Paris in Rain

Parijs in de regen is het beste! Afgelopen weekend was lang met drie vrije dagen en we besloten om Jelle en Missy een bezoek te brengen in Parijs. Dat was een nat gebeuren. Het zonnige weer was weggerend naar weet ik waar en wij bleven achter met de opmerking dat regen in Parijs Parijs zo mooi maakt!

Vroeg in de achtend vertrokken we. Alles lekker op tijd en ver voor op planning. Dit veranderde 20 km voor Parijs, nog voor de peripherie. Een vrachtauto was omgevallen en blokeerde het een en ander. Na een bijzondere tocht waren we twee uren later dan toch aangekomen.

Een rustig welkom wachtte ons: Jelle met een kop koffie.

Na lunch vertrokken wij richting de stad. Eerst de mooie Notre Dame en langs de seine hobbelen na de eerste koffie.

 Hierna gaan we langs het Louvre. Even kijken of het er nu echt zo druk is. We hebben geluk, de entree is gratis en we lopen snel door de rijen naar binnen.

Uiteraard moest gekeken worden naar de hoogtepunten van dit enorme museum. We hebben slechts een klein deel gezien, maar toch. De Venus van Milo, de Jaconda (foto), en mummies!

 De volgende dag gaat het naar Mont Matre en de Sacre Cour. Erg leuke plekken voor foto's! Zo hebben we een koffie gedaan in het cafe 2 molens uit Amelie en hadden een heerlijke maaltijd als lunch in een typisch frans restaurantje.

Daarna begon het te regenen en was het soppen in de regen voor de mooie uitzichten en regio rond de kerk op de berg. Enkele foto-impressies:

De regen boven de stad!!!

Romantische momentjes voor de kerk, tja... dat moet men zeker doen en niet laten!

We keren weer huiswaarts om alles beetje te laten drogen. Jelle en Missy wonen erg mooi net buiten het centrum, maar wel tegenover een markt en een leuke straat waar alles is te doen! We genieten een heerlijke kaas fondue en een holywood film Midnight in Paris. Naar aanleiding van de film gaan we de stad maar weer in. We zien eindelijk de Eifeltoren... in licht en regen, maar supermooi!

Einde van de nacht betekende een wandeltoch naar de Arc de Triumph in de regen en rennend voor het leven over de rotonde, daar de tunnel dicht was. We nemen nog even een smaakmaker in de Bastille gebied, waar een biertje of mixje goed smaakt, maar de portemenee het wel laat voelen. De volgende ochtend voelen we ons al helemaal thuis, maar we moeten toch afscheid nemen. De lange tocht huiswaarts start, maar het was genieten. Parijs blijft betoveren. Dank aan Jelle en Missy!

Muziekaal verhuizen

Ja, boppies! Het is weer gebeurd. Van Luijk is weer van zijn kont gekomen en ergens anders een crib begonnen. Dit keer terug in Wageningen. Alles is in cycli uiteraard. Na anderhalf jaar utreg waarbij Lena op en neer reizen moest gaat ik nu de komende acht maanden haar kunstje over doen. Ze was al verhuisd tijdens mijn trip naar Sardinia, maar sinds enkele dagen is nu ook de woning in Utreg afgestoten en wonen we echt in Wageningen. Het was een drukke bedoeling, maar de nieuwe locatie is aan de Rijnveste 14.
Nu viel dit alles toevallig ook samen met allerlei muziekale bezigheden. Zo hadden we eerste het Beethoven stuk in het Amsterdamse concertgebouw met Loic en diens ouders. Alle diamanten zijn naar de ouders gegaan. Even later was er het gekke feest van Joost waar ik mijn IKEA paraplu heb laten hangen. Het weekend stond in het teken van Groesrock, een van de weinige "festivals" die ik per jaar/jaren doet. Hieronder een foto van Marloes die thee dronk op dit festival... Nee, laat ik dat maar niet doen.
Het festival had een paar zeer mooie namen en ondanks mijn zieke gesteldheid konden er weer een paar pitjes worden gepakt. Even later koninginnenacht in Utrecht en chillende koninginnedag. De week erop was Bevrijdingsdag. Ook hier voelde ik me wat ziek, maar Lena kreeg het echt goed te pakken na wat verkeerds gegeten of gedronken te hebben.

