Klassiek werk

Weer enkele weken zijn voorbij gevlogen. Eigenlijk is er niet zoveel te vertellen. Dat doet me denken aan de derde of vierde entree in mijn dagboek, welke ooit als achtjarige jongen was begonnen. Was niet het grootste succes. Enfin, terug naar de zaken. Afgelopen weekend een gekkentrip achter de rug. Eerst was er Lena's goodbeye diner. Geniaal en erg gezellig. Beetje te diep in het glaasje gekeken door sommigen, maar al met al hopsakideetje plezier gehad. De volgende dag zou ik broerlief helpen met de verhuizing. Dit was een extra uitdaging: een kraak wilde deze zetten, zoals dat in de jaren zeventig gedaan werd. Rijden naar Doel, een spookplaatsje onder de rook van de Antwerpse havens. Stel je enkele huizen voor welke wel bewoond zijn en de rest met hout gebaricadeerd en vele mooie grafitti werken. Het ontzetten van het huis was niet mijn taak. We hebben de boel in het lege huis gezet en zie-zo is een leefomgeving gecreëerd. Enkele impressie's:

De dag erna was ik nog kapot van het sjouwen en rijden in een veel te grote auto. Hoe dan ook, het was een sympathiek avontuur. Mis alleen de euro's die uit de portemenee waren geleegd :(. Rare kwibussen daar.

De weken ervoor was er van alles wat. Sport, een trip naar Hamm voor de 75e van opa Manfred en het 750e bestaan van Wagenigen met een mooie optocht, avondvullende feestbandjes en allerlei lekker voedsel. Leuk! En dan heb je die idioten die juist dan de stad uitvluchten omdat het toch veel gaver is bij andere venues. Ik was blij in Wageningen te zijn gebleven uiteindelijk. Lekker rustig.
Ook het werken was weer een chaos. Een rampenkelder in hartje Amsterdam, welke maar bleef dobberen dreef zelfs mij uit mijn kantoor in de blub! Drains inspitten is ook leuk:

Een ander hoogtepuntje moet ik hier ook even plaatsen ter afsluiting. Weer was er eens een uitje naar het Concertgebouw. Dit keer met mijn lieve vriendinnetje. En ook ditmaal eens met wat foto's. Ik geef je er eentje:

Mooie shizzle toch? Snel zal ze nu gaan uitvliegen naar Ecuador en blijf ik achter voor 50 dagen alleen in Wageningen... Wat een zwaar leven toch! Hopelijk vliegen ze voorbij!

drukke rust

Afgelopen weekend hadden we eens helemaal niks echt gepland en dat was eigenlijk fantastisch, want we hebben zoveel gedaan dat het bijna ongelovelijk is! Na ons lange uitslapen dan toch een koffie op de Wageningse markt. In de late avonduren besluiten we weer eens een route te wandelen. Dat bleek enorm de moeite: 20 minuten met de auto vanuit Wageningen arriveerden we in de Wekeromse bossen. Een kronkelpad over een heuvelkam leidde ons langzaam een vlakte op. Groot stuifzandgebied. Ik kreeg het er warm van!

Langzaam gaat de zon lager aan de horizon staan. De route van 8 km is langer voor het gevoel. Mensen komen we haast niet tegen. In de auto had Lena de routebeschrijving gelezen en zich verdiept in het uiterlijk van een Moeflon. Het was dan ook Lena die als eerste de kudde moeflons herkende. De eerste kudde. Want we zouden er nog veel meer tegenkomen. kuddes van tien beesten met altijd een mannetje met grote gekromde horens. Een geweldig schouwspel om ze over de vlakte te zien rennen. Ook wij beginnen sneller over de route te lopen. Altijd met de welbekende lachen uiteraard!

Daar springt er weer een! Zo'n Moeflon (moeflonen? moeflons?)

We rijden weer richting Wageningen via het zandpad en de provinciale weg. Rijden een rondje om de supermarkt te vinden die nog open is en belanden uiteindelijk met chinees op de schoot! Heerlijk!

