Dag 1: de reis
In de mooie warme zomerzon van NL starten we ons eerste deel van de reis naar Minsk met het vliegtuig. Zodra Belarus wordt bereikt treft ons echter slecht weer en gaat het vliegtuig wat protesteren. Nochthans is de landing relatief "smooth".
Minsk is een groot vraagteken. Het duurt even voor we door een Olga-type in de transfer zone worden opgenomen via gesloten deuren en donkere gangen en hallen. Het vliegveld zelf is niks waard. Zes uur is dan tergend lang. Ik slaap wat. Om in te halen.
Daarna deel 2 door naar Yerevan. Dat gaat goed. De angst om toch een visum nodig te hebben voor Armenia stijgt even, maar slechts doorborende blikken van de agenten. "Je kent geen Armeens? Ook geen Rusisch? Wat kom je hier dan eigenlijk doen?"
Uiteraard is onze taxi naar het hotel er niet. Het is 2 uur nacht. We worden belaagd door taxi chaffeurs. We nemen de allerduurste. Die brengt ons af bij het hotel, die van onze boeking geen flauw idee heeft. 15 minuten wachten met thee en zoetigheid. Na een lange reis zijn we nu dus eindelijk op de hotelkamer. Het is 4 uur nacht.
Dag 2: Jerevan
Ondanks de korte nacht is het een actieve loopdag. Het ontbijt stelt werkelijk niks voor, maar voed voldoende. We lopen naar Matenadran, de oude bieb van de wetenschap. Manuscripten uit 1200 en de enige kopies van geschriften uit oorsponkelijk 100. De laatsten. Best spannend.
We spenderen hier de hele ochtend en vertrekken dan van dit blok stenen terug de stad in. Genieten van een lekkere lunch van bladerdeeg en gevulde geroosterde aubergine.We dwalen wat door de stad, komen langs een liefdespark met de grootste dichtheid aan bruidsparen ooit gezien! Ze zitten in het gras, hangen om bomen, poseren achter en op een half vergane piano enzovoorts. Gekkigheid.
In de avond stroomt de stad vol. Ze ondervindt een verandering naar een druk, gezellig mediteraans karakter. We eten weer lekker eten en praten met mensen (of proberen). Moeders begint een gesprek met de buren; een egyptisch/armeens koppel welke nu in Armenia wil settlen. Na het eten lopen we het grote plein op waar een fontijnenshow wordt opgevoerd met bombastische muziek en lichten. Op het einde slaat de klok elf uur en het is tijd om ons op te maken voor een nieuw avontuur morgen.
Dag 3: Sevan
De muziek beukt uit de speakers.We zijn op een soort van camping in een container-huis. Dat blijkt langs het Sevan meer de trend.Vele vakantiegangers en we kunnen dan ook maar een enkele nacht verblijven.Helaas wordt het al snel koud en winderig en gaan we na een heerlijke vis te hebben gegeten onze slaapbunker op zoeken. Een mevrouw met een beetje duits van moeders leeftijd was ons zeer behulpzaam.
De ochtend was trouwens ook vol bijzonderheden. De taxi bracht ons naar Garni, een grieks/romeinse tempel. Al met al best mooi in een dramatisch landschap.
We reizen verder af naar Geghard. Het gesprek met de chaffeur houd snel op vanwege zijn gebrekkig engels of ons gebrekkig russisch. Geghard is bijzonder.Sfeer, zang, donker en oeroud. Een extra grotkerk ligt er boven en verstrekt de zang van een meisje aldaar. Moeders vraagt voor een Armeens liedje. Ze zingt voor. Kippenvel. Magische plek.
Dag 4: noord - zuid
Ons huidige hotel is luxe. On-armeens in zekere zin. Van de reis valt weinig te vertellen. Eerst Sevan uit, waar het nu wel mooi weer leek te worden. Toen door de stad vanuit noordelijke naar zuidelijke bushalte. De martruska reis naar Yegeghnadzor gaat langs de Ararat. We blijven te lang zitten waardoor we ook Vayk zien en ik de rugzak van moeders beschadig daar deze blijft steken achter een haakje.Het hotel vinden is een uitdaging, maar het lukt.
Dag 5: Spitakavor
Zware verbranding in de V-hals regio is een van de vele gebeurtenissen deze dag. Eerst met de taxi naar Vernashen, waar het Glandzor Universiteitsmuseum is. Helaas nog gesloten, dus we besluiten eerst te wandelen. De leid verder en verder omhoog en omhoog. Het wordt steeds mooier. De Ararat komt weer in zicht in de verte. Ondertussen maak ik me enigszins zorgen om onze voorraad water.We komen steeds verder. Soms zijn we niet zo zeker of we op de juiste weg zijn, maar we zetten door. Vogels vliegen in de lucht.
We ontmoeten een herder, die zijn schapen kwijt was geraakt nadat-ie in slaap gevallen was. Ons gesprek is verder van weinig inhoud.We komen langs een paar huizen (of hutten?), waar de honden ons welkom blaffen. Kinderen maken ruzie en vanaf de overzijde van de vallei schreewt moeders om tot rust te manen. We stoppen bij een waterpunt, waar we met een vrouw in gesprekje raken. Leuk. We worden uitgenodigd voor koffie, maar slaan af. We vullen ons water bij en gaan verder.
Eindelijk arriveren we bij het kerkje.We nemen wat lunch en vullen nog wat meer water bij. De terugweg gaat weer langs huizen. Mensen uit de Oekraine hier. Weer uitgenodigd voor koffie en weer afgeslagen.De kalven worden tegengehouden, zodat de nieuwsgierige dieren ons niet verder volgen. Het pad terug is niet te ontwaren en dus gaan we maar dwars door het veld naar beneden op zoek naar de weg, Uiteindelijk komen we aan. In een beekje wassen we de voeten en volgen het pad door een sprookjesachtige vallei, welke ontvouwt in een kloof met het paadje over de stijle kliffen.
Teruggekomen blijkt het museum nog steeds gesloten. Bij de buren zou een sleutel zijn, dus met die intentie gaan we op zoek. De buren hebben echter veel wol. Dit keer maar wel op de koffie, want moeders vind wol o zo interessant! Wat hoop krijgen we! Niet alleen koffie en eten, maar ook eten, wol, alles moet mee genomen worden. Nee zeggen is onmogelijk. We laten de nieuwe wandelstok achter bij "papa" en een zakje chips. Moe en met een enorme voorraad arriveren we terug in het hotel.
Dag 6: Yegheghis
Weer een nieuwe dag van uitersten. In de ochtend gaan we op zoek naar een oude brug. Het hele dorp doorgelopen en verder komen we niks tegen en worden we telkens een andere kant opgewezen. We geven het maar op. Dichtbij zijn we zeker geweest, maar de brug blijft een onbekende voor ons.
Na wat te zijn uitgerust bellen we weer de taxi op (die ons tevens het laatste stuk Yegeghnadzor in heeft gebracht) voor een rit naar Yegheghis. Eerst gaan we daar langs de Joodse begraafplaats. Erg apart dat hier tegen te komen. Op de foto met de Joodse vlag, haha! De chaffeur vind het allemaal wel mooi.
Dan door langs 1,2 en 3 kerken. Dat in een enkel dorp. De laatste, Zorats Vank is wel interessant vanwege het feit dat hier de soldaten te paard konden worden gezegend.
In de avond eten we weer onder het reuzenrad in het park. Dezelfde ongeïnteresseerde meid helpt ons. Restaurants hier zijn echt drie keer weinig. Veel te leren nog.
Dag 7: Jerevan 2
Vandaag laten we Yeghegnadzor achter. We lopen naar de snelweg, waar we een uur wachten in de mastruska, totdat deze vol is. De tassen gaan bovenop. We ariveren snel in Yerevan, ondanks het klapperen van de minibus en ontwijken van een kudde schapen en gaten in de weg. Met de taxi naar ons vertrouwde hotel. Het begint me nu toch weer te verbazen dat het hotel weer onze boeking niet serieus heeft genomen. We krijgen onderdak in een studio. Erg avontuurlijk, maar ook ietwat vermoeiend. We lopen nog naar het museum van een of andere schilder, maar ook deze blijkt gesloten... Dan maar het historische museum. Helaas weinig duidelijke uitleg in een bekende taal, dus zal vast boeiend zijn geweest. We worden vaak boos aangekeken en gewezen op de enige juiste route door het gebouw.
Dag 8: Echmiadzin
Het was redelijk te doen: slapen in andermans huis.Om tien uur staat de taxi klaar. Ik weet toch zeker afgesproken te hebben om half elf, maar ja. Ze wachten wel even.
Zvartnots is onze eerste stop. Dit was vroeger een enorme kerk, getuige het model in het museum gisteren. Nu hebben ze de gevonden blokken steen weer op elkaar gezet om een idee te krijgen.Best wel leuk.
Op weg naar Echmiadzin stoppen we bij nog een andere kerk voordat het Vaticaan van de Armeense kerk betreden wordt. Het heilige der heilige is best toeristisch en ook wat duidelijker uitgestippeld. Weer kerken. Ditmaal met de Geghard, die speer waarmee Jezus is doorboort om te kijken of hij nog leefde.
De wegen buiten het heilige zijn minder duidelijk. We pakken een Matrtuska terug naar Yerevan. Er is een olijke sfeer door ons. Wij hebben geen echt idee waarom nu eigenlijk. Ach, ze hebben in ieder geval lol, toch? In de stad aangekomen doen we nog een terrasje aan, brengen tijd door op de verschillende idioten pleinen: een rond kruispunt waar iedereen kriskras door elkaar gaat, het opera plein waar kinderen allerlei rijtuigjes huren en rondracen en uiteraard het republikeinsplein met de dansende fontijnen.
Daarna weer terug naar de luchthaven. Mensen kijken wat vreemd als ik op de grond slaap, maar tja.... moet ook gebeuren. Op naar Belarus en Holland!