Maandag was er dan volledig verhuisd. Het hemelvaartweekend stond in het teken van heen en weer rijden en een tocht naar ouders voor moederdag en meer. Was weer heerlijk. Dinsdag een mooi concert in iemands huiskamer van een geniale muziekant uit Seattle, Rocky Votolato ofzoiets...

Gisteren was het eerste diner in Wageningen. Old times revive en het is mooi. Ik heb er zin in komende lente en zomer. Hoofdzakelijk zitten we al weer veel te ver in de tijd. Komende pinksterweekend op naar PArijs. Nog even slapen! Gegroet...

Sardinia

Omdat het hier om Alwin gaat heb ik besloten de posts eens in stukken te breken. Dus Sardinia gaat helemaal alleen online! De verjaardag van Alwin! Wat een gebeuren. Ondertussen is er al weer zoveel meer gebeurd dat  het een maand geleden voelt in plaats van een week! Eerlijk is eerlijk... Wat een drukte was het verhuizen. Want tja.... ik woon weer gewoon terug in Wageningen. Zoals ik terug kwam naar Utreg, kom ik nu terug in Wageningen. Hoelang? Das een mooie vraag!
Dan was er ook nog het Doctorschap van mijn broer RB. De satan gerehabilliteerd. Tja, Satan blijkt dus echt een bedenksel van de Christenen te zijn. Het uur lang staan zonder rust heb ik twijfelachtig volgehouden, maar helaas is door mijn lachje wel de cum laude titel voor me broer voorbij gegaan (althans dat is zijn eigen interpretatie).

Tevens was er de gestoorde vrijgezellen-avond voor Menne, dhr Schakel. Dat was tevens mooi. Een impressie foto hierbij:

Maar terug naar Sardinia. Hier was ik dan maar heen gevlogen om Alwin zijn dertigste verjaardag met hem te vieren. Uiteraard zijn we daar bij, dacht ik. Het was mooi! Ik kreeg een lift vanaf het vliegveld, genoot al direct van een pizza en sloeg de volgende ochtend enige mate achterover bij het zien van het geriefelijke huisje Villa Sunshine.
We mochten ons de dag erop direct als geoloog uitleven op de rotsen langs de noordelijke kust. Vanaf hier kon je zelfs Corsica zien liggen!

Dezelfde avond was het dan tijd voor de nodige drank en gekkigheid en natuurlijk een ozzie-style barbie. De dag erna was het immers Alwin zijn verjaardag. Die werd ingeluid met nog een barbie en feesthoedjes en zoveel gekkigheid. De avond stond in het teken van een mooi restuarant. Gallura ofzo heette het met een oude strenge vrouw aan het roer. Erg mooi en heel speciaal eten, zoals de zeevruchten: jammie jammie!

Het waren rare dromen die nacht, maar zo mooi om weer eens een echt restaurant te mogen bezoeken. Verder ging het de volgende dag door het mooie Sardinische land en we lieten ons educeren aangaande de heel verre geschiedenis. Nurarghi ofwel dorpen uit de bronstijd zijn hier namelijk her en der verspreid. Ze zijn typisch met kleine half-afgebrokkelde robuste torens en de skeletten van huizen er rondom. Dicht erbij ligt vaak een begraafplaats van grote stenen als deur voor de dood. Ik ga hier even veel te veel foto's van dit uitje op de site zetten, maar tja... gewoon omdat het kan doen we het toch. Misschien zal ooit iemand er weer interesse in krijgen, hahaha!

