Den Heilige Eik en meer

Het plan was om naar nederland te komen voor een avon-tuurlijke bikkel tocht de Neder-landse natuur in. Samen met de Wageningen crew. De voorspelde storm deed ons ditmaal echter terug deinen en de eigenlijke reden van mijn bezoek naar Nederland werd afgeblazen. Niet geheel ontevreden kon ik hierdoor een rustig weekend plannen met voornamelijk familie. Geen korte hoi-doei bezoekjes, maar gewoon lekker een weekend bij Boaz, tijd bij Jeroen en Esther en een paar dagen bij de ouders.

Ik was stiekem verheugd over het feit dat Boaz de racefiets van mijn ouders had gekocht. Dit gaf mij de mogelijkheid eindelijk mijn cross training te doen. En wel naar een van de laatste bomen in Nederland, die nog op het vakantie-lijstje stond. Den heilige eik van Vrachelen (Den Hout). Met angst begon ik de fietstocht uit Dordrecht, opkijkend naar donkere wolken en stormwind. Het betekende niet veel goeds. Regen zou vallen en wind zou pittig vanuit de zuidwestelijke hoek komen. Het was heerlijk om als vanouds de Moerdijk bruggen over te racen. De West-Brabantse kleiland. Over de dijke waaide ik langs Drimmelen en daar ging het dan landinwaarts. De Heilige Eik van Vrachelen was redelijk eenvoudig te vinden. Een knoestige basis, waarvan het hart volledig uitgebrand is door de bliksem. Een nieuwe levende tak groeit uit deze halve stam. De tak is meer een boom en het is dan ook niet heel goed te zien dat het niet gewoon een enkele boomstam is. Ik maak honderd foto’s, waarvan onder getuige. Met 750 jaar een monument, maar niet zo indrukwekkend als de fliertboom in het oosten van het land. Desalniettemin een must voor de bomen-liefhebber! De terugweg had ik de gehele heenweg angst voor gehad. Maar ofwel door een draaiing van de wind, ofwel door een juiste koers te fietsen, viel de storm reuzemee. Ja, nat, door en door nat was ik geworden, maar niet onaangenaam. Het was een mooie fietstocht, zoals ik die altijd deed met mijn rode Boulder vanuit Zwijndrecht. Voldaan.

De dagen erna blijven we een low-profile houden. We gaan nog langs bij de Glotzbachs hun nieuwe woning, waar we lekkere rolade voorgeschoteld krijgen en ik onderricht wordt in moderne muziek. Vanuit Den Haag HS gaan we dan richting Rotterdam voor de broertjesdag met het film festival. Na wat getruttel heet onze eerste film Raiders, een grappige film over de kinderversie van Indiana Jones. Voor de avond komt JZ er ook bij, genieten we van lekker eten op de Doelen en sluiten we af met de oersaaie Chinese Asassin.

De laatste dagen brengen we door bij de ouders in het stormachtige grijze Zeeuws-Vlaanderen. Het rennen is in deze hoek zwaarder. Verder bezoeken we Sluis en Breskens.

Kerst in Detmold

Het einde van het jaar staat in het teken van kerst, verjaardag en de kersttrip. Lena ging dit jaar aal vroeg richting familie en vrienden, waardoor ik een weekendje alleen thuis was (een ongewone situatie). Het leek me leuk om weer eens voor een fietstocht te gaan. Ditmaal langs de Isar naar Landshut. De route was niet heel spannend, maar de stad is mooi, met een kerstmarkt en een heel mooi kasteel bovenop de heuvel. Ook het centrum was typisch oud-Duits. Enkele fotootjes:

Maar goed, waar het dus echt om gaat is natuurlijk de kerst. De kerst in Hamm allereerst (na een meet&greet met Rukundu in Bonn), waar we lekker rustig aan konden doen en geen stress hadden. Als altijd heerlijk eten, gezelligheid en zelfs een film (Tribute von Panam is niet echt de triologie waard helaas, maar wel de gezelligheid).

We rijden door naar NL, waar de Van Luijken samen komen en een gezellige maaltijd samen nuttigen. Ook ontmoeten we nog Ilse! En kiezen uiteindelijk voor een kerk als ons ceremonie locatie.

