan ook een erg stille route. Bremerhaven zelf is een beetje raar. Vooral met het vallen van de avond waren de straten enigzins bizar en wie weet zelfs beangstigend. Daarbij had het restaurant aldaar wel weer een aparte sfeer. Enfin, Bremerhaven heeft dus ook gave nieuwbouw en het Klimahaus. Dankzij Lena waren we hier opgekomen en... ik weet niet of ik werkelijk overdrijf, maar het zal zeker niet veel zijn... dit is werkelijk het gaafste museum ooit! Precies hoe ik zelf altijd een museum wilde maken: koude ijspakketten, waar je met handschoenen door loopt, hete woestijnen waar je met je rug in ligt naar een film te kijken, stille oceanen waar je onder door loopt, een hemel, uitermate doeltreffend opgezet, een jodeloefening in de Alpen, hete oerwouden bij nacht. Kortom: uber-uber hammer! Een zeer grote aanrader. Ik was werkelijk verdrietig te moeten vertrekken. Ik zal je wat beeldjes hier geven:
Goed, ik heb je eigenlijk al te veel laten zien... Nu is het werkweekje weer begonnen. Ik werk al dik een half jaar. Ongelooflijk.
Wanneer het rustige weer aan gaat houden dan is er komend weekend weer een groot avontuur. Een kano avontuur. Ook hier zal snel verslag over worden uitgebracht, dus houd dit adres in de gaten. Ik heb er zin in. Het leven is mooi. En waarschijnlijk komt Bremen hier nog wel weer langs, net als Barcelona en Marken.

Een stille winter

Het is hoog tijd om jullie boppies weer eens wat te vertellen over het leven. Het is winter in Nederland en dus blijft het ietwat stil in het leven. Kou is niet mijn favoriete hobby. Naast schokkerende boekpresentaties, in de sneeuw gelopen filmfestivals, een uitstapje naar Duitsland, waar monsters onder het grote ijs van het nabijgelegen meer kreunen zijn er maar weinig dingen dat op de gevoelige plaat zijn vastgelegd en jullie kan laten zien. Wind4Water loopt op haar einde! De laatste hand wordt hieraan gelegd en over anderhalve maand is het dan eindelijk zover om ons verhaal te presenteren voor de laatste keer op de prijsuitreiking.
Laat ik jullie echter eens wat laten zien van de korte doch zeer heftige koudegolf die over Nederland kwam. Het werk lag hierdoor een beetje stil, maar Lena en ik trokken de stoute schoenen aan en durfden ons op het druk bezochte ijs rond de molens van kinderdijk te begeven:
Ook zijn er weer enkele tochten op de fiets geweest. Eentje daarvan bracht mij na een verschrikkelijk gevecht langs de Nieuwkoopse plassen en Wilnis, waar het gebroken ijs in blokjes over de ijsoverblijfsels rinkelde door golfjes aangedreven, welke een hemels en sereen geluid teweeg bracht en mij verscheidene malen van de fiets deed stappen. Er was meer die tocht, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer. De laatste tocht (en tweede van het seizoen) bracht mij naar de Betuwse toren van Pisa. Wederom veel leuke dorpjes weer en tevens de eerste paar ooijevaars en een bezoek aan Everdingen, de plaats van Jelmer, haha! Enfin de toren van Acquoi dus, op lichtelijke wijze 1,15 meter uit het lood voor haar 17 meter hoogte:
Trouwens, laat ik nog even terugkomen op de boekbespreking van mijn broer. Ik was hiervoor samen met Lena en haar Duitse vriendinnen afgereist naar Rotterdam. Delfshaven verraste mij, maar de pelgrims church was een dichte deur. Weliswaar stonden we er goed op met de molenaar van Delfshaven:
Ook het standbeeld van Piet Heijn vond ik opzienbarend, maar uiteraard zal hier weer een foto komen van de befaamde kubuswoningen. Ow, had ik nu net Piet Heijn bovenaan gezet? Of was dat Piet Hein zonder zijn broer Albert?