Alwin kijkt de dood in de ogen achter het zielen-gat

Nomes, de vriendin van Alwin, is enthousiast vanwege de spelende hond op de achtergrond

Daar staat de hele groep dan te kijken naar de Nuranghi toren

Alwin en Nick Cruise vinden het erg mooi

Binnenin de toren was het donker. Alwin en Nick kijken de lucht in

 Na alle gezelligheid was het dan toch ook weer tijd afscheid te nemen. Mijn weg ging naar Alghero, alwaar ik in een bed en breakfast van zeer acceptabele kwaliteit mijn dagen afwachten voor de zojuist beschreven drukte... Deze stad had een leuke sfeer en een mooie oude geschiedenis. Ik geef je van deze stad nog een imporessie, waarmee ik deze mooie vakantie post afsluit. Tot de volgende! Uitjes!

Bremen 2 Rotjeknor

De afgelopen tijd is er wat gebeurd en ook weer heel weinig misschien. Zoals al in de vorige post verteld is de maand maart weer vol met traditionele dingen zoals de Winter Activiteit en Bremen. De eerste is reeds verteld, de tweede nog niet.

Dit keer reisde ik alleen af naar Bremen om Jelmer het leven lastig te maken. Ik kon wat gezelschap vinden onderweg met een meisje uit Wageningen die naar Osna mee wilde meereizen. Grappig deed ze de Bcs van MIL. Kleine wereld.

Bij Jelmer bleek alles weer koek en ei op relatie vlak en was ik erg verheugd ook Ola weer tegen te komen. We deden een paar relaxe dagen aan. Met bier, spellen en gewoon lekker huiselijk en gezellig! Moeten we vaker doen.. Zo groot is de wereld toch ook weer niet? Ook hebben we een van de beste thee verkoopplaatsen van Bremen gevonden. Een hoge zolder met te dure thee en te verzorgde vrouwen. Enfin, toen de sneeuw viel in de nacht vreesde ik nog even voor mijn veilige heimkerende tocht per auto, maar dit ging me allemaal goed af, wederom vergezeld vanaf Osna. Een kleine impressie van het bezoek:

Gezellig in een lokaal bierlokaal 

Deze had ik al eens eerder, maar met de hand om de poot hoort ie 

De straat waar Jelmer en Ola aan wonen

Tja, en dan is er nog heel veel meer gebeurd, maar hier zijn bedroevend weinig foto's van. Zo zijn we nog een weekend terug naar Hamm gegaan. Een weekend met het movie festival in Den Haag, waar ik dan wel alleen de maaltijd mee heb gedaan. En dan was het plots Pasen. Nog helemaal in de winter geduikeld met sneeuw buien. Dat was anders. Best apart. Nederland blijft verrassen!

Met Pasen was het zusje van Lena hier. Drukte in huis dus. We hebben haar maar mee genomen door Nederland met een mooie tour rondom de leuke plekjes zoals Nieuwpoort, Kinderdijk en Rotterdam. In Rotterdam heb ik de mooiste foto van mijn auto ooit genomen! Verder was het uiteraard ook erg  om weer eens op road trip te gaan, nog wel in eigen land...

De dag erna gingen de zuster streunen door Amsterdam, dus leek het mij verstandig even iets anders te doen. De fiets had ik lang niet meer gezien en de zon ook niet of temperaturen boven 5 graden. Die dag was het zo ver. Op fietse! Op fietse naar Zaltbommel. Zware tocht met koude oostenwind. Mooie plaatsen als Vianen, Culemborg en uiteraard Zaltbommel. Een oude hanzestad, welke erg leuk is. Oude gebouwen, veel joodse historie, er stond in het dorp aan de andere zijde van de rivier zelfs een oude toren van een kasteel ofzo pal in de achtertuin van mesen; gek!

Nu heb ik hier alleen nog Tiel hoog in de lijst staan! Binnenkort, jongen! :D Ik doe als afsluiter een foto van de Zaltbommel poort. De kerk kun je zelf namelijk al zien vanaf de snelweg. 

