Het is weer tijd om de kano erbij te pakken! Na het weekend gevuld te hebben met de film avond met BJ (The Game) en Peter Pan SpeedRock op Wantij pop (vette shit met dikke dennis, die het publiek in spoog, het optreden begon met een blik bier op te drinken en eigenlijk maar twee liedjes zong, eentje in het Nederlands en eentje in het Spaans). Enfin, de maandag middag was dus een uitgelezen kans voor een kano avontuur. Na koffie met Geerke, belde ik rond 1 uur Loic op om de auto te starten. We reden door files van vakantieverkeer naar het westen; onze verwachte aankomsttijd liep een dik half uur uit. Om half drie waren we dus te kanoverhuurd Giulliano Fine te Kortehoef, gelegen aan een van de Vechtse Plassen. Het gebied hier zou alleen maar met kano bereikbaar zijn en belooft dus veel goeds. De man bij de kanoverhuur sprak ons vriendelijk toe en wist niet helemaal wat aan te moeten met Loic die geen Nederlands spreekt. Ook zijn vrouw kon hem niet overhalen geen Nederlands tegen hem te lullen. Enfin, we werden met nodeloze veiligheidsinstructies te water gelaten. De tocht voert eerst langs de drukke weg, onder een typisch Hollandse ophaalbrug (type foto Amsterdam). Aan de linkerkant lonkt echter constant een groene wildernis. Al gauw mogen we ons uitleven en varen een smalle kreek de wildernis in. We breken door een eerste vegetatie strook en komen uit op een van de kleine meertjes, waar de oude petgaten en droogweides een typisch landschap vormen van langwerpige brede sloten en wild-begroeide smalle stroken golvend veen. We komen hier enkele dames van middelbare leeftijd in een roeiboot tegen.
We varen zigzaggend door de moerasbossen en heldere waters. We zien reigers, futen, zwanen, roofvogels en rust, heel veel rust. Er is een licht gezoem van de achterliggende weg, maar er is geen enkel beeld te vinden van menselijke bemoeinis. Door de innerlijke stilte en schoonheid van het landschap varen we door de wirwar van slootjes.
Opeens komen we weer bij een weg uit. Helaas moet deze weer worden gevolgd en dit betekend ook dat met gevaar voor eigen leven de ruggengraat en buikspieren trainen vanwege erg lage bruggetjes. We komen uiteindelijk aan de andere kant van de weg uit op een extreem vredige en lege plas. We laten ons zacht afdrijven. Weinig plekken in ons land herbergen deze stilte en zulk puur landschap. Zo heeft Nederland er voor ons menselijk ingrepen uit gezien! Het is schitterend. We varen over de plas en bereiken de ander kant. Er komt een regenbui over. We worden nat, maar blijven genieten.
We varen door, weer terug in kleine sloten. Door en door gaat het in een eeuwig door vloeiend natuurpracht. Er lijkt geen einde aan te komen. Behalve de radiotoren dan! We varen een klein ommetje en vinden plotsklaps een volle sixpack Heinneken bier in het water liggen. We nemen het mee. Nog altijd hebben we in dit gebied niemand gezien en slechts geluiden van vele verschillende vogels gehoord. We varen verder af langs de groene wildernis. Soms gaan we het land op, dat enorm schokt onder onze voeten. Het lijkt soms op het water te drijven!
We komen nu het grootste meer op. Verschillende eilanden lijken als groene drab op de golven van het meer te drijven. Een donkere lucht aan de horizon voorspelt echter weinig goeds! Het hele meer veranderd in een loom plastisch geheel. Kleuren verschijnen op een bijna rimpelloos oppervlak. De vogels zingen wat, er lijkt een schemering in te vallen. We blijven wat rondhangen op de plas, waarvan we even niet zeker zijn of ze ons goed gezind is. We komen een mooie eikenboom tegen.
Dan vallen er fijne druppels op het water oppervlak. Er vormen nog altijd geen rimpels. Wel valt elke minieme druppel te horen! Een hoog getoond gezoem, als een televisie die niet goed is afgesteld, irriteerd de oren. Zulk vreemd geluid hebben de beide kano gangers nog nooit gehoord! We proberen wat sneller door te peddelen over het meer en door meer groene weelde. Nog een enkele impressie van de wateren, de dreigende schoonheid van aankomende storm en de groenheid van het woud:
Uiteindelijk zijn we terug bij de weg en zien we ons eindpunt. Helaas krijgen we nog eenmaal een regenbui over ons heen. Voor terug te keren naar de verhuurder, maken we nog een klein ommetje langs de lage weilanden en muntoevers achter de Plassen. Typisch Hollandse beelden. Daarna keren we echt terug. Het is gestopt met regenen en we zijn weer enigermate opgedroogd. De verhuurder is blij ons van dienst te zijn geweest en ziet in ons een stel noeste en goedbedoelde gasten. Hij hoopt ons terug te zien en wie weet! Een peddelgroet!