Eindelijk kunnen we dan alleen samen zijn. Lena was een beetje verbaasd met Detmold, maar de oude stad voelt fijn en ongedwongen aan. We zoeken naar mooie ringen en ik geloof dat we dat samen wel kunnen oplossen. Natuurlijk wederom alles boven ons geplande budget, maar dat is normaal. Bij de outback hebben we een burger en in de avond genieten we van een musical: Anatevka. De gekochte zwembroek krijgt geen vuurdoop in het zwembad van het hotel of de sauna... 

De volgende dag staat er een lange wandeling op het programma. We lopen bijna 24 km en zijn daarna op. Onderweg genieten we van het Hermansdenkmal, waar de Varusslacht ergens heeft plaats gevonden. En ook de Externsteine zijn indrukwekkend. Erg leuk dat we hier wel op konden klimmen! Zonder entree te hoeven betalen! Hahahaha. Halverwege hebben we lunch met soep en een pricket bij een lokaal eetlokaal. Grappig! In de avond twijfelen we om film te kijken in de kino, maar op het laatste moment besluiten we toch lekker te niksen in het hotel. Daar is ook tv.

De laatste dag vullen we met ontbijt, het museum en nog eens koffie en bier uit Detmold. Het museum was erg rustig, maar het gaf enkele zeer unieke mummies uit Zuid-Amerika tentoon. Eentje is er zelfs 4000 jaren oud! Lena vindt het allemaal wat luguber. Dus we kijken ook maar onze ogen uit bij de vele verschillende volkeren en wat geschiedenis.

Na een relaxe treinreis komen we in Bielefeld aan voor een terugreis per supersnelle blablacar. 

 Typische oude huizen in Detmold

 Op het bankje in de stijle Landestheater

Tijdens onze wandeling ergens op de heuvels

Voor de Externsteine...

Bovenop de Externsteine

De foto's voor het Detmold child kun je beter online googlen.

Schots onderonsje

Tja... De maand November lijk ik even overgeslagen te hebben hier. Dat betekent geen berichten over onze zoektocht door Nederland voor een mooie trouw locatie. Geen foto ditmaal van een metalfest in Eindhoven met Jeroen, Jeroen en Bernice. Ook al geen details aangaande de bezoeken in Bonn en Frankfurt. Over het begin der werken bij de MacDonalds, de elfde van de elfde in Keulen en het Sint Maartensvuur. Wij concentreren ons hier op het bezoek aan Sjoerd in Edinburgh. Samen met Jelmer.

De landing in Edinburgh was door storm Desmond een groot avontuur, waarbij de vleugels rechts en links kantelden en uiteindelijk de bak met een klap op de grond terecht kwam. Het werd hierna al gauw donker in het noordelijke land waar de zon inderdaad niet hoger komt dan de tweede verdieping!
Sjoerd neemt me mee naar de hemel der nerds. Het is ongelooflijk, maar dit was toch wel mijn hoogtepunt. Ik ben vaker met Sjoerd mee geweest in de academica, maar de wiskunde waar hij nu zit slaat alles! Opgelucht het te hebben overleefd liepen we daarna de stad in. Op naar Jelmer, om die van de bus te halen. Regen en wind en barrigheid wacht ons buiten op en na wat communicatie moeilijkheden ontmoeten we elkaar. De avond gaat voorbij met wat bier en chillen.
De zaterdag was voor stadten uit getrokken: de kerstmarkt, de kerk, waar de konining komt opdagen voor het Schotse parlement en natuurlijk het kasteel met alle pracht en praal. We genieten er lekker van.

 

Zondag is het opeens zonnig! We wandelen de heuvel op in het park achter Sjeord zijn huis. Een hele mooie plek, waar je iets een idee krijgt van de Hooglanden. JElmer heeft helaas last van zijn voet. Toch weten we de hele dag op de heuvel te spenderen. #s Avonds gaan we eten bij de lokale kroeg, waar alles voor ons wordt betaald door twee olijke Schotten.

Nu ben ik moe en tevreden na een kerstborrel in Frankfurt en maak ik mij langzaam klaar de stad weer in te gaan en de nachtbus terug naar huis te nemen. Op naar 2016!

Alpentop met Ouders!

Jaja! De zoveelste bezoekers hebben de weg naar Freising gevonden. Dit keer waren het mijn ouders, die dan toch een persoonlijke hele eigen blogpost krijgen. Te meer vanwege hun gewaagde acties op de toppen van de Alpen. Alhoewel de eerste dag nog rustig was met wat rond wandelen door Freising en het vaste dineren in de Weihenstephaner Braustube besloten we diezelfde avond tevens om gebruik te maken van het mooie weer en een bergtop te proberen op te wandelen. En dat deden mijn ouders heel erg aardig! De steile paden op dus. Alles was mooi en aardig tot aan het koffiehuis in de alm, waar een olijk duo de tent nog even extra had geopend en ons van bier, kaas en spek serveren. Een mooie bodem voor het laatste stuk de berg op. We klimmen naar de kam, welke steeds smaller en steiler stijgt naar de top van de Brechenspitze. Met het nodige gepuf bereiken we uiteraard de top!