En dan was er nog de trip per wandelwagen naar Zaanse Schans:

Veluwe Winter Wandel

Maart is traditie getrouw de maand voor veel activi-teiten geworden (net als mei en juni trouwens). Er zijn in Maart twee activiteiten die van vorig jaar dit jaar worden herhaald. Te weten: bezoek aan Jelmer in Bremen en ten tweede een winter tracking met Wageningen crew. Dit jaar is alleen de volgorde omgedraaid. Hier dus een kort verslag van de winter tracking. Ditmaal dus duidelijk in de winter, alhoewel de maand Maart wel tot de meteorologische wintermaanden behoort.
De tweede dag van Maart reisde ik af naar de Baron en Baselmans om met deze twee lieden de bus en trein in te stappen om ons richting Arnhem en verder te transporteren. Eerste idee was om vanuit Apeldoorn naar Renkum terug te lopen, het werd uiteindelijk vanuit Dieren. Dit was prima genoeg.

Het was beslist koud. Toch ging de tocht voortvarend van leest. Allereerst de glooiende bergen van het Onzalige bos, waar op de hoge delen nog resten sneeuw tegen de hellingen lag! Onwaarschijnlijk!

We kwamen uit op het Rozendaalse Veld. Het verboden toegang bord negerend liepen we dwars het veld in. Geweldig was dit. Vrijheid en stilte, welke bijna ongekend in Nederland is. Over de vlakte zien we een roedel herten lopen en even later ook twee ree-en.

We lopen verder richting Terlet waar we de wildwissel overkruisen. Helaas zijn wandelaars bijdehand genoeg er op te wijzen dat dit verboden toegang is en ook nog eens staan er enorme camera opstellingen klaar aan de andere zijde van dit stuk grond over de snelweg. Beetje jammer, hoor.
We komen in een grijs gebied terecht rondom het zweefvliegveld. Zwevend boven ons zoeven zij vlak langs. Uiteindelijk bereiken we het Deelerwoud. Hier dwalen we over de heiden, welke leeg en verlaten erbij ligt. Mensen zien we niet meer. We duiken de bossen in voor ons bivak. Herten en ree-en springen alle kanten op. Ze zijn overal; beetje zoals de kudu in de Baviaanskloof. Het bivak wordt tussen de lage bomen opgezet. Het kanon smaakt goed naast de pasta. Ook de fles jagermeister brengt een goed gemoed en warmen ledematen. De nacht is vol gesnurk. Ik wordt wakker om vier uur en slaap dan nog maar kleine beetjes. Ach, de avond ervoor kan nooit niet later zijn geweest dan tien uur.

De volgende ochtend worden we eerst door hekken tegengezeten, maar komen dan toch snel weer terug op de heiden. In de dampige ochtend is dit weer een heel ander zicht dan de dag ervoor. We zien nog een paar herten. De weg vervolgt na Deelen, geen grote spraakmakende plaatsen. Het plaatsje Schaarsbergen, het militaire terrein Arnhemse heide met het mooie berkendbos, de Wodanseiken en de laatste klim naar het aloude kerkje van Heelsum maakte de wandeling af.

Geslaagd, maar erg vermoeiend zeigen we neer op de bank van het ex-woonwagen-campement waar de Renkumse heren wonen. Het was wederom mooi. Foto's en herrineringen. Thuis aangekomen heb ik het idee dat ik mijn neus heb verbrand. Zon kan ik me haast niet herrineren, maar is bij deze ergens de herinnering in gekomen...
De mooiste foto van de trip:

Spaans in Seville

De trompetten schallen over de dode rivier van de arabieren. De zon is net ondergegaan en de Giralda staat in de schijnwerpers op de achtergrond. Het trompetgeschal balanceert tussen lelijke tonen en vreugdevolle sprongetjes. De jongens oefenen aan de andere kant van de rivier (beter gezegd meer) voor de grootse festiviteiten van Semana Santa. En dat is groot in Seville.
Na alle kou en guurheid en bewolking en Hollandse taferelen was een uitje naar het zuiden van Spanje heel erg hard nodig. Samen met mijn grote liefde vlogen we over naar Malaga. Hier verbleven we een paar dagen in Torre del Mar bij de grootouders van Lena. Het is een bijzonder leven hier en de zon is een belangrijke spil. We hebben een heel mooie kamer met uitzicht op de opkomende zon boven de mediteraanse zee. Schitterend. We hebben een rustige dag, waarbij we de gebruikelijke lamsbout voorgeschoteld krijgen. Geen probleem voor ons!

De volgende dag maken we een mooie roadtrip door de bergen. Het is erg mooi hier, erg leeg. Het achterland. We eten (veel te vroeg voor Spaanse begrippen) bij een wegrestaurant.

Enfin, ik zou uiteindelijk naar Seville gaan om een week lang Spaans te leren en ervaren. Lena zou hetzelfde in Malaga doen voor twee weken. Nadat opa graag de toekomstige stay van Lena wilde zien en vele kleine weggetjes overwonnen met onmogelijke bochten voor de enorme Volvo bak waarin wij reden dede we uiteindelijk een afscheid toekomen ergens aan de kant van een drukke straat. We kwamen er wel uit en dat gebeurde dus ook. Lena bij haar nieuwe huis en ik naar de trein richting Seville.

In Seville heb ik enkele prachtige dagen meegemaakt. De oevers van de rivier zijn heerlijk met dwalende toeristen, bierdrinkende jeugd op het grasveld en dus de trompetterende jongens. Heerlijk om zo langs de kant te zitten. Over de brug van Triana in welke wijk ik woon. Een armere wijk. Mijn nieuwe moeder is een werkloze aleenstaande met zoon van twaalf. Bijzondere ervaring. De lessen zijn leuk en ik leer gigantisch veel. Het is heerlijk. De stad ontdek voornamelijk op mijn eentje. De grote kerk bezoek ik samen met een Quebec leraar. Hij is een toffe peer en de kerk wordt het nog beter op. De kerk is alleen veel en veel te groot. In Nederland spreken we van een stuk of vier of vijf kerken die toevallig vlak bij elkaar staan, zou ik zeggen. De klim de Giralde in (oude minaret, nieuwe kerktoren) is apart: er zijn geen trappen, maar in plaats daarvan is het een continu stijgen. Paarden bleken hier ook naar boven te moeten. Spectaculair.

Na het bezoek aan de kerk gaan we terug naar de school, waar we mee gaan met meer studenten voor een excursie door de wijken Arena (waar de haven van columbus was) en Triana. Het is donker als we bij de brug aankomen. We eindigen de avond met sisha in een tee-erij met een mooie dame uit Marokko. Half elf is het tijd voor avondeten thuis.

De Moorse geschiedenis is een verrassing. De romijnse nog meer. Een mooie opgraving op een van mijn wandelingen doet me hart een historisch beseffen voelen. Een voorbeeld van mooie vloeren in mozaik. Lachen, die Romeinen. Daarna ons onderkomen wat betreft de school. De Quebec leraar komt net naar buiten zetten...

Het hoogtepunt van de trip naar Andalusia zou het Spaans leren moeten zijn, maar het weekendje Cordoba met Lena was denk ik toch wel stiekum het leukste stuk.

