Aanzoek!!!!!

We vergeten ditmaal even de wandeling met Ephraim en Marcos rondom Bad Munstereifel, alsmede het bezoek aan de organische boerderij bij Duüsseldorf met Maike, Anna et al. van ZEF en ook de eenzame wandeling door het Siebengebergte. Want deze blog is geheel en alleen in het teken van onze wandeling en Lena’s berg. Of mijn aanzoek en de Schildenstein. 

Afgelopen zaterdag, we schrijven 12 September 2015, zouden we gaan wandelen in de Alpen. Na wat gezoek kozen we de Blaubergen aan de Oostenrijkse grens uit. De ochtend was erg langzaam en we kwamen daardoor ook nog eens in een lange file terecht. Een file van tenminste een uur. Veel later dan verwacht komen we dus aan op de startplek van de tocht, of wat we dachten dat de parkeerplaats was waar we zouden starten. Na een vijf- of tiental minuten komen we er achter dat we niet de juiste parkeerplek hebben en dus keren we in onze voetsporen terug. We rijden een stukje verder en parkeren wederom. Ditmaal op een grotere parkeerplaats waar we drie euro voor neertellen. Vol hernieuwde moed beginnen we de wandeling. Deze voert eerst langs drukke paden van een veldbad en een drukbezochte almhut. Het is dan ook supermooi weer!

Nadat we eindelijk de hut achterlaten (met wat chocolade en een fles spezi) beginnen we de echte wandeling en begint het rustiger te worden. We volgen een diepe kloof waar een riviertje in loopt. Deze volgen we, terwijl we af en toe bijna natte voeten krijgen daar we over rosten de rivier meerdere malen oversteken moeten. De bergen doemen steeds dichter en stijler op voor ons. En het komt er dan ook van dat we de vallei verlaten moeten en direct stijl omhoog klimmen moeten. Het wandelpad verandert langzaam in een klimroute en met de komst van een metalen kabel voelen we ons echt alpeniers. Het gaat allemaal nog net voor mij met eerstegraads hoogtevrees... Het pad loopt door mooie bossen stijl omhoog. Lena heeft het hier juist weer wat moeilijker, want die houd niet zo van stijl wandelen. Tot haar vreugde komen we echter nog meer klimroutes tegen, waarbij de ijzeren kabel de weg markeert en hard nodig is. Zoals gezegd, doet mij dit bibberen en sidderen, daar mijn hoogtevrees de laatste jaren in de Lage Landen veel vruchtbare bodem had tot groeien en bloeien. Met veel moeite en angst en trillen komen we er door heen, zowel de stijle wandelpaden door de hellingbossen als de klimroutes langs de rotsen en grindhellingen. 

We overleven het en komen aan op de kam, welke de grens vormt met Oostenrijk. We besluiten maar niet langs de berghut te gaan voor wat fris, maar direct de weg via de Schildenstein terug te volgen. Met wat op en neer gaand volgen we de kam en komen spoedig aan bij het pad de berg op. Nog een klein stukje naar de top. Tien minuten staat op het bord, dan halen we het precies om 5 uur, wat we als laatste tijdstip voor de bergtop hadden besloten. Lena zet zich trots ervoor om de berg op te lopen en samen komen we dan eindelijk tijdig op de 1612 meter hoge top met een prachtig uitzicht, strakblauwe lucht en lekker windje. Het iser heerlijk. We ploffen op de grond en drinken wat. Er zijn nog twee paartjes op de berg en rustig zien we die vertrekken, terwijl direct een groepje jonge bergklimmers ervoor in de plaats komt. 

Na een kwartier zijn we voldoende uitgerust en besluiten we langzaam de terugweg te aanvaarden. Dat was mijn moment en moest ik Lena toch de vraag stellen die ik altijd op een berg, op de top van de aarde, wilde stellen. En ze zei direct JA! Nog even kijken we elkaar vragend aan, maar dan is het duidelijk. Het is serieus, voor het eggie. Ik haal dan maar de ring tevoorschijn en de fles bubbels en alhoewel de ring niet totaal past (wandelen zwelt de vingers op) en we de plastice kurk de bergschoonheid in verdwijnt, voelen we ons helemaal in vervoering. We toosten, kijken elkaar ongelovig en trots en blij in de ogen en genieten. Toch moeten we nog naar beneden en wat te doen met de fles bubbels? Gelukkig helpen de jongeren op de berg ons en zijn trots getuigen van dit bijzondere moment te mogen zijn. Als engeltjes vliegen we de berg weer af. We hebben enorm geluk, want het pad omlaag is heel geleidelijk en makkelijk. Net voor het donker wordt bereiken we de auto. Met wat geluk vinden we nog een almhut waar we kunnen dineren en na hertengoulash en kaas-spätzle rijden we door de late avond op ons huisje aan. Thuis aangekomen is het wachten tot de leeg-geraakte mobieltjes weer aanspringen en beginnen we het goede nieuws rond te bellen. De reacties zijn heerlijk en net zo enthousiast en idioot als wij ons voelen. Ook zondag ochtend gaat dat verhaal nog door: de hele ochtend enthousiaste mensen aan de lijn die enorm worden aangestoken door ons geluk. Een heerlijk gevoel!