De volgende dag hadden we wel een beetje ingepland. De kleintjes in de middag, de biesbosch in de ochtend en de Spaanse cursus vrienden in de avond.De biesbosch vond ik verrukkelijk. Hoewel het de Hollandse was, blijft dit gebied super! Het was druk, maar toch nog genoeg ruimte om stille plekken te vinden. Het water stroomde als een malle de grienden uit. Mijn element. Enkele foto-impressies dan maar:

Ondanks de veel koudere en bewolkte dag dan gisteren was het perfect voor de biesbosch. Het pannekoeken festijn bij broer Boaz was zeer welkom. Ook mijn ouders waren er. Op de fiets!!!
In de middag deden we een rondje op de plaatselijke kinderboederij waar ik versteld stond van de mooie watertuin. Mijn idee, maar uitgewerkt door een ander. De geiten waren spannend. Lena kon haar lol niet op met de neefjes. De neefjes niet met de geiten... of hoe zat het?

Ik was eigenlijk best moe na een ongepland weekend. Maar ook erg blij en tevreden. Nu weer werk.

Trouwens, dat we nu alleen het laatste weekend hebben verhaald wil niet zeggen dat de rest van de weekenden niks is gebeurd. Allereerst heb ik Rinskje weer ontmoet in Peize, Drenthe. Het weekend erop was een bruiloft van een goede vriend van Lena's pa, waarbij we voor de nodige plezier zorgde door onze trein te missen en de allerlaatste te moeten pakken. Jah, ook dat was weer geniaal. Alles rustig en geen gekkigheid. De zomer komt er nu aan. Lena vertrekt over vier weken naar Ecuador voor te lang. Ik ga met ma naar Armenie voor wat korter. En hoeveel meer dingen komen deze zomer? Ik weet het allemaal niet, maar heb er best zin in. Tot de volgende?

Paris in Rain

Parijs in de regen is het beste! Afgelopen weekend was lang met drie vrije dagen en we besloten om Jelle en Missy een bezoek te brengen in Parijs. Dat was een nat gebeuren. Het zonnige weer was weggerend naar weet ik waar en wij bleven achter met de opmerking dat regen in Parijs Parijs zo mooi maakt!

Vroeg in de achtend vertrokken we. Alles lekker op tijd en ver voor op planning. Dit veranderde 20 km voor Parijs, nog voor de peripherie. Een vrachtauto was omgevallen en blokeerde het een en ander. Na een bijzondere tocht waren we twee uren later dan toch aangekomen.

Een rustig welkom wachtte ons: Jelle met een kop koffie.

Na lunch vertrokken wij richting de stad. Eerst de mooie Notre Dame en langs de seine hobbelen na de eerste koffie.

 Hierna gaan we langs het Louvre. Even kijken of het er nu echt zo druk is. We hebben geluk, de entree is gratis en we lopen snel door de rijen naar binnen.

Uiteraard moest gekeken worden naar de hoogtepunten van dit enorme museum. We hebben slechts een klein deel gezien, maar toch. De Venus van Milo, de Jaconda (foto), en mummies!

 De volgende dag gaat het naar Mont Matre en de Sacre Cour. Erg leuke plekken voor foto's! Zo hebben we een koffie gedaan in het cafe 2 molens uit Amelie en hadden een heerlijke maaltijd als lunch in een typisch frans restaurantje.

Daarna begon het te regenen en was het soppen in de regen voor de mooie uitzichten en regio rond de kerk op de berg. Enkele foto-impressies:

De regen boven de stad!!!

Romantische momentjes voor de kerk, tja... dat moet men zeker doen en niet laten!

We keren weer huiswaarts om alles beetje te laten drogen. Jelle en Missy wonen erg mooi net buiten het centrum, maar wel tegenover een markt en een leuke straat waar alles is te doen! We genieten een heerlijke kaas fondue en een holywood film Midnight in Paris. Naar aanleiding van de film gaan we de stad maar weer in. We zien eindelijk de Eifeltoren... in licht en regen, maar supermooi!

Einde van de nacht betekende een wandeltoch naar de Arc de Triumph in de regen en rennend voor het leven over de rotonde, daar de tunnel dicht was. We nemen nog even een smaakmaker in de Bastille gebied, waar een biertje of mixje goed smaakt, maar de portemenee het wel laat voelen. De volgende ochtend voelen we ons al helemaal thuis, maar we moeten toch afscheid nemen. De lange tocht huiswaarts start, maar het was genieten. Parijs blijft betoveren. Dank aan Jelle en Missy!