 

 

On the Road!

 

And on the Top!

De terugweg bleek nog wat pittiger te zijn dan de heenweg. Want alhoewel we wel iets meer moesten klimmen richting de top, wordt het op de halve maan gevormde kam nog ietsjes gekker. Het is prachtig om te lopen over de scherpe rotskam naar het kleine kapelletje aan de andere kant, maar daar waar we het pad niet goed kunnen volgen door bossen en onduidelijkheden, wordt de weg hier erg glibberig tussen de boomwortels en staan scherpe rotsen ons in de weg, welke met wat alpine bekwaamheid over gewandeld dienen te worden. Het is dan ook al laat voordat we aan het einde van de kam bij het mini-kapelletje en om nog voor het donker in de bewoonde wereld aan te komen moeten we wat doorlopen. Uiteraard halen we ook dat weer en eindigen we ook deze dag weer in een warme eettent.

 Het gevaarlijkste deel van de wandeling met op de achtergrond de Brechenspitze welke we net hebben overwonnen!

Willem poseert...

De volgende dag doen we het dan maar rustig en spenderen we de ganse dag in de tuin met het bouwen van een pergola, het neerhalen van de tomatenhuisjes en het uitmesten van de aardbeienplantjes. In vergelijking met de wandeling een rustige activiteit. Ook komen we dit keer wel gewoon thuis en eten curry. Ook de laatste dag is een rustig winkeldagje met pasta koken!

Leuk dat de oudjes er waren. En zo oud zijn ze dus helemaal niet meer!

Amazonia

Tja, de wegen van het leven zijn ondoorgrondelijk. Zo zit je in koud Beieren en dan opeens in de tropen van de Amazone-stad Manaus. Ik kreeg een kans om daar een workshop te doen. En ook al had ik mijn supervisor gezegd dat ik liever niet de hele reis maakte, stuurde hij mij daar toch heen. Beide supervisor wilde hier zelfs voor betalen. Ik begrijp niets tot erg weinig van deze wereld die wetenschap heet.
Hoe het ook zij, ik moest naar Manaus afreizen. Een lange reis over Amsterdam en Rio of Sao Paolo. De maandag had ik direct een meeting, maar door de lamlendigheid kreeg ik het niet voor elkaar deze te halen. Ik had wat tijd om een druk winkelcetrum te ontdekken. Daarnaast deed ik erg weinig.
De volgende dag stond de excursie op het programma. Ontmoetingen met de buitenlandse delegaties voor de workshop en met de boot de rivier op. We zien de plek waar de Negro en Solimoas elkaar ontmoeten tot de Amazona en waar de twee rivieren door hun verschillende kleur nog lang te herkennen zijn.
Ook ontmoeten we "lokale" bevolking of Indianen, die een show voor ons opvoeren en waar we zelfs mee dansen mogen! Klinkt raar, maar is best gezellig. Hetzelfde geldt voor het zwemmen met de roze  rivierdolfijnen, welke met vis voor onze neus worden gebracht. Desalniettemin is ook dit erg bijzonder. Een lunch met heerlijke vis spreekt voor zich. Want vis is het voedsel van Manaus! En later die avond probeer ik ook de Ticaca soep, die eigenlijk uit Belem komt, maar hier op het plein voor het Amazone opera gebouw (het enige landmark) wordt verkocht. De soep heeft zogenoemde jambu bladeren, die de tong doen tintelen en licht verdoven. Erg apart. Ook de slijmige manioc massa die erin wordt geschept geeft je tot denken...

 

Veel huizen drijven op enorme boomstammen op het water

 Dansen met de Indianen ...

De brug is net zo enorm als de rivier zelf! 

De tacaca soep voor de tacaca stand

De volgende twee dagen moeten we dan door de workshop gaan. Deze is best interessant en ik leer ook interessante mensen kennen; netwerken heet dat. De avonden worden gevuld met goed voedsel en her en der de befaamde caiparinha.

