Veluwe Winter Wandel

Maart is traditie getrouw de maand voor veel activi-teiten geworden (net als mei en juni trouwens). Er zijn in Maart twee activiteiten die van vorig jaar dit jaar worden herhaald. Te weten: bezoek aan Jelmer in Bremen en ten tweede een winter tracking met Wageningen crew. Dit jaar is alleen de volgorde omgedraaid. Hier dus een kort verslag van de winter tracking. Ditmaal dus duidelijk in de winter, alhoewel de maand Maart wel tot de meteorologische wintermaanden behoort.
De tweede dag van Maart reisde ik af naar de Baron en Baselmans om met deze twee lieden de bus en trein in te stappen om ons richting Arnhem en verder te transporteren. Eerste idee was om vanuit Apeldoorn naar Renkum terug te lopen, het werd uiteindelijk vanuit Dieren. Dit was prima genoeg.

Het was beslist koud. Toch ging de tocht voortvarend van leest. Allereerst de glooiende bergen van het Onzalige bos, waar op de hoge delen nog resten sneeuw tegen de hellingen lag! Onwaarschijnlijk!

We kwamen uit op het Rozendaalse Veld. Het verboden toegang bord negerend liepen we dwars het veld in. Geweldig was dit. Vrijheid en stilte, welke bijna ongekend in Nederland is. Over de vlakte zien we een roedel herten lopen en even later ook twee ree-en.

We lopen verder richting Terlet waar we de wildwissel overkruisen. Helaas zijn wandelaars bijdehand genoeg er op te wijzen dat dit verboden toegang is en ook nog eens staan er enorme camera opstellingen klaar aan de andere zijde van dit stuk grond over de snelweg. Beetje jammer, hoor.
We komen in een grijs gebied terecht rondom het zweefvliegveld. Zwevend boven ons zoeven zij vlak langs. Uiteindelijk bereiken we het Deelerwoud. Hier dwalen we over de heiden, welke leeg en verlaten erbij ligt. Mensen zien we niet meer. We duiken de bossen in voor ons bivak. Herten en ree-en springen alle kanten op. Ze zijn overal; beetje zoals de kudu in de Baviaanskloof. Het bivak wordt tussen de lage bomen opgezet. Het kanon smaakt goed naast de pasta. Ook de fles jagermeister brengt een goed gemoed en warmen ledematen. De nacht is vol gesnurk. Ik wordt wakker om vier uur en slaap dan nog maar kleine beetjes. Ach, de avond ervoor kan nooit niet later zijn geweest dan tien uur.

De volgende ochtend worden we eerst door hekken tegengezeten, maar komen dan toch snel weer terug op de heiden. In de dampige ochtend is dit weer een heel ander zicht dan de dag ervoor. We zien nog een paar herten. De weg vervolgt na Deelen, geen grote spraakmakende plaatsen. Het plaatsje Schaarsbergen, het militaire terrein Arnhemse heide met het mooie berkendbos, de Wodanseiken en de laatste klim naar het aloude kerkje van Heelsum maakte de wandeling af.

Geslaagd, maar erg vermoeiend zeigen we neer op de bank van het ex-woonwagen-campement waar de Renkumse heren wonen. Het was wederom mooi. Foto's en herrineringen. Thuis aangekomen heb ik het idee dat ik mijn neus heb verbrand. Zon kan ik me haast niet herrineren, maar is bij deze ergens de herinnering in gekomen...
De mooiste foto van de trip:

Spaans in Seville

De trompetten schallen over de dode rivier van de arabieren. De zon is net ondergegaan en de Giralda staat in de schijnwerpers op de achtergrond. Het trompetgeschal balanceert tussen lelijke tonen en vreugdevolle sprongetjes. De jongens oefenen aan de andere kant van de rivier (beter gezegd meer) voor de grootse festiviteiten van Semana Santa. En dat is groot in Seville.
Na alle kou en guurheid en bewolking en Hollandse taferelen was een uitje naar het zuiden van Spanje heel erg hard nodig. Samen met mijn grote liefde vlogen we over naar Malaga. Hier verbleven we een paar dagen in Torre del Mar bij de grootouders van Lena. Het is een bijzonder leven hier en de zon is een belangrijke spil. We hebben een heel mooie kamer met uitzicht op de opkomende zon boven de mediteraanse zee. Schitterend. We hebben een rustige dag, waarbij we de gebruikelijke lamsbout voorgeschoteld krijgen. Geen probleem voor ons!