Muziekaal verhuizen

Ja, boppies! Het is weer gebeurd. Van Luijk is weer van zijn kont gekomen en ergens anders een crib begonnen. Dit keer terug in Wageningen. Alles is in cycli uiteraard. Na anderhalf jaar utreg waarbij Lena op en neer reizen moest gaat ik nu de komende acht maanden haar kunstje over doen. Ze was al verhuisd tijdens mijn trip naar Sardinia, maar sinds enkele dagen is nu ook de woning in Utreg afgestoten en wonen we echt in Wageningen. Het was een drukke bedoeling, maar de nieuwe locatie is aan de Rijnveste 14.
Nu viel dit alles toevallig ook samen met allerlei muziekale bezigheden. Zo hadden we eerste het Beethoven stuk in het Amsterdamse concertgebouw met Loic en diens ouders. Alle diamanten zijn naar de ouders gegaan. Even later was er het gekke feest van Joost waar ik mijn IKEA paraplu heb laten hangen. Het weekend stond in het teken van Groesrock, een van de weinige "festivals" die ik per jaar/jaren doet. Hieronder een foto van Marloes die thee dronk op dit festival... Nee, laat ik dat maar niet doen.
Het festival had een paar zeer mooie namen en ondanks mijn zieke gesteldheid konden er weer een paar pitjes worden gepakt. Even later koninginnenacht in Utrecht en chillende koninginnedag. De week erop was Bevrijdingsdag. Ook hier voelde ik me wat ziek, maar Lena kreeg het echt goed te pakken na wat verkeerds gegeten of gedronken te hebben.

Maandag was er dan volledig verhuisd. Het hemelvaartweekend stond in het teken van heen en weer rijden en een tocht naar ouders voor moederdag en meer. Was weer heerlijk. Dinsdag een mooi concert in iemands huiskamer van een geniale muziekant uit Seattle, Rocky Votolato ofzoiets...

Gisteren was het eerste diner in Wageningen. Old times revive en het is mooi. Ik heb er zin in komende lente en zomer. Hoofdzakelijk zitten we al weer veel te ver in de tijd. Komende pinksterweekend op naar PArijs. Nog even slapen! Gegroet...

Sardinia

Omdat het hier om Alwin gaat heb ik besloten de posts eens in stukken te breken. Dus Sardinia gaat helemaal alleen online! De verjaardag van Alwin! Wat een gebeuren. Ondertussen is er al weer zoveel meer gebeurd dat  het een maand geleden voelt in plaats van een week! Eerlijk is eerlijk... Wat een drukte was het verhuizen. Want tja.... ik woon weer gewoon terug in Wageningen. Zoals ik terug kwam naar Utreg, kom ik nu terug in Wageningen. Hoelang? Das een mooie vraag!
Dan was er ook nog het Doctorschap van mijn broer RB. De satan gerehabilliteerd. Tja, Satan blijkt dus echt een bedenksel van de Christenen te zijn. Het uur lang staan zonder rust heb ik twijfelachtig volgehouden, maar helaas is door mijn lachje wel de cum laude titel voor me broer voorbij gegaan (althans dat is zijn eigen interpretatie).

Tevens was er de gestoorde vrijgezellen-avond voor Menne, dhr Schakel. Dat was tevens mooi. Een impressie foto hierbij:

Maar terug naar Sardinia. Hier was ik dan maar heen gevlogen om Alwin zijn dertigste verjaardag met hem te vieren. Uiteraard zijn we daar bij, dacht ik. Het was mooi! Ik kreeg een lift vanaf het vliegveld, genoot al direct van een pizza en sloeg de volgende ochtend enige mate achterover bij het zien van het geriefelijke huisje Villa Sunshine.
We mochten ons de dag erop direct als geoloog uitleven op de rotsen langs de noordelijke kust. Vanaf hier kon je zelfs Corsica zien liggen!

Dezelfde avond was het dan tijd voor de nodige drank en gekkigheid en natuurlijk een ozzie-style barbie. De dag erna was het immers Alwin zijn verjaardag. Die werd ingeluid met nog een barbie en feesthoedjes en zoveel gekkigheid. De avond stond in het teken van een mooi restuarant. Gallura ofzo heette het met een oude strenge vrouw aan het roer. Erg mooi en heel speciaal eten, zoals de zeevruchten: jammie jammie!

Het waren rare dromen die nacht, maar zo mooi om weer eens een echt restaurant te mogen bezoeken. Verder ging het de volgende dag door het mooie Sardinische land en we lieten ons educeren aangaande de heel verre geschiedenis. Nurarghi ofwel dorpen uit de bronstijd zijn hier namelijk her en der verspreid. Ze zijn typisch met kleine half-afgebrokkelde robuste torens en de skeletten van huizen er rondom. Dicht erbij ligt vaak een begraafplaats van grote stenen als deur voor de dood. Ik ga hier even veel te veel foto's van dit uitje op de site zetten, maar tja... gewoon omdat het kan doen we het toch. Misschien zal ooit iemand er weer interesse in krijgen, hahaha!

Alwin kijkt de dood in de ogen achter het zielen-gat

Nomes, de vriendin van Alwin, is enthousiast vanwege de spelende hond op de achtergrond

Daar staat de hele groep dan te kijken naar de Nuranghi toren

Alwin en Nick Cruise vinden het erg mooi

Binnenin de toren was het donker. Alwin en Nick kijken de lucht in

 Na alle gezelligheid was het dan toch ook weer tijd afscheid te nemen. Mijn weg ging naar Alghero, alwaar ik in een bed en breakfast van zeer acceptabele kwaliteit mijn dagen afwachten voor de zojuist beschreven drukte... Deze stad had een leuke sfeer en een mooie oude geschiedenis. Ik geef je van deze stad nog een imporessie, waarmee ik deze mooie vakantie post afsluit. Tot de volgende! Uitjes!

Bremen 2 Rotjeknor

De afgelopen tijd is er wat gebeurd en ook weer heel weinig misschien. Zoals al in de vorige post verteld is de maand maart weer vol met traditionele dingen zoals de Winter Activiteit en Bremen. De eerste is reeds verteld, de tweede nog niet.

Dit keer reisde ik alleen af naar Bremen om Jelmer het leven lastig te maken. Ik kon wat gezelschap vinden onderweg met een meisje uit Wageningen die naar Osna mee wilde meereizen. Grappig deed ze de Bcs van MIL. Kleine wereld.

Bij Jelmer bleek alles weer koek en ei op relatie vlak en was ik erg verheugd ook Ola weer tegen te komen. We deden een paar relaxe dagen aan. Met bier, spellen en gewoon lekker huiselijk en gezellig! Moeten we vaker doen.. Zo groot is de wereld toch ook weer niet? Ook hebben we een van de beste thee verkoopplaatsen van Bremen gevonden. Een hoge zolder met te dure thee en te verzorgde vrouwen. Enfin, toen de sneeuw viel in de nacht vreesde ik nog even voor mijn veilige heimkerende tocht per auto, maar dit ging me allemaal goed af, wederom vergezeld vanaf Osna. Een kleine impressie van het bezoek:

Gezellig in een lokaal bierlokaal 

Deze had ik al eens eerder, maar met de hand om de poot hoort ie 

De straat waar Jelmer en Ola aan wonen

Tja, en dan is er nog heel veel meer gebeurd, maar hier zijn bedroevend weinig foto's van. Zo zijn we nog een weekend terug naar Hamm gegaan. Een weekend met het movie festival in Den Haag, waar ik dan wel alleen de maaltijd mee heb gedaan. En dan was het plots Pasen. Nog helemaal in de winter geduikeld met sneeuw buien. Dat was anders. Best apart. Nederland blijft verrassen!

Met Pasen was het zusje van Lena hier. Drukte in huis dus. We hebben haar maar mee genomen door Nederland met een mooie tour rondom de leuke plekjes zoals Nieuwpoort, Kinderdijk en Rotterdam. In Rotterdam heb ik de mooiste foto van mijn auto ooit genomen! Verder was het uiteraard ook erg  om weer eens op road trip te gaan, nog wel in eigen land...