Na de workshop heb ik de vrijdag nog een meeting bij INPA op het programma. Ik ben blij dat deze meeting op het laatste moment toch nog mocht lukken en ik het nodig netwerk bouwen ook buiten de workshop heb kunnen doen. Helaas zijn al mijn verbindingen weer niet bekend. Wellicht spreek ik de namen niet internationaal genoeg uit ofzo... De rest van de dag spendeer ik met Pauline uit Frans Guyana en Oscar uit Colombia. Wederom het winkelcentrum en ook het zwembad en het Bosque da sciencas van INPA, waar we een persoonlijke rondleiding krijgen.

Het weekend had ik zelf aan deze trip geplakt om een idee te krijgen van het Amazone regenwoud en dus boek ik een trip, zodra ik vrijdag avond om negen uur in check in het hostel. Ik weet niet meer waarom ik van hostels gebruik maakt, want ze beginnen me een beetje te irriteren. Hoe dan ook, de volgende dag kan ik na uren wachten met een persoonlijke guide de jungle in rijden. Hij brengte me bij een wegrestaurant, waar een jeep me ophaalt voor het vervolg naar de boot, welke me dan naar de lodge aan de Rio Negro brengt. Het is vis voor lunch en na wat relax tijd gaan we met de boot naar een mooi rivierstrand (of meerstrand), waar we door het sedimentaire water baderen, terwijl de vissen rondom ons heen opschrikken. Weer in de boot merk ik dat mijn huid rood geworden is van het sediment en geirriteerde reactie van het water, hahaha. Met de ondergaande zon varen we dieper de kreken in. Ze doen me een beetje denken aan de Biesbosch, behalve dan dat de gids een kleine alligator het water uitvist om ons te laten aaien. Na de kipmaaltijd en nog wat goed gemixte caipirinha's is het tijd onder de wol te gaan. Ik kan hier beter zeggen op bed te liggen en proberen de warmte niet te veel in je lichaam op te nemen. Ik slaap erg goed.

Eerst gaan we over de weg

En dan met de boot

Op naar het zwem-eiland

 

Zonsondergang impressies

De volgende dag vervolgt met een lekkere wandeling door het regenwoud. De vloedbossen om precies te zijn. Momenteel staat de rivier erg laag vanwege de droge periode, maar bij hoogwater staan de bossen hier grotendeels blank. Ook hangen er dan geen mistige wolken in de heuvels, welke nu door de vele bosbranden worden gevormd. Na de wandeling moet ik weer uren wachten om vervolgens met een speedboot naar Manaus te worden gebracht. De rivier is dit keer geen vlakke spiegel, maar heeft door een lichte bries behoorlijk wat golfslag. De brede en hoge riviercruiser (die ik eerder in New Orlean verwacht) gaan hier traag en gestaag door heen, maar wij slaan behoorlijk op en neer. Ook dit avontuur kent weer haar einde en na nog een nacht in het hostel en een gebroken nacht in het vliegtuig kijk ik uit dadelijk weer lekker thuis te zijn. Brazilie is een leuk land, maar spant voor mij geen kroon. We zijn waarschijnlijk te verwend, of reizen naar tropische landen is gewoon iets waar Lena bij hoort, hahaha! Daar tegen over staat wel dat het ongelooflijk is hoe de bossen hier overal rondom de rivier uitstrekken en de menselijke tekenen meer een uitzondering zijn. Dat is een invers landschap van Europa! Ook de onmetelijke grootte van de rivier valt op in vergelijking tot het drie-rivieren-kruispunt voor Zwijndrecht. Het is moeilijk te bevatten hoe groot het is en dat al zo ver stroom opwaarts...

De ochtend sta ik op voor de zonsopkomst bij de vredige en stille rivier!

Enkele typische impressies van de oerwoud wandeling

Aanzoek!!!!!

We vergeten ditmaal even de wandeling met Ephraim en Marcos rondom Bad Munstereifel, alsmede het bezoek aan de organische boerderij bij Duüsseldorf met Maike, Anna et al. van ZEF en ook de eenzame wandeling door het Siebengebergte. Want deze blog is geheel en alleen in het teken van onze wandeling en Lena’s berg. Of mijn aanzoek en de Schildenstein. 

