Beklimming der Ventoux en de kust

Een van onze doelen van afgelopen jaar, namelijk naar Rome fietsen is een stille ondergang gestorven en daarom was ik blij dat Jeroen me vroeg zijn queste de Ventoux op te delen.
Op een hele vroege donderdag vertrokken we daarom met de leasebak van Jeroen richting het zuiden en belandden tijdig naast een zwembad in de zon. Een heerlijke verandering van landschap, welke veel te lang op zich heeft gewacht!
De volgende dag begon de klim. Een zware klim van meer dan 20 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 8,6 procent. Het was afbuelen. Telkens wanneer ik Jeroen kon bij halen, doordat ie rustig stond te chillen langs de weg verdween die weer uit zicht. Ik had geen tijd voor deze rust momenten en ben onafgebroken 2,5 uren lang wezen ploeteren totdat de laatse meters van de kale berg werden behaald. Daar stond Jeroen uiteraard te wachten en begeleidde me de laatste zeer zware meters. Ik kon moeilijk op de benen blijven staan en de rug voelde als vernield. Ik heb het gehaald!

Na het behalen van de top moest het naar beneden... Het wolkendek op de top had mij dermate afgekoeld dat ik bibberend op de fiets zat. Het ging langzaam, erg langzaam naar beneden. Enkele foto's van de afdaling geven een relaas:

We overleefde de afdaling en hadden de dag erna nog wat mooie panorama's over de naburige kloven. Bijzonder mooi en spannend. Zie onderstaande foto. Ow, ja. Dan was er nog het eten en de franse bediening. Niet zo om over naar huis te schrijven. Das wel jammer. Het stuk rauwe gehakt met rauw ei, ketchup en gedroogd groen was niet het beste succes. De toet maakte het niet beter. Ach, de franse keuken is mij wellicht niet besteed...

Deze vier out-of-the-blue vakantiedagen hebben het gemoed erg goed gedaan en deden het slechte NEderlandse weer wat vergeten. Toch was er de week ervoor wel wat verbrandingsmomenten in de Kenmere duinen bij Haarlem. Ook hier leek je af en toe door het buitenland te slenteren. Best een mooi gebied met mooie heuvels, dalen, stranden en natuurlijk Haarlem met een zoektoch naar een juist terrasje. Een foto ter impressie van de duinen:

De week naar de beklimming der Ventoux gingen we wederom naar het strand. Dit keer bij pa en ma. Eerste een dag in Brugge, waar de toeristen overal rond liepen en wij dus moeite hadden het rechte pad te vinden. De imposante kathedraal met het heilige bloed blijft speciaal en ook de oude kleine straatjes zijn erg leuk. Uiteraard ook het vlaamse eten, dat een lekkernij blijft. Alles in een peuleschil:

Deze post is nogal rommelig geworden. Het besef is er. Een gestructureerde post is niet de makkelijkste opdracht. Enfin, ook in Zeeuws Vlaanderen eindigde het met een wandeling over het strand en daar eindig ik hier dan ook maar mee. Groetjes en tot een volgend!

Teutoburger Wald und mehr

We beginnen ditmaal lekker bij het begin. Geen voorpraatjes, maar er direct in!

Gisteren mocht ik dan eindelijk een live optreden van mijn helden zien: de band Kontrust. Geniaal en zeer vereerd met al deze mooie mensen daar te zijn. Een schaamrood op de wangen van een ieder die dit moest laten schieten! Een klein fotootje van die geniale band voor een impressie. Ik heb zowaar de bassist gevraagd of tie uit Oostenrijk komt, dat vond ie wel mooi, denk ik....

Een grote stap terug. De vorige post ging nog over een mooie rit nar het kasteel met Natan en het verliezen van de Delta Water Awards. De weken erop bleven stil en rustig. Enkele fietsritjes naar Bisdom van Vliet door de Polders en later met Lena dezelfde richting op deed de wielerspirit goed. De lage polders een genot en Lena kijkend naar de mooie rieten huizen welke ze het liefste allemaal wel kopen wilde.

Enfin, het echte werk waar het allemaal in de titel om te doen is, is de tocht naar Hamm, Lena's Heimort.Haar zusje zou haar zestiende gaan vieren en wij waren als soort van wakers uitgenodigd. Was een mooi feest. Ik zie gelijkenissen met Lena in haar zusje, hihi. Feesten ken ze goed.
De tocht erheen echter was ook erg mooi... en erg zwaar...
Eerst gaat het nog relatief rustig door Nederland. Eerst over de Utregse Heuvelrug, langs de houten dijken bij Spakenburg (foto), de Veluwe in over de dronken bossen rond het mysterieuze Solsche Gat en langs mijn BSc scriptie het Uddelermeer. Hierna nog een keer doorzetten naar de heuvels van Salland, waar ik op
een paalkampeerplek crashte samen met wat oudere mensen die die dag uit Woerden waren wezen zetten.

De dag ena stonden alle hoogtepunten op het programma. Allereerst nog net in Nederland de oudste boom van het land. Ik heb nu de hoogste, dikste en oudste op het lijstje genoteerd. Hopsa. Uiteraard hiervan een fototen getuige. Welke foto te kiezen is moeilijk... Ik zet er dus maar twee op of drie... ik mag bomen!

Okay dit was echt teveel lof op een boom. Ik heb toch maar een foto verwijderd... of twee. Duitsland was in aantocht en het land stond vol met windmolens, zonnecellen en Schutzenfest. Interessant. Een van e plaatsen moest ik bijna zigzaggend door de dronken mannen, welke her en der liepen. Dat was drie uur in de middag.

Uiteindelijk kwamen we dan aan in Teutoburger Wald. Ik rijd direct de Dorinther Klippen op, tijger met de fiets in de hand de heuvel op en ontwaar zowaar rotspartijen! Een kleine dag fietsen vanaf Nederlad. Maar nu moet ik zeggen dat de berg voor Ootmaarsum ook behoorlijk bitch was. De Kuiperberg valt te onthouden. Maar het Teutoburger Wald doet dit alles toch wel behoorlijk in het niks vallen. De rotspartijen heb ik zelf behoorlijk gemist helaas, dus wellicht nog es een keer terug. Na omzwervingen kwam ik dan eindelijk aan op camping Knoblauchberg, een Nederlandse kolonie net