De dag erna gingen de zuster streunen door Amsterdam, dus leek het mij verstandig even iets anders te doen. De fiets had ik lang niet meer gezien en de zon ook niet of temperaturen boven 5 graden. Die dag was het zo ver. Op fietse! Op fietse naar Zaltbommel. Zware tocht met koude oostenwind. Mooie plaatsen als Vianen, Culemborg en uiteraard Zaltbommel. Een oude hanzestad, welke erg leuk is. Oude gebouwen, veel joodse historie, er stond in het dorp aan de andere zijde van de rivier zelfs een oude toren van een kasteel ofzo pal in de achtertuin van mesen; gek!

Nu heb ik hier alleen nog Tiel hoog in de lijst staan! Binnenkort, jongen! :D Ik doe als afsluiter een foto van de Zaltbommel poort. De kerk kun je zelf namelijk al zien vanaf de snelweg. 

En dan was er nog de trip per wandelwagen naar Zaanse Schans:

Veluwe Winter Wandel

Maart is traditie getrouw de maand voor veel activi-teiten geworden (net als mei en juni trouwens). Er zijn in Maart twee activiteiten die van vorig jaar dit jaar worden herhaald. Te weten: bezoek aan Jelmer in Bremen en ten tweede een winter tracking met Wageningen crew. Dit jaar is alleen de volgorde omgedraaid. Hier dus een kort verslag van de winter tracking. Ditmaal dus duidelijk in de winter, alhoewel de maand Maart wel tot de meteorologische wintermaanden behoort.
De tweede dag van Maart reisde ik af naar de Baron en Baselmans om met deze twee lieden de bus en trein in te stappen om ons richting Arnhem en verder te transporteren. Eerste idee was om vanuit Apeldoorn naar Renkum terug te lopen, het werd uiteindelijk vanuit Dieren. Dit was prima genoeg.

Het was beslist koud. Toch ging de tocht voortvarend van leest. Allereerst de glooiende bergen van het Onzalige bos, waar op de hoge delen nog resten sneeuw tegen de hellingen lag! Onwaarschijnlijk!

We kwamen uit op het Rozendaalse Veld. Het verboden toegang bord negerend liepen we dwars het veld in. Geweldig was dit. Vrijheid en stilte, welke bijna ongekend in Nederland is. Over de vlakte zien we een roedel herten lopen en even later ook twee ree-en.

We lopen verder richting Terlet waar we de wildwissel overkruisen. Helaas zijn wandelaars bijdehand genoeg er op te wijzen dat dit verboden toegang is en ook nog eens staan er enorme camera opstellingen klaar aan de andere zijde van dit stuk grond over de snelweg. Beetje jammer, hoor.
We komen in een grijs gebied terecht rondom het zweefvliegveld. Zwevend boven ons zoeven zij vlak langs. Uiteindelijk bereiken we het Deelerwoud. Hier dwalen we over de heiden, welke leeg en verlaten erbij ligt. Mensen zien we niet meer. We duiken de bossen in voor ons bivak. Herten en ree-en springen alle kanten op. Ze zijn overal; beetje zoals de kudu in de Baviaanskloof. Het bivak wordt tussen de lage bomen opgezet. Het kanon smaakt goed naast de pasta. Ook de fles jagermeister brengt een goed gemoed en warmen ledematen. De nacht is vol gesnurk. Ik wordt wakker om vier uur en slaap dan nog maar kleine beetjes. Ach, de avond ervoor kan nooit niet later zijn geweest dan tien uur.

De volgende ochtend worden we eerst door hekken tegengezeten, maar komen dan toch snel weer terug op de heiden. In de dampige ochtend is dit weer een heel ander zicht dan de dag ervoor. We zien nog een paar herten. De weg vervolgt na Deelen, geen grote spraakmakende plaatsen. Het plaatsje Schaarsbergen, het militaire terrein Arnhemse heide met het mooie berkendbos, de Wodanseiken en de laatste klim naar het aloude kerkje van Heelsum maakte de wandeling af.

Geslaagd, maar erg vermoeiend zeigen we neer op de bank van het ex-woonwagen-campement waar de Renkumse heren wonen. Het was wederom mooi. Foto's en herrineringen. Thuis aangekomen heb ik het idee dat ik mijn neus heb verbrand. Zon kan ik me haast niet herrineren, maar is bij deze ergens de herinnering in gekomen...
De mooiste foto van de trip: