Starnberg - Füssen
Het begint langs een diepblauw meer (Starnberger See), waar een donkergrijze lucht boven hangt, welke langzaam en gestaag haar inhoud mij overgiet. Het onverharde pad langs het meer gaat niet zo snel, en de verharde verkeersweg verderop blijkt heuveltje op en af te gaan. . Bij Tutzing buig ik weg van het meer en ga over de heuvels, naar Weilheim. Drukke en stille weggetjes wisselen elkaar af en lieve riviertjes kronkelen door bossen en weides (Kampberg). Weilheim is een mooie oude stad omgeven door muren. Peizenberg is suburbia en daarachter doemt de eerste heuvel op van 10% (gokje) over 3-4 km. Naar beneden volgt het dan naar Schongau aan de Lech, waar ik Sjoerd ontmoet. Ik neem een warme Chocomelk, want hij is te laat... Het is een fijn weerzien! Sjoerd is uitermate enthousiast; over mijlstenen en het geleidelijk stijgende fietspad over een oude spoorbaan. Het vinden van een juiste overnachting was een heikele onderneming met huisjesmelkers en jeugdherbergen, maar uiteindelijk vinden we een goed hostel midden in het centrum.
Starnberger See
We starten in Schongau
Het mooie fietspad lijkt wel een spoorbaan!
Eten klaar maken in het hostel
Füssen - Landeck
De ochtend begint met een lekke band voor Sjoerd, waardoor ik me de shampoo in het hostel herinner. Die even snel terughalen tijdens de koffie en het banden plakken. Eindelijk gaan we dan naar slot Neuschwanstein. Wat een klim! Met heel veel vergapende toeristen op de weg. Het kasteel is natuurlijk mooi voor foto's. Halverwege de daling terug kom ik er achter dat mijn helm nog bij de fabelhaftige toegangspoort boven aan ligt! Dat wordt dus weer klimmen...
De grindwegen naar de Oostenrijkse grens langs het meer is nagenoeg toeristen-vrij. Vanaf Reutte begint het echte werk van de Fernpas. Het begint direct superstijl (20%?) over een grindpad of wandelpad. Even lijkt het rustig stijgen te zijn over kalme wegen, langs meertjes en door riviertjes, maar daarna zetten de grindpaden en de hellingpercentages aan. Het is niet zo simpel om de top van de Fernpas te bereiken, maar we slagen uiteraard. Naar beneden is het ook minstens zo stijl over grindpaden. We rijden over de oude Romeinse weg, langs stijle rostwanden en door de toegangspoort tot de pas. Fabelhaft! Imst ligt weinig bijzonder in een breed dal. Naar Landeck gaat het verder, waar we een koude nacht tegemoet gaan. Gelukkig geeft de oude bass ons eerst een schnapps ter verlkoming. Na een heerlijke pasta trek ik ook nog eens een spijker uit mijn band...
Het kasteel vanaf de beste uitkijkplek! :P
De grens tussen Bayern en Tirol
Impressies van de Alpen
De Fernpass omhoog (Sjoerd voor schaal)
Wanneer je goed kijkt zie je het Romeinse karrespoor achter me
De toegangspoort van de Fernpass (we komen er net uit)
Landeck - Glurns (Glorenza)
Ik heb tijd in de ochtend om wat te schrijven. Glurns was mooi en in een middelmatig restaurant hebben we genoten van bier en asperge-gerechten. Enfin, dat was na de Resschenpass, die Sjoerd als eerste over moest komen. Eerlijk gezegd was mijn energie leeg na de eerste stijle klim, om het allerlaatste stijgende deel naar het meer snel te fietsen. De rit was mooi en goed te doen. We rijden via Zwitserland, waar een heuse douane staat. Onderweg de pas op zijn ze de weg opnieuw aan het asfalteren. Het verse asfalt werkt als plakband voor de banden, wat de klim niet lichter maakt! We zijn in Italie!
Typische Alpen
De Resschenpass op (Sjoerd voor schaal)!
Het meer bovenop de pass - en nu gaat alles naar beneden
De muren van Glurns
Glurns - Lago di Caldero
Aan het meer van Kaltern aangekomen. Een volle maan hangt er glanzend boven. Schitterend. Weerkaatsing.... een stijger... Ondanks alle vliegjes, die worden opgepeuzeld door rondfladderende vleermuizen (batman-wannabe's in de maan). Vandaag zijn we door zowel Merano als Bolzano (Bozen) gekomen. Kleine omweggetjes. Merano kenmerkt zich door een ijsje op de wintergarten-promenade, terwijl het mooiere Bozen zich kenmerkte door de lange weg de stad in en Sjoerd zijn zoektocht naar een SIM-kaartje. Weliswaar nog wat van de stad kunnen zien, hoor. De route is erg mooi door bloeiende appelboomgaarden en de besneeuwde bergen op de achtergrond. Langs de Etsch staat veel wind en op de flanken is het heuvelachtig. De laatste klim na Bozen is de moeite, maar op de afdaling naar het meer leid ik ons naar de verkeerde kant vanhet meer. We vinden onze camping gelukkig snel. Eind goed, al goed.
Posing.... Die fiets heeft het over de Alpen gered!
De bloeiende appelbomen: Betuwe in de Alpen
Merano
Bozen / Bolzano
De maan weerspiegelt in het meer
Kalternsee - Mori
Het regent nog steeds, maar de angst voor een nat pak wordt nu met de dag groter: er is slecht weer opgegegeven... De dag start geweldig in Tramin: het dorpje met de aardigste mensen op de wereld. Na de vriendelijkheid in het cafe, de supermarkt en op straat verlaten we het heuveldorpje en verdwalen door en onder appelbomen, moeten we de fiets stijle dijkjes op trekken en nemen een spoorbrug als snelle verbindingsweg. Niet gepland, maar wel vol avontuur, haha! We lunchen op een ander dorpje op een andere heuveltop met een mooie slingerweg er naar toe. een oud Italiaans vrouwtjes praat wat met ons, maar we begrijpen er allemaal niks van.
Trento is errug mooi. De basiliek, het plein de dom en vast nog veel meer dingen. We ontmoetten een Pools stelletje dat de wereld rond fietst. Ze gaan niet met ons de tombe in. Wij wel, veel is het niet waard. Een aardige frater helpt me aan een mooie stempel (dat boekje is nu helaas half verslonden door regen op onze laatste dag). De camping staat langs de drukke weg richting Garda meer. een echte boerencamping, die me aan Lena doet terugdenken.
Water om te drinken uit het dorpsfontijntje
De begraafplaats met uitkijk!
Trento duomo
Binnen de Trento Dom
Mori - Verona
We verlaten de boerencamping lekker vroeg, ondanks dat ik mijn helm vergeten ben in de receptie en ik dus de aardige eigenaresse moest wakker bellen.... Het laatste deel is relatief eenzijdig, alhoewel een nieuw fietspad het wel iets spannender en mooier maakt, maar vooral rustiger. De klim over de eindmorene was het enige echt spannende. Verder is het een kanaal volgen. Het blijft ook vandaag droog, totdat we echt Verona gaan bekijken. Het romantische Verona valt een beetje in het water. We eten langs de rivier in een stijlvol etablishement. Weer eens pizza proberen.... weer geen succes in Italie...
Vandaag veel rechte stukken langs kanalen en snelwegen
Bovenop de laatste klim van de eindmorene
In Verona!!!
Verona - Ostiglia - Verona
Na de avond met wijn en pizza is het vroeg op voor de trip naar de Po. Ik geef Sjoerd een voorsprong, omdat ik de onnodige lus van de route wil afsnijden. Eigenlijk hoefde ik niet zo nodig naar de Po, maar tja... Ik kom veel vroeger aan op ons meeting point en besluit alleen door te zetten. Ik wordt gestraft met regen en striemende wind tot aan de Po toe. Als een bezopen kat snel ik door het vlakke, groene landschap dat wel verdraaid veel doet denken aan Nederland. De steden (en dan vooral Ostiglia) doen je wel aan Italie denken: de huizen, pleinen, ambachtelijke markt en het standbeeld van een of andere Romeinse gozer. Ik besluit de terugweg ook maar te fietsen ipv de trein te pakken. Onderweg zeg ik hallo tegen Sjoerd en ik ben hem net voor teug in Verona. We lullen nog wat en nemen dan weer afscheid. De route naar Rome ligt open.
Een landweggetje zoals in Holland...
De voorgrond is Nederland,maar de achtergrond de Alpen
De Italiaanse vlag en bouwstijl verraden dat we niet in Nederland zijn!