Afgelopen zaterdag, we schrijven 12 September 2015, zouden we gaan wandelen in de Alpen. Na wat gezoek kozen we de Blaubergen aan de Oostenrijkse grens uit. De ochtend was erg langzaam en we kwamen daardoor ook nog eens in een lange file terecht. Een file van tenminste een uur. Veel later dan verwacht komen we dus aan op de startplek van de tocht, of wat we dachten dat de parkeerplaats was waar we zouden starten. Na een vijf- of tiental minuten komen we er achter dat we niet de juiste parkeerplek hebben en dus keren we in onze voetsporen terug. We rijden een stukje verder en parkeren wederom. Ditmaal op een grotere parkeerplaats waar we drie euro voor neertellen. Vol hernieuwde moed beginnen we de wandeling. Deze voert eerst langs drukke paden van een veldbad en een drukbezochte almhut. Het is dan ook supermooi weer!

Nadat we eindelijk de hut achterlaten (met wat chocolade en een fles spezi) beginnen we de echte wandeling en begint het rustiger te worden. We volgen een diepe kloof waar een riviertje in loopt. Deze volgen we, terwijl we af en toe bijna natte voeten krijgen daar we over rosten de rivier meerdere malen oversteken moeten. De bergen doemen steeds dichter en stijler op voor ons. En het komt er dan ook van dat we de vallei verlaten moeten en direct stijl omhoog klimmen moeten. Het wandelpad verandert langzaam in een klimroute en met de komst van een metalen kabel voelen we ons echt alpeniers. Het gaat allemaal nog net voor mij met eerstegraads hoogtevrees... Het pad loopt door mooie bossen stijl omhoog. Lena heeft het hier juist weer wat moeilijker, want die houd niet zo van stijl wandelen. Tot haar vreugde komen we echter nog meer klimroutes tegen, waarbij de ijzeren kabel de weg markeert en hard nodig is. Zoals gezegd, doet mij dit bibberen en sidderen, daar mijn hoogtevrees de laatste jaren in de Lage Landen veel vruchtbare bodem had tot groeien en bloeien. Met veel moeite en angst en trillen komen we er door heen, zowel de stijle wandelpaden door de hellingbossen als de klimroutes langs de rotsen en grindhellingen. 

We overleven het en komen aan op de kam, welke de grens vormt met Oostenrijk. We besluiten maar niet langs de berghut te gaan voor wat fris, maar direct de weg via de Schildenstein terug te volgen. Met wat op en neer gaand volgen we de kam en komen spoedig aan bij het pad de berg op. Nog een klein stukje naar de top. Tien minuten staat op het bord, dan halen we het precies om 5 uur, wat we als laatste tijdstip voor de bergtop hadden besloten. Lena zet zich trots ervoor om de berg op te lopen en samen komen we dan eindelijk tijdig op de 1612 meter hoge top met een prachtig uitzicht, strakblauwe lucht en lekker windje. Het iser heerlijk. We ploffen op de grond en drinken wat. Er zijn nog twee paartjes op de berg en rustig zien we die vertrekken, terwijl direct een groepje jonge bergklimmers ervoor in de plaats komt. 

Na een kwartier zijn we voldoende uitgerust en besluiten we langzaam de terugweg te aanvaarden. Dat was mijn moment en moest ik Lena toch de vraag stellen die ik altijd op een berg, op de top van de aarde, wilde stellen. En ze zei direct JA! Nog even kijken we elkaar vragend aan, maar dan is het duidelijk. Het is serieus, voor het eggie. Ik haal dan maar de ring tevoorschijn en de fles bubbels en alhoewel de ring niet totaal past (wandelen zwelt de vingers op) en we de plastice kurk de bergschoonheid in verdwijnt, voelen we ons helemaal in vervoering. We toosten, kijken elkaar ongelovig en trots en blij in de ogen en genieten. Toch moeten we nog naar beneden en wat te doen met de fles bubbels? Gelukkig helpen de jongeren op de berg ons en zijn trots getuigen van dit bijzondere moment te mogen zijn. Als engeltjes vliegen we de berg weer af. We hebben enorm geluk, want het pad omlaag is heel geleidelijk en makkelijk. Net voor het donker wordt bereiken we de auto. Met wat geluk vinden we nog een almhut waar we kunnen dineren en na hertengoulash en kaas-spätzle rijden we door de late avond op ons huisje aan. Thuis aangekomen is het wachten tot de leeg-geraakte mobieltjes weer aanspringen en beginnen we het goede nieuws rond te bellen. De reacties zijn heerlijk en net zo enthousiast en idioot als wij ons voelen. Ook zondag ochtend gaat dat verhaal nog door: de hele ochtend enthousiaste mensen aan de lijn die enorm worden aangestoken door ons geluk. Een heerlijk gevoel!