De volgende dag maken we een mooie roadtrip door de bergen. Het is erg mooi hier, erg leeg. Het achterland. We eten (veel te vroeg voor Spaanse begrippen) bij een wegrestaurant.

Enfin, ik zou uiteindelijk naar Seville gaan om een week lang Spaans te leren en ervaren. Lena zou hetzelfde in Malaga doen voor twee weken. Nadat opa graag de toekomstige stay van Lena wilde zien en vele kleine weggetjes overwonnen met onmogelijke bochten voor de enorme Volvo bak waarin wij reden dede we uiteindelijk een afscheid toekomen ergens aan de kant van een drukke straat. We kwamen er wel uit en dat gebeurde dus ook. Lena bij haar nieuwe huis en ik naar de trein richting Seville.

In Seville heb ik enkele prachtige dagen meegemaakt. De oevers van de rivier zijn heerlijk met dwalende toeristen, bierdrinkende jeugd op het grasveld en dus de trompetterende jongens. Heerlijk om zo langs de kant te zitten. Over de brug van Triana in welke wijk ik woon. Een armere wijk. Mijn nieuwe moeder is een werkloze aleenstaande met zoon van twaalf. Bijzondere ervaring. De lessen zijn leuk en ik leer gigantisch veel. Het is heerlijk. De stad ontdek voornamelijk op mijn eentje. De grote kerk bezoek ik samen met een Quebec leraar. Hij is een toffe peer en de kerk wordt het nog beter op. De kerk is alleen veel en veel te groot. In Nederland spreken we van een stuk of vier of vijf kerken die toevallig vlak bij elkaar staan, zou ik zeggen. De klim de Giralde in (oude minaret, nieuwe kerktoren) is apart: er zijn geen trappen, maar in plaats daarvan is het een continu stijgen. Paarden bleken hier ook naar boven te moeten. Spectaculair.

Na het bezoek aan de kerk gaan we terug naar de school, waar we mee gaan met meer studenten voor een excursie door de wijken Arena (waar de haven van columbus was) en Triana. Het is donker als we bij de brug aankomen. We eindigen de avond met sisha in een tee-erij met een mooie dame uit Marokko. Half elf is het tijd voor avondeten thuis.

De Moorse geschiedenis is een verrassing. De romijnse nog meer. Een mooie opgraving op een van mijn wandelingen doet me hart een historisch beseffen voelen. Een voorbeeld van mooie vloeren in mozaik. Lachen, die Romeinen. Daarna ons onderkomen wat betreft de school. De Quebec leraar komt net naar buiten zetten...

Het hoogtepunt van de trip naar Andalusia zou het Spaans leren moeten zijn, maar het weekendje Cordoba met Lena was denk ik toch wel stiekum het leukste stuk.

Cordoba is een leuke stad, weliswaar te toeristisch in mijn ogen. De moskee is echt super bijzonder en zeker erg de moeite. Al die pilaren. Ik ben gek op pilaren. De zaal met 1.000 palen in India was echt het hoogtepunt, maar de mezquita van Cordoba komt dichtbij. Verder inspireerde de stad van haar vele bijzonder heren uit de twaalfde e.d. eeuw: Avorroes de Arabier, Monolion de Jood en zo velen anderen. Hoe geniaal. Dit soort mensen kwamen uit Cordoba. Waarom is mij een vraagteken, maar het sluit mij aan in mijn recente interesse in de grijze geschiedenis van de start van de Middeleeuwen. Inspirerend. Het Arabische badhuis welke wij op zondag bezochten was minstens zo enerverend en inspirerend: een plek van rust, jeugd en vrijblijvendheid. Had badhuis was relatief klein, maar perfect. Dichtbij toeristen maar eigenlijk alleen bevolkt met Spaanse koppeltjes. Je mocht blijven zo lang je wilde, kreeg thee, namen een massage (ik ben er niet helemaal van helaas) en genoten. Het brandpunt van politiek kan ik me op deze wijze goed voorstellen. Heerlijk. Ik weet zeker dat we veel meer konden doen in Cordoba, maar het bijkletsen, zoeken naar een nieuwe tas voor Lena en tapas eten en lekker rondhangen was veel beter. Ow, de synagoge was trouwens ook bijzonder op deze plek: de enige van Andalusia.

Kortom het was goed in Andalusia. Enkele foto's meer:

Mezquita van Cordoba

Lena denkt er het hare over in de moskee-kerk

Wilde per se met de oranje appeltjes bomen op de foto. Die staan hier overal in de steden. NIET eetbaar.

Dineren in een typisch restaurant. De eerste avond konden we deze niet vinden en kwamen we terecht bij een soort snackplaats in zo'n onpersoonlijk winkelpassage. Bleek achteraf het leukste te zijn met het beste eten en de leukste bediening. Dit restaurant deden ze het ook goed. De man in rood: caballero!

Met verdriet moeten we afscheid nemen bij het bus/trein station. Ik met de bus terug naar Seville en Lena met de trein naar Malaga. Onderhand zit ik alleenzaam in Utreg, want Lena blijft nog een week extra!

Feestjes

\Eigenlijk meer voor de maande-lijkse update dan dat er echt veel is gebeurd begin ik hier maar weer eens wat op te kladden. Afgelopen weken waren mooi en relatief rustig. Er waren vooral veel kleine festiviteitjes. Zo was er de afscheidparty van Ernst die vertrekt naar Afrika (waar is zijn blog eigenlijk?), er was een diner voor nieuwjaars in Duitsland met familie van Lena (uiteraard), maar deze dingen heb ik waarschijnlijk reeds genoemd in bovenstaande post.
Natuurlijk was daar het feest van Will and the People in Paradiso! Hoe gaaf was dat. Geen scherpe foto's hiervan uiteraard. De verjaardag van Jeroen H. in Delft volgde met kennismaken met nieuwe mensen, wat ik altijd erg leuk vind en de verjaardag van Natan, waarbij Lena en ik eerst een rondje Dord liepen door koude sneeuw en snijdende wind. Gelukkig werden we opgewarmd met erwtensoep in een kroeg op Groothoofd. Onderstaande foto is bij Rozenhof:

Het bleef best een tijd wit in Holland. De winters lijken er tegenwoordig weer iets meer op! LEkker!
De week erop was de housewarming van de Baron en Baselmans. Ongeloofwaardig festijn in het antikraak pand! Lachen! De volgende dag betekende een lekker winterwandeling wederom door de mooie sneeuw landschappen! Zie ook de foto aan de start! Wederom in hetzelfde weekend een andere verjaardag. Van Alex dit keer. Het lijkt hier erg veel te lijken op een opsomming, right? Maar ook deze was weer toppie met een idiote ouderwetse nacht in de ic! Geen foto's.... Je weet toch.
Toen werd het in de laatste week van januari nog helemaal gekkigheid: afsluitend etentje met de Spaanse les groep, waarbij tapas werd gegeten als gekken en de avond later en later werd ook doordat wij veel te laat aan kwamen kakken op de Spaanse stijl.
Och, ja! De broers dag naar het IFFR was wederom een mooie dag. Boaz en Ruben zou ik ontmoeten bij de Duitse film Lorre. Ze waren net wat uitgelopen met hun voorgaande marathonfilm, maar we waren op tijd binnen. Mooie film over duitse nazi kinderen op een road trip door een zojuist ingenomen Duitsland.
Het diner duurde uiteraard veel te lang. Jethro schoof aan, de gesprekken kwamen op gang en de laatste film (zeer indrukwekkend, not!) duurde tot de nacht uren. Hierdoor kwam ik in de verdomde nachttrein terecht die mijn reis veel te lang maakte!
Volgende avond: oma opzoeken met Lena en ouders. Was goed en gezellig. Mijn oma is ondeugend geworden. Ouders bleven overnachten en ik hoop dat ze me vriendinnetje niet te lang van haar werk hadden gehaald. Ondertussen een plotsklappe drukke klus voor de Amerikanen op werk. Engelse woorden zoeken.
Even een foto tussendoor: de witte wereld langs de Renkumse beek.