Turkse Bruiloft

Tussen het bezoek van Ruben en Marte in Freising en ons bezoek aan Sebi en Julia in Konstanz/Zwitserland waren wij op een heerlijke vakantie in Turkije, Daar gaat deze post over, maar ik kom hier later op terug. Laat ik eerst even de andere activiteiten beschrijven.
In Zwitserland zagen we eindelijk de levensstijl der rijken op aarde, getouppeerd met een foto-voorstelling van onze vrienden. Een heerlijk ontbijt de volgende ochtend deed ons de capri's van de avond te voren ietwat verzachten. Mooi!
Het weekend ervoor was trouwens weer een NL-trip. Ditmaal volgeboekt op zaterdag met thuis bij Mohammed, Eindhoven avond met Jeroen (en chinees met fam plus Bernice). De volgende dag thee bij de Baron, lunch in Delft, koffie bij JZ, Babs en de hond en uiteindelijk wraps bij Esther and siblings. Maandag was er nog net wat energie over voor Alwin en Nomes in Den Bosch en een gesprek bij de stichting Boomfeestdag. Dit alles was voor de Turkse bruiloft en voor onze verhuizing binnen Freising.De afgelopen dagen hadden we zowaar al onze eerste gasten in onze nieuwe stulp in hartje Freising: mijn broer en aanhang. Erg leuk, nat, wandelend en natuurlijk gezellig met spellen en thee en Mozart.

Enfin, het grote avontuur dit jaar was natuurlijk Turkije. De Wageningse sfeer terug. Aanleiding was de bruiloft van Sevinc en Mustafa. Niet alleen onze Turkse gastheren en vrienden gaven ons een welkom gevoel, tevens de gehele Turkse bevolking kwam ons als zeer hartelijk over. Met Johanne en Felippo waren we de enige niet-Turken en werden we volledig in hum cultuur ondergedompeld! Alhoewel op de bruiloft geen alcohol is, kreeg onze tafel een fles wodka en tequilla. Dat gaf ons moed voor de dansvloer, alhoewel dit eigenlijk niet echt nodig was, hoor. Leuke bruiloftgewoonten waren: JA schreeuwen, elkaar met taart voeren, groepsdansen, de bruid die op de tenen van de bruidegom stampt, geld en goud om de hals van het paar hangen, etc. Al met al duurde het feest wat kort.

Op de bruiloft!

De avond erna!

Na een dag uitbrakken vertrokken we gezamelijk naar het zomerhuis van Oylum in Cesme aan het strand. Na een stranddag kregen we het huis om op te passen van de familie en genoten we dus van verse vis, zwembad, bier, keuvelen, tavla spelen en zwemmen. Mooie mooie tijden. We zijn de volledige dag eigenlijk niet het huis en tuin uit gegaan. Het had alles wat je nodig had direct onder je luie reet! Helaas vertrokken Felipo en Johanne al veel te snel.

 De gastvrouw krijgt een lekkere lunch

 Zwembad spelletjes

 De non-Turken

De volgende twee dagen gingen we met Oylum en Yunus naar een ander strand, waar de kleurrijke vissen om je heen zwommen en we aan het strand sliepen en aten. Fantastische locatie! Maar dan vertrekken ook zij.

Lena en ik moeten nog enkele dagen zonder gidsen door komen. We doen een bezoek aan toeristen overspoelt Efeze dat indruk maakt vanwege haar grootte en imposante ruines. De laatste dag doen we rustig aan in Izmir, waar we zowaar regen zien en nog eenmaal genieten van de keuken van het mediterraanse!

Het graf van weer een apostel: Johannes

Daar mag je dus niet lopen, Lena! Dat is een stuk eeuwenoude muur! 

 De grote arena met de havenstraat op de achtergrond

 De bieb van Celsus!

Ergens hogerop in de stad Efeze met de hoofdweg en ver in de achtergrond weer de bieb

Bonn Exit

Hierbij een weergave van de laatste afgelopen maand.

Na het yurt avontuur was het weer een normale week op kantoor voor de phd, welke eigenlijk steeds dieper naar niks lijkt te leiden. Af en toe lijkt het gelukkig leuk en daarmee gaan we verder. Het weekend na de yurt was het druk met bezoek. Eerst kwamen de oudjes op de fiets langs. De sabbat werd ingevuld door een flinke wandeling door het Sieg gebied. We eten bij de Taj Mahal restaurant (erg goed!) en we relaxen een beetje. 

Ma voorop door de graslanden met Willem achterop

Het gebied vond ik super vanwege de mozaiek van relatief kleine akkervelden in de bossen :)

Weer 'thuis' aan het puzzelen en lezen!

De dag er na komen Mara en Koen langs, wat erg leuk was, ondanks het tegenvallende Max Ernstmuseum en een maag opspeling na het diner. Wel konden we genieten van een heel mooi paleis in Brühl en natuurlijk het Beethoven-huis van buiten. O, ja: de ijssalon doet het ook altijd goed, want in Duitsland lijken mensen wel meer tijd te nemen voor het bestellen van een ijsje, wat dan bestaat uit een ware coupe. Wij verkozen spaghetti-ijs en een wafel met hete kersen. Het was super gezellig om mensen over de vloer te hebben en met trots laat ik uiteraard Bonn zien! 

De zwangere Mara poseert met manlief Koen voor paleis Brühl

Samen met Koen voor een van de hoogtepunten van het ME-museum

De week erop is het weer tijd voo rnormaal kantoor gedoe met als klapper een uitje met ZEF. We bezoeken de oude bunker van de Duitse overheid, wat best wel bijzonder is. Na een mooie wandeling, relaxen op een wijngoed met lunch en wijn haasten we ons de avond naar de bus voor Munchen. Er is weinig haast nodig, want de bus komt twee uur te laat. Tja...

In Freising werk ik weinig, maar zijn we weer lekker in de tuin bezig met de pergola en het bijhouden van alle onkruid en slakken... En een nieuwe woning regelen, want Lena heet natuurlijk geen Lena als er geen huizenzoeken bij is. Nu heeft ze werkelijk een pareltje midden in de stad Freising gevonden voor een betaalbaar budget. We kunnen hier weer echt mensen ontvangen ook!

Voor het komende weekend staat een hittegolf bij het familiale festijn op het programma. Ook dit was natuurlijk vol gezelligheid, neefjes, oudjes en dergelijken. Via Lizelore in Kraggenburg met haar organische boerderij en het schutzenfeest van het dorp waar Johanne woont in het hoge noorden van Duitsland kwamen we weer terug in onze plaatsen.

Afgelopen weekend was dan een druk gebeuren met veel actieviteiten in de mooie omgeving van Bonn. Allereerst kreeg ik een collega van ZEF mee voor een wandeling naar de Laacher See. Deze locatie stond al heel lang op het lijstje, daar dit de plek is waar de vulkaan as van vele quartaire sedimenten vandaan komt. Nu is het een mooie krater met een kristalhelder meer er midden in. De Zon scheen op haar hoogste punt, de route was eigenlijk wat te lang, maar het resultaat om in kraakhelder verfrissend water te baden en door mooie schilderachtige Eifel-heuvels te wandelen was de moeite! Een kleine reportage:

Tja....

 Her meer van Laacher

 Detail van het klooster Maria Laacher

De enige foto onderweg van Marcos en ikzelf

De maandag was weer een typisch verdwaalde weekdag voor Jeroen om langs te komen. Hij bracht mij het bezoek met het oog op een rustdag in de tour en de beklimming van de hoogste berg van de Eifel, namelijk de Hohe Acht op 747 m (klimmeters ongeveer 600 zoveel). Na alle zonneschijn en hitte twee dagen terug was het nu tijd van wolken en regen. Met enige moeite volg ik Jeroen (zeker niet in zijn wiel!) de berg op. Mijn gehuurde normaal stadsfiets was een slechte keuze geweest. Op de top staat een torentje, de Wilhelmsturm en hierop hebben we door de snel langs waaiende wolken slechts zeer sporadisch uitzicht. Een gewoonte van slecht weer en / of weinig uitzicht achtervolgt ons. De weg terug gaat veel makkelijker, bergafwaarts!, maar de kleine regendruppels geven een massage voor de huid en een irritatie voor de ogen met hoge snelheden van over 40 km per uur. Enfin, doorweekt komen we terug in Ahrweiler en gaan via een stukje file rijden weer naar Bonn. Na een douche eten we lekker in Bonnsch bierbrauhaus en nemen nog wat biertjes in de Ierse pub en een cola in een andere trendy bar. Wederom een kleine foto reportage:

 

Lopend??? Okay, de laatste 200 meter

 Op de top

 Huh? Waar is alles_

Sfeer impressie onderweg

SIEG

Recentelijk ben ik een paar keer de brug over gestoken naar de andere kant van de Rijn, aan het uiteinde van de stad Bonn. Hier ligt de monding van de Sieg. Mijn eigen stukje Biesbosch in Duitsland en dichtbij. Het is een fabelhaftig stukje groen, waar je heerlijk tot rust kan komen en een aanrader voor een ieder in de buurt. Hopelijk heb je geluk en kom je geen dronken mensen tegen of struikel je over de veel te veel rondslingerende flesjes. Ik heb wat gedachten opgeschreven terwijl ik gezappig op een boomstronk aan de oever zat.

Een bijna tropische overvloed aan groen in de vroege zomer...

Zwammen op een dode boom... 

Leven op een omgevallen boom boven de rivier...

Twee reigers jagen achter elkaar aan, scherend door de late avondzon. Vlak over de donkere watermassa, welke passief door haar bedding schuift. De eerste reiger vindt even later met moeite evenwicht op een zwakke tak van een overhellende boomstruik. Gakkende geluiden drukken zijn onvrede uit.

Andere vogels zijn reeds druk met hun avondzang. Naast me het klikkende geluid van een rietvogel die zich diep in het groen heeft verscholen, maar voor mij af en toe in een verborgen spleet zichtbaar huppelt. Een matkop hobbelt over de vol met mosbegroeide dikke stam van de wilg. Als een blauwe schicht laat een ijsvogel zich even openbaren. Lege fles.

Diep onder mij zie ik een grote vis schuchter door het donkere water zwemmen. Twee duiven in de lucht refelecteren in het water oppervlakte naast de vis. Zittend op een brede stronk van een machtige wilg die stand houdt aan de stijle oever. Op de overzijde fel glimmende witte kiezels, die verschijnen van onder het terugschreidende rivierwater. De lage zon verblindt mij terwijl vliegjes er in dansen onder lommerrijke woudreuzen. De wint komt zwak op, maar ruist diep door de bladeren hoog, alsof ze iedereen van deze plek wil wegjagen, wild, luid, druk en vijandig. 

(Ode aan de dronken man en zijn spulletjes)

Alle afgebeelde afvalstukken heb ik meegenomen om weg te gooien in de daarvoor bestemde plekken.

Babybeurs en een yurt

Na het gefaalde avontuur op de fiets richting Rome is het weer langzaam terug komen in het rytme. Sterke twijfels over de voortgang van de phd zijn aan de orde van de dag, maar we gaan het toch proberen door te zetten voor de laatste twee jaren. De afgelopen weken gingen dus een beetje van links naar rechts.
Na een fikse autoreis terug naar Bonn, konden we saampjes de dag erna een heerlijke wandeling de Ölberg opmaken. Helaas konden geen Bonners mee komen. We hebben lekkere koffie gedronken en daarna enkele andere heuvels op de terugweg mee gepakt (enkelen waren mooier dan de eigenlijke Ölberg).

Een week van harde voorbereidingen voor de beurs volgde. Een nieuw project is namelijk de vereniging Toekomstboom, welke geboortebomen moet gaan promoten. En daarvoor leek het ons leuk op de Ouders Natuurlijk beurs te gaan staan. Behalve heel veel babies en een te zware avond Wageningen de nacht ervoor, was dit een redelijk succes. Een gematigd enthousiasme voor het idee is toch wel terug te vinden in het publiek, welke relaxed langs streunde en genoot van het mooie weer.

Samen met Lena en Marie rijden we dan de lange lange autoreis terug naar Freising. In de week doe ik twee en een halve dag ervaring op bij Rolf Linke, welke mooie meubels timmert. Financieel kan ik me deze hobbie echter niet op de hals gaan halen is het uiteindelijke besluit. De rest van de week zoek ik een fijn plekje in de bieb op en begin met mijn model te sleutelen. Na een lekkere BBQ bij een van Lena's vriendinnen, besluit ik op zondag de nog half brakke Lena mee te nemen naar Nurnberg. We huppelen gezellig en loom rond in de oude binnenstad en het huis van Dürer. In de middag heb ik een kleine verrassing. Terwijl Lena nog zoekt naar waar de eerste bioscoop is met Jurasic World, introduceer ik haar in het begrip airbrb: op de vloer bij privaten. In de buitenwijk van Nurnberg heeft mevrouw Ina namelijk een heuse Afgaanse yurt neergezet. Het geheel is inclusief een relaxe zen-tuin, hangmat en zwembad. De verrassing komt goed aan en we genieten van een werkelijke vakantie (alhoewel maar een dag en nacht). Helaas is de lokale Afgaanse kok verdwenen, waardoor we naar veel wikken en wegen in een fantastisch Italiaans wegrestaurant terecht komen. De eigenaar voelt ons goed aan en we genieten van een langzame avond met een fles wijn als kado. Slapen in een yurt is heerlijk.