Cordoba is een leuke stad, weliswaar te toeristisch in mijn ogen. De moskee is echt super bijzonder en zeker erg de moeite. Al die pilaren. Ik ben gek op pilaren. De zaal met 1.000 palen in India was echt het hoogtepunt, maar de mezquita van Cordoba komt dichtbij. Verder inspireerde de stad van haar vele bijzonder heren uit de twaalfde e.d. eeuw: Avorroes de Arabier, Monolion de Jood en zo velen anderen. Hoe geniaal. Dit soort mensen kwamen uit Cordoba. Waarom is mij een vraagteken, maar het sluit mij aan in mijn recente interesse in de grijze geschiedenis van de start van de Middeleeuwen. Inspirerend. Het Arabische badhuis welke wij op zondag bezochten was minstens zo enerverend en inspirerend: een plek van rust, jeugd en vrijblijvendheid. Had badhuis was relatief klein, maar perfect. Dichtbij toeristen maar eigenlijk alleen bevolkt met Spaanse koppeltjes. Je mocht blijven zo lang je wilde, kreeg thee, namen een massage (ik ben er niet helemaal van helaas) en genoten. Het brandpunt van politiek kan ik me op deze wijze goed voorstellen. Heerlijk. Ik weet zeker dat we veel meer konden doen in Cordoba, maar het bijkletsen, zoeken naar een nieuwe tas voor Lena en tapas eten en lekker rondhangen was veel beter. Ow, de synagoge was trouwens ook bijzonder op deze plek: de enige van Andalusia.

Kortom het was goed in Andalusia. Enkele foto's meer:

Mezquita van Cordoba

Lena denkt er het hare over in de moskee-kerk

Wilde per se met de oranje appeltjes bomen op de foto. Die staan hier overal in de steden. NIET eetbaar.

Dineren in een typisch restaurant. De eerste avond konden we deze niet vinden en kwamen we terecht bij een soort snackplaats in zo'n onpersoonlijk winkelpassage. Bleek achteraf het leukste te zijn met het beste eten en de leukste bediening. Dit restaurant deden ze het ook goed. De man in rood: caballero!

Met verdriet moeten we afscheid nemen bij het bus/trein station. Ik met de bus terug naar Seville en Lena met de trein naar Malaga. Onderhand zit ik alleenzaam in Utreg, want Lena blijft nog een week extra!

Feestjes

\Eigenlijk meer voor de maande-lijkse update dan dat er echt veel is gebeurd begin ik hier maar weer eens wat op te kladden. Afgelopen weken waren mooi en relatief rustig. Er waren vooral veel kleine festiviteitjes. Zo was er de afscheidparty van Ernst die vertrekt naar Afrika (waar is zijn blog eigenlijk?), er was een diner voor nieuwjaars in Duitsland met familie van Lena (uiteraard), maar deze dingen heb ik waarschijnlijk reeds genoemd in bovenstaande post.
Natuurlijk was daar het feest van Will and the People in Paradiso! Hoe gaaf was dat. Geen scherpe foto's hiervan uiteraard. De verjaardag van Jeroen H. in Delft volgde met kennismaken met nieuwe mensen, wat ik altijd erg leuk vind en de verjaardag van Natan, waarbij Lena en ik eerst een rondje Dord liepen door koude sneeuw en snijdende wind. Gelukkig werden we opgewarmd met erwtensoep in een kroeg op Groothoofd. Onderstaande foto is bij Rozenhof:

Het bleef best een tijd wit in Holland. De winters lijken er tegenwoordig weer iets meer op! LEkker!
De week erop was de housewarming van de Baron en Baselmans. Ongeloofwaardig festijn in het antikraak pand! Lachen! De volgende dag betekende een lekker winterwandeling wederom door de mooie sneeuw landschappen! Zie ook de foto aan de start! Wederom in hetzelfde weekend een andere verjaardag. Van Alex dit keer. Het lijkt hier erg veel te lijken op een opsomming, right? Maar ook deze was weer toppie met een idiote ouderwetse nacht in de ic! Geen foto's.... Je weet toch.
Toen werd het in de laatste week van januari nog helemaal gekkigheid: afsluitend etentje met de Spaanse les groep, waarbij tapas werd gegeten als gekken en de avond later en later werd ook doordat wij veel te laat aan kwamen kakken op de Spaanse stijl.
Och, ja! De broers dag naar het IFFR was wederom een mooie dag. Boaz en Ruben zou ik ontmoeten bij de Duitse film Lorre. Ze waren net wat uitgelopen met hun voorgaande marathonfilm, maar we waren op tijd binnen. Mooie film over duitse nazi kinderen op een road trip door een zojuist ingenomen Duitsland.
Het diner duurde uiteraard veel te lang. Jethro schoof aan, de gesprekken kwamen op gang en de laatste film (zeer indrukwekkend, not!) duurde tot de nacht uren. Hierdoor kwam ik in de verdomde nachttrein terecht die mijn reis veel te lang maakte!
Volgende avond: oma opzoeken met Lena en ouders. Was goed en gezellig. Mijn oma is ondeugend geworden. Ouders bleven overnachten en ik hoop dat ze me vriendinnetje niet te lang van haar werk hadden gehaald. Ondertussen een plotsklappe drukke klus voor de Amerikanen op werk. Engelse woorden zoeken.
Even een foto tussendoor: de witte wereld langs de Renkumse beek.

Laatste feestje was dan eindelijk mijn eigen dertig jaar feest! Ondanks het gure weer werd dit goed bezocht en hadden we een hoop plezier. Dank aan een ieder die voorbij durfde te komen. Zeven man met matrassen matchen was niet easy maar slaagde! De volgende ochtend was verbazing door verdwenen personen en brak. Al met al geslaagd!
Nu staan we voor het vertrek naar Spanje. Yup, wederom! Sevilla heb ik verkozen om eindelijk eens de Spaanse cursus op locatie te doen. Volgende keer dus weer zonnige foto's!

Jan 13

Deze eerste blog van het jaar begint bij het begin. Ik hoop dat 2013 weer een mooi jaar wordt. Weer een jaar met veel spannende dingen en mooie plannen en spannende avonturen. Enfin, hetgene wat jullie van me gewend zijn. Allereerst is er dan nogmaals het goede voorgenomen opgenomen om wederom een halve marathon te gaan lopen. Ditmaal in het voorjaar. We spreken nu 14 Januari en inderdaad is er nog niks gebeurd qua training....
Het jaar werd ditmaal afgeschoten in Scheveningen. We zijn na het avontuur van al dat wandelen afgereist naar mijn broer diens mooie etablishement, alwaar een feestje werd georganiseerd. Het was erg gezellig. In korte tijd mochten we voor een tweede maal tijdens de feestdagen gourmetten, maar dit keer was het wel nog gezelliger. Het vuurwerk werd zoals gebruikelijk afgestoken. Alhoewel... door heftige verkoudheid is de jaarlijkse sigaar toch maar achterwege gebleven. Het feest was leuk en de fles ouzo van Lena kwam op. De eerste echte dag van het jaar was voor mijn gebruikelijke slechte ervaring met alcohol.

 Het grootste vreugdevuur van Nederland op het strand van Duindorp. Wij waren erbij!

Met een verkoudheid en halve dagen is toen het jaar van start gegaan bij Huisman. Alles op zijn een-en-dertigste. Geen gekkigheid. We hebben nog een tocht gemaakt op de fiets naar het museum van Dorestad. Erg interessante geschiedenis was daar te vinden over de vikingen en het leven in de middeleeuwen. Onderweg kwam ik de mooie winterse beelden tegen van gakkende gansen in de lucht en neerstrijkend in de velden alsmede de rivier die de uiterwaarden binnen dringt door het gezwollen karakter.

De start van het jaar was grijs, pas in het tweede weekend zagen we de zon en vrieskou! Bij de ouders van Lena was het weer lekker thuis zijn en gelijk op vakantie. Een heerlijk etentje bij de lokale Italiaan, die met ons een capra mee doet. Leuk! Met de honden lopen door het platteland terwijl langzaam de sneeuw veranderd van kleine tot grote vlokken en de kou meer en meer wordt. Een gezonde frisse neus is het gevolg.
Nu staan we voor een drukke week met concerten, een beetje werken en langzaam voorbereiden voor het grote feest!