Laatste feestje was dan eindelijk mijn eigen dertig jaar feest! Ondanks het gure weer werd dit goed bezocht en hadden we een hoop plezier. Dank aan een ieder die voorbij durfde te komen. Zeven man met matrassen matchen was niet easy maar slaagde! De volgende ochtend was verbazing door verdwenen personen en brak. Al met al geslaagd!
Nu staan we voor het vertrek naar Spanje. Yup, wederom! Sevilla heb ik verkozen om eindelijk eens de Spaanse cursus op locatie te doen. Volgende keer dus weer zonnige foto's!

Jan 13

Deze eerste blog van het jaar begint bij het begin. Ik hoop dat 2013 weer een mooi jaar wordt. Weer een jaar met veel spannende dingen en mooie plannen en spannende avonturen. Enfin, hetgene wat jullie van me gewend zijn. Allereerst is er dan nogmaals het goede voorgenomen opgenomen om wederom een halve marathon te gaan lopen. Ditmaal in het voorjaar. We spreken nu 14 Januari en inderdaad is er nog niks gebeurd qua training....
Het jaar werd ditmaal afgeschoten in Scheveningen. We zijn na het avontuur van al dat wandelen afgereist naar mijn broer diens mooie etablishement, alwaar een feestje werd georganiseerd. Het was erg gezellig. In korte tijd mochten we voor een tweede maal tijdens de feestdagen gourmetten, maar dit keer was het wel nog gezelliger. Het vuurwerk werd zoals gebruikelijk afgestoken. Alhoewel... door heftige verkoudheid is de jaarlijkse sigaar toch maar achterwege gebleven. Het feest was leuk en de fles ouzo van Lena kwam op. De eerste echte dag van het jaar was voor mijn gebruikelijke slechte ervaring met alcohol.

 Het grootste vreugdevuur van Nederland op het strand van Duindorp. Wij waren erbij!

Met een verkoudheid en halve dagen is toen het jaar van start gegaan bij Huisman. Alles op zijn een-en-dertigste. Geen gekkigheid. We hebben nog een tocht gemaakt op de fiets naar het museum van Dorestad. Erg interessante geschiedenis was daar te vinden over de vikingen en het leven in de middeleeuwen. Onderweg kwam ik de mooie winterse beelden tegen van gakkende gansen in de lucht en neerstrijkend in de velden alsmede de rivier die de uiterwaarden binnen dringt door het gezwollen karakter.

De start van het jaar was grijs, pas in het tweede weekend zagen we de zon en vrieskou! Bij de ouders van Lena was het weer lekker thuis zijn en gelijk op vakantie. Een heerlijk etentje bij de lokale Italiaan, die met ons een capra mee doet. Leuk! Met de honden lopen door het platteland terwijl langzaam de sneeuw veranderd van kleine tot grote vlokken en de kou meer en meer wordt. Een gezonde frisse neus is het gevolg.
Nu staan we voor een drukke week met concerten, een beetje werken en langzaam voorbereiden voor het grote feest!

Tricht 2 Aken

Na een zeer fijne kerst met diners van werk, families en onszelf was het tijd voor de xmas get-away. Lena had gedacht om een wandeling te doen en uiteraard lieten we dat dus niet gaan. Plan was om vanuit Maastricht naar Aaken te wandelen. Twee relaxe dagen.
De treinrit ging van het zonnige Utrecht naar het donkere en regenachtige Maastricht. Niet het allerbeste begin van de reis, maar het kon ons nog nergens van weerhouden. We deden een koffie op de Vreimarkt met een volledige christmas market en daarna nog wat window shopping gedaan om uiteindelijk naar de film te gaan. Geen Cloud Atlas, geen James Bond, maar Life of Pi. Tja, het zat nog niet helemaal mee. Wel goed gegeten bij de lokale Griek en bovendien was het droog in de avond. Wij sliepen op het Botel, dat de ergste en duurste plek om te overnachten is. Een zeer slechte plaats om te vertoeven. Na een nacht het gesnurk om ons heen te hebben gehoord, een veel te kleine en gammele kamer te hebben voorgeschoten en nog hetzelfde te hebben betaald voor het hostel als een hotel hoop ik dat iemand deze plek tot zinken brengt.

De stad Maastricht op de achtergrond... nat en ook wat koud

Lena poseert slaperig voor de boot waar we op hebben proberen te slapen.

Nogmaals: dit kon de stemming niet storen en de volgende dag ging het dan werkelijk de wandelschoenen in, de bus in naar het vertrek punt. De wandeling in de ochtend was heerlijk. Een beetje zon deed de vuurstenen vanuit de vuursteengrot bovengehaald glimmen in het bos en de heuvels glooiden langzaam richting onze eerste stop: Mheer. Een mooi kasteel en heerlijke lunch volgde. Lena verkoos de erwtensoep boven mijn broodje gezamelijke groenten. Jammie jammie! Het was dan ook even moeilijk de eerste heuvel direct op te moeten komen. De regen speelde hier ook een rol. Desondanks zijn we heerlijk wezen stappen over de modderige paden. De grens met Belgie wordt even aangeraakt.

De drekkige akkerbouw van de Belgen. Dat deze paal blijft staan is een wonder! 

In de regen poseren heeft wat...

Helaas blijken er in het dorpje Heijenrath meerdere straten Heijenratherweg te heten, waardoor het vinden van de B&B een interessante onderneming werd. De iphone bood uitkomst. Bij een gezellige mevrouw komen we terecht in heerlijke huiselijke sfeer. We verlaten die avond nog eenmaal de B&B om te eten bij de Smokelaer. Alweer een heel aardige gast met hemels eten. Ook al kozen we dan voor de meest goedkope maaltijden (sate en kipsmoor).
Niet eens zo heel veel spierpijn hadden we de volgende dag. De route was schitterend en dat vonden meer mensen, want het fijne weer bracht menige wandelaar in het veld. Wij hadden de lunch ditmaal in de bossen en liepen zo hopla naar het drielandenpunt. Toch wat hogere heuvels hier. Het laatste stuk naar Aachen pakken we wederom de bus. Die avond halen we pizza bij de lokale tent en slapen in een best gezellig hostel. Diepe slaap.

Bij een schilderijtje neemt een voorbijganger met zachte "g" een foto van ons. Schattig, toch? 

Lena gaat de paden op!

Okay, ik kon het niet laten... nog een beeldje:

De volgende dag bezichtigen we Aachen. Dat valt enigermate desastreus uit. Het regent pijpestelen, we moeten wachten voor we de dom in kunnen, deze is vervolgens erg druk, uiteindelijk komen we zelfs bij een volle sauna aan en moeten we vroeg rechtsomkeert maken. Wel weer heerlijk gelunched en ook hebben we een gratis pen op het station gekregen. Aachen is toch best wel mooi. Maar het kan niet alle dagen lopen zoals het hoort.

Lena voelt met een vinger het helende water van Aachen, dat overigens echt warm is en naar sulphur ruikt.

Keizer Karel de Grote!

 Ow, tja, dan was er nog kerst. Dat was eigenlijk wederom erg leuk. Eerst gezellig in Hamm met Christabend en lekker hangen thuis en gemoedelijk, daarna het diner bij Jethro welke exquisiet was en de kadootjes die we hadden meegenomen voor iedereen vielen in de smaak. Mooi mooi allemaal.

Sneeuw en griend

Okay, het plan was out of the blue dan nog een tweede halve marathon te lopen, zodat er in totaal een hele marathon gelopen zou zijn... Dit is gefaalt. De marathon zou plaats vinden in de bossen van het Drents-friese wold, maar een sneeuwbui maakte hier een ellende van. De organisatie durfde de paar honderd gegadigden niet over het parcours te laten rennen. Gelukkig waren we tijdig op de hoogte gesteld en dus dachten Koen en ik aan een alternatieve activiteit. Dit werd gevonden: mijn idee om een NS wandeling te doen werd door Koen omgebogen in een NS wandeling rennen.

Ondanks de kou, sneeuw, drek, onvoorbereidheid, plotsheid, het kwijt raken van de paaltjes en honderd andere excuses hebben we dus een kleine 19 km door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug gesjokt. Het was mooi, dat moet gezegd worden. Het was heroiek wellicht. Dat weet ik niet. Enkele fraaie plaatjes leverde het wel op:

Impressies van de ren-oefening door de bossen van de Utrechtse heuvels.

De week erop was er dan weer iets actiefs aan de hand: er zou worden gehakt in de biesbosch. Grienden moeten worden onderhouden en de vereniging tot behoud van de biesbosch organiseert hiervoor hakdagen. Wij wilden mee. Na de avond ervoor op de filmofil avond van BJ te zijn geweest met een interessante film Solaris ging het in de vroege ochtend richting de stijger van Saarloos. Vier minuten na negen arriveerden wij op plaats van bestemming. De boot lag echter al halverwege de rivier. Er was geen ontkomen aan. We waren te laat. Niet veel, maar te veel. Dit was ongelooflijk. Ik was vernietigd. Mijn broers activeren voor zulk iets actiefs en zo vroeg; dat levert een bepaalde mate van verantwoordelijkheid met zich mee.

Verslagen werd de zaag gebruikt om een ielig stukje wilg om te zagen naast de opstapplek, waarna weldra werd besloten om een wandeling te maken aan de andere zijde van de rivier in de ruige Biesbosch. Wederom ging ik de mist in: het pad was slechts van de waterkant bereikbaar. Toch gelukte het ons de biesbosch te infiltreren en het pad te vinden. Je begrijpt dat het ons nog vreemder toe deed toen wij halverwege geluiden van mensen en motorzagen hoorden. Ook hier was een groep mannen in de weer met het knotten van de grienden. Weliswaar met grote materiaal: ware kettingzagen. Wij voegden ons bij deze geharde brabanders en hadden een fijne middag zwaren griendstammen dragen naar de waterkant. Man, man. Wat een geluk. We voelden ons een echte griendwerker! Uiteraard was het voor ons niet genoeg na de lunch, welke bestond uit koele self-heating hot pots, die broer BJ op de markt had gevonden.

Bij onze oudste broer hebben we vervolgens gezorgd voor extra haardhout om hem de zware dagen van de komende koude winter door te helpen. Al met al was het een klaterend succes om weer wat met de broers te organiseren. De zware werkzaamheden betekende niet het einde van de dag: de avondsessie was een heerlijk diner in Wagenigen met de nodige alcoholische versnaperingen.

Op zoek naar een pad door de biesbosch na een vertrokken griendboot...

Toch nog in actie met de zaag. Bij Ruben thuis dan maar...

Nu staan we voor de laatse week van het jaar waarin gewerkt wordt. Nog altijd loopt het bedrijf Huisman Traject bijzonder goed en kunnen we niet klagen. Dat alles ondanks de bezorgde koppen in de bouw. Enkele insites van onze projecten:

De kelder voor een woonhuis in Woerden. Vieze klei, moeilijk droog te krijgen door alle zandlaagjes die er door heen lopen.

Voor grote bouwputten zijn we ook niet bang, zoals deze in Den Haag, waar net het zwembad in de kelder wordt gemaakt.

Soms wordt een oude kelder gesloopt. Ook in deze omstandigheid is het nodig een behoorlijke bemaling aan te brengen, zoals hier bij de sloop van een deel van het bejaarden tehuis te Woerden.

Deze put in Rotterdam had wat problemen. Om de hoeveelheid te onttrekken water minimaal te houden is een sterke bron in het midden van de te bouwen kelder geplaats, welke later wordt weggewerkt in de vloer.

Weihnachtsmarkt

We zijn weer een maand verder. De laatste van dit jaar. De maand dat ik dertig wordt. Menigeen zal zich verbazen over mijn enthousiasme, maar ik heb er zin an! Dertig is een mooie leeftijd! Hoppa!
Enfin, de laatste weken is het nog immer druk op werk, alhoewel het een stuk rustigere is geworden dan net na de zomervakantie. Even een adempauze. Weekenden zitten uiteraard wel immer vol. Zo was er een verjaardag van Reyer, met een waar bosfeest en spannende kinderspellen en wandeling.

Ook was er een dagje oude maten opzoeken in Nijmegen (Jelmer, Goke, Bernice en anderen!). Maar van dit alles geen tot weinig fot's. Wel heel veel warme gezelligheid en sfeer en veilige thuishavens gevoelens.
Ook is ons pad enkele keren richting het oosten gegaan om Duitsland te bezoeken. Eenmaal om de Twingo van Lena te voorzien van winterbanden, wat er op neer kwam dat deze hier bleef staan daar het ook een garage bezoek nodig had en wij (ik?) weer door wilde om niet het festijn met de varkens te missen. Jaja! Want er was een open dag bij de buitenveld varkentjes. Leuk, interessant en lekker. We hebben nu orgineel varkensvlees in huis van zeldzame huisdierenrassen. Mooi. Spectaculair minder. En koud/fris.

Afgelopen weekend waren we dan weer afgereisd naar Duitsland. Ietwat zuidelijker dan normaal: Keulen. Hier zouden we allereerst Laura en Sören, de neef en vriend van Lena opzoeken. Heerlijk ontbijt met brotchen in een leuke studentenkamer erg dicht bij het centrum. Vervolgens zijn we naar Sara gereden, waar ook Johanne en Birte al waren om vanuit daar de stad in te gaan. Het is immers Weihnachtsmarkt. Dat hield eigenlijk helemaal niet de door mij verwachten vervelende kerstprutserijen en onzin in, maar meer een soort drinkbraderie met veel lekker eten en vooral lekker warme gluhwein. Helaas ook de nodige nutteloze hollanders, maar tja... Het was erg gezellig, koud en apart op zo'n markt. Hebben ons prima vermaakt.
Na een maaltijd binnen bij de chinees (buiten vonden we allen net wat te koud) zijn we uiteindelijk huiswaarts (Sara en Phillip wonen bij de campus) gegaan. De volgende ochtend wederom brotchen en vreemde hooligans van FC Koln door de straat. Mooi!

Als klapstuk zijn we in de middag ook nog even langs Kitty en Apac gegaan. Erg koel. Het leeftijdsverschil binnen deze relatie is behoorlijk, maar niettemin is het misschien nog wel veel gezelliger dan bij de meeste andere koppels die ik ken, hahaha! Geniaal! Mooie home cinema, mooi huis, mooi sneeuw, mooi gebied, mooie warmte, mooi cheese cake.... ik kan wel even zo door gaan. Hartelijkheid.
We kwamen uiteindelijk om twaalf uur thuis na weer veel te lang hebben blijven hangen. Nu nog drie weken arbeiden en dan zijn we klaar gestoomd voor het jaar 2013. Helaas niet naar Rome gefietst, maar wel de halve marathon gerend en een vol jaar gewerkt. Das best iets om trots op te zijn.
En o ja, die lieve Lena van me heeft een advent pakjes slinger voor me verjaardag gemaakt! Gekkigheid. Daarover later wellicht meer :D. Ik heb namelijk nog lang niet alle pakjes uitgepakt. Mag er maar eentje per dag, hihi...

Ontwikkeling

Hi boppies! De datum die hierboven de post staat zal vast niet overeenkomen met wanneer je hem ook daadwerkelijk ziet. Ditmaal even meerdere avonturen bijeen gezet, daar er niet heel veel gebeurd, maar de kleine dingetjes anders snel uit het hersenbestand verdwijnen en wel schrijfwaardig zijn.

Op een zaterdag besloot ik Maarten te vragen of tie zin had om ten noorden van zijn woonplaats Leiden de boel eens te verkennen. Mijn idee was kano-en vanaf De Kaag. Het werd wandelen rond de meren.

 De heenweg was een behoorlijk avontuur. De weg zou doodlopen, dus de auto werd maar in de woonwijk neer geparkeerd. Echter de dijkweg bleef door en door gaan. Totdat deze eindelijk op een erf uit kwam, waar mensen een boot aan het wassen waren. Aan de overzijde lag een bootje met een prijs per persoon er op. Het was even zoeken naar de eigenaar maar uiteindelijk kregen we het voor elkaar om iemand te vinden die zei: "Goed, kom er dalijk aan. Zet ik jullie even over." Dat even was echt even. Het kostte me meer tijd mijn fototoestel op te bergen dan naar de voerkant te komen.

Aan de andere zijde was er een stiltegebied met alleen voetgangers en een verdwaalde auto. Vreemd genoeg waren fietsen hier ook verboden. Na een bezichtiging van de lokele molen, de enige boom en het grote verschil in waterpeil kwamen we via een ander erf weer terug op een weg. Deze weg kwam helaas uit op een grotere weg, welke we voor de terugweg geheel moesten volgen. Het begon zo avontuurlijk. De home made pizza van Maarten deed veel goed en later op de avond het bockbierfestival op ledig erf ook.

Rustige weekjes

Tja, af en toe moet je het ook gewoon rustig aan doen. Toch? Hoewel echt rustig, is het niet. Werk krioelt en maakt me wel wat drukjes. Verder zijn de weekenden toch wel vaak vol gepland. Zo was daar het grote duitse fest bij Moller frau-en. Dat was erg gaaf en we hebben zelfs mijn moeder aan het swingen gekregen. Erg gezellig en veel leuke lieve duitse mensen. Was een speciale ervaring voor mij!
Ook hebben we weer eens super gechilled in een sauna met alles er op en er aan. Nadat in Den Bosch de vaarten op de Binnendieze niet meer functioneerde en de kathedraal was gesloten, werd het na het lunchen met een heerlijk bolletje richting Davarum gereden. Een aanrader, maar helaas veel te weinig parkeergelegenheid. We zijn langer blijven hangen dan bedoeld.
Ow, ook heb ik deze weken Ilse uit Australië weer langs zien komen in Neerlandia. Erg gezellig, samen met Bernice en de ganze familie van Ilse, inclusief drukke kleine kinderen. Grappig.

Wat verder? Een bezoek aan een half afrikaans theater over typische hollanders die denken daar vrijheid en blijheid te vinden, maar totaal mislukte. Leuk element waren de lichteffecten en de soort van tent/doek die over het volledige publiek werd getrokken.

Tot de volgende!

De halve marathon!

Daar is die dan! Direct gepost op de avond van de dag der waarheid. En het is gelukt. De halve marathon is volbracht; een doel in het dertigste levensjaar van deze nu nog jonge knul is weggekruist. Er is bewezen een gezonde lichaamsbouw te hebben en wat aan te kunnen. Enfin, het was bovendien een heel mooie tocht ook!

Ik was blij Heer Hannot mee te hebben voor dit evenement. Ook de Goudriaans waren aanwezig als een windvlaag zo snel. Zij deden de tien km in zeer behoorlijke tijden. De route lag op de Hoge Veluwe. Prachtige bossen, velden, zandverstuivingen, cultuur en meer bossen wisselende elkaar af.

Helaas werd er een foto gemaakt op enkele meters voor de lijn en dat heeft mij dus veel moeite gegeven een beetje leuke te kunnen plaatsen op deze blog.

Hoe het ook zij. De halve marathon de Hoge Veluwe loop is dik binnen de twee uur afgerond. Een gemiddelde snelheid ver boven de elf km/uur en dat ondanks het parcours! Want ik moet je zeggen. Op km elf of twaalf, net nadat het waterpunt was gepasseerd werd er enorm gekapt in het veld. En ik was er eentje van. De helling van de weg steeg, daarna leek het even te dalen, maar al snel was er een venijnige stijging, moeilijk te ontwaren en daarbij een zeer straffe tegenwind. De bossen lagen aan de horizon maar o, zo ver weg nog! Dat was zwaar, knallend zwaar! De laatste loodjes waren voor mij op dit tracee ongelooflijk hard. Ik werd ingehaald van alle kanten en kon haast niet meer. Zelf druk pratende meisjes liepen langs. Ik heb ze voor me geduld. Toen de finish echter in zicht kwam en een kereltje een versnelling achter me begon in te zetten had ik er genoeg van. Ik vertelde hem "fucker" en steeg op. Een mooi sprintje liet hem even verder bijzetten, maar al snel zag ook deze kornuit in dat hij dit beter niet doen moest. Ik kwam binnen in een netto tijd van 1 uur, 51 minuten en 15 seconden. De tijd op de klok was uiteraard iets anders...1:52:32. Het maakt mij eigenlijk niet uit welke aan te houden. Ik ben voldaan. Chappeu. Weer eens wat om echt blij mee te zijn. Hoewel het altijd beter kan!