Jaja! De zoveelste bezoekers hebben de weg naar Freising gevonden. Dit keer waren het mijn ouders, die dan toch een persoonlijke hele eigen blogpost krijgen. Te meer vanwege hun gewaagde acties op de toppen van de Alpen. Alhoewel de eerste dag nog rustig was met wat rond wandelen door Freising en het vaste dineren in de Weihenstephaner Braustube besloten we diezelfde avond tevens om gebruik te maken van het mooie weer en een bergtop te proberen op te wandelen. En dat deden mijn ouders heel erg aardig! De steile paden op dus. Alles was mooi en aardig tot aan het koffiehuis in de alm, waar een olijk duo de tent nog even extra had geopend en ons van bier, kaas en spek serveren. Een mooie bodem voor het laatste stuk de berg op. We klimmen naar de kam, welke steeds smaller en steiler stijgt naar de top van de Brechenspitze. Met het nodige gepuf bereiken we uiteraard de top!
On the Road!
And on the Top!
De terugweg bleek nog wat pittiger te zijn dan de heenweg. Want alhoewel we wel iets meer moesten klimmen richting de top, wordt het op de halve maan gevormde kam nog ietsjes gekker. Het is prachtig om te lopen over de scherpe rotskam naar het kleine kapelletje aan de andere kant, maar daar waar we het pad niet goed kunnen volgen door bossen en onduidelijkheden, wordt de weg hier erg glibberig tussen de boomwortels en staan scherpe rotsen ons in de weg, welke met wat alpine bekwaamheid over gewandeld dienen te worden. Het is dan ook al laat voordat we aan het einde van de kam bij het mini-kapelletje en om nog voor het donker in de bewoonde wereld aan te komen moeten we wat doorlopen. Uiteraard halen we ook dat weer en eindigen we ook deze dag weer in een warme eettent.
Het gevaarlijkste deel van de wandeling met op de achtergrond de Brechenspitze welke we net hebben overwonnen!
Willem poseert...
De volgende dag doen we het dan maar rustig en spenderen we de ganse dag in de tuin met het bouwen van een pergola, het neerhalen van de tomatenhuisjes en het uitmesten van de aardbeienplantjes. In vergelijking met de wandeling een rustige activiteit. Ook komen we dit keer wel gewoon thuis en eten curry. Ook de laatste dag is een rustig winkeldagje met pasta koken!
Leuk dat de oudjes er waren. En zo oud zijn ze dus helemaal niet meer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten