Na het gefaalde avontuur op de fiets richting Rome is het weer langzaam terug komen in het rytme. Sterke twijfels over de voortgang van de phd zijn aan de orde van de dag, maar we gaan het toch proberen door te zetten voor de laatste twee jaren. De afgelopen weken gingen dus een beetje van links naar rechts.
Na een fikse autoreis terug naar Bonn, konden we saampjes de dag erna een heerlijke wandeling de Ölberg opmaken. Helaas konden geen Bonners mee komen. We hebben lekkere koffie gedronken en daarna enkele andere heuvels op de terugweg mee gepakt (enkelen waren mooier dan de eigenlijke Ölberg).
Een week van harde voorbereidingen voor de beurs volgde. Een nieuw project is namelijk de vereniging Toekomstboom, welke geboortebomen moet gaan promoten. En daarvoor leek het ons leuk op de Ouders Natuurlijk beurs te gaan staan. Behalve heel veel babies en een te zware avond Wageningen de nacht ervoor, was dit een redelijk succes. Een gematigd enthousiasme voor het idee is toch wel terug te vinden in het publiek, welke relaxed langs streunde en genoot van het mooie weer.
Samen met Lena en Marie rijden we dan de lange lange autoreis terug naar Freising. In de week doe ik twee en een halve dag ervaring op bij Rolf Linke, welke mooie meubels timmert. Financieel kan ik me deze hobbie echter niet op de hals gaan halen is het uiteindelijke besluit. De rest van de week zoek ik een fijn plekje in de bieb op en begin met mijn model te sleutelen. Na een lekkere BBQ bij een van Lena's vriendinnen, besluit ik op zondag de nog half brakke Lena mee te nemen naar Nurnberg. We huppelen gezellig en loom rond in de oude binnenstad en het huis van Dürer. In de middag heb ik een kleine verrassing. Terwijl Lena nog zoekt naar waar de eerste bioscoop is met Jurasic World, introduceer ik haar in het begrip airbrb: op de vloer bij privaten. In de buitenwijk van Nurnberg heeft mevrouw Ina namelijk een heuse Afgaanse yurt neergezet. Het geheel is inclusief een relaxe zen-tuin, hangmat en zwembad. De verrassing komt goed aan en we genieten van een werkelijke vakantie (alhoewel maar een dag en nacht). Helaas is de lokale Afgaanse kok verdwenen, waardoor we naar veel wikken en wegen in een fantastisch Italiaans wegrestaurant terecht komen. De eigenaar voelt ons goed aan en we genieten van een langzame avond met een fles wijn als kado. Slapen in een yurt is heerlijk.
Na een fikse autoreis terug naar Bonn, konden we saampjes de dag erna een heerlijke wandeling de Ölberg opmaken. Helaas konden geen Bonners mee komen. We hebben lekkere koffie gedronken en daarna enkele andere heuvels op de terugweg mee gepakt (enkelen waren mooier dan de eigenlijke Ölberg).
Een week van harde voorbereidingen voor de beurs volgde. Een nieuw project is namelijk de vereniging Toekomstboom, welke geboortebomen moet gaan promoten. En daarvoor leek het ons leuk op de Ouders Natuurlijk beurs te gaan staan. Behalve heel veel babies en een te zware avond Wageningen de nacht ervoor, was dit een redelijk succes. Een gematigd enthousiasme voor het idee is toch wel terug te vinden in het publiek, welke relaxed langs streunde en genoot van het mooie weer.
Samen met Lena en Marie rijden we dan de lange lange autoreis terug naar Freising. In de week doe ik twee en een halve dag ervaring op bij Rolf Linke, welke mooie meubels timmert. Financieel kan ik me deze hobbie echter niet op de hals gaan halen is het uiteindelijke besluit. De rest van de week zoek ik een fijn plekje in de bieb op en begin met mijn model te sleutelen. Na een lekkere BBQ bij een van Lena's vriendinnen, besluit ik op zondag de nog half brakke Lena mee te nemen naar Nurnberg. We huppelen gezellig en loom rond in de oude binnenstad en het huis van Dürer. In de middag heb ik een kleine verrassing. Terwijl Lena nog zoekt naar waar de eerste bioscoop is met Jurasic World, introduceer ik haar in het begrip airbrb: op de vloer bij privaten. In de buitenwijk van Nurnberg heeft mevrouw Ina namelijk een heuse Afgaanse yurt neergezet. Het geheel is inclusief een relaxe zen-tuin, hangmat en zwembad. De verrassing komt goed aan en we genieten van een werkelijke vakantie (alhoewel maar een dag en nacht). Helaas is de lokale Afgaanse kok verdwenen, waardoor we naar veel wikken en wegen in een fantastisch Italiaans wegrestaurant terecht komen. De eigenaar voelt ons goed aan en we genieten van een langzame avond met een fles wijn als kado. Slapen in een yurt is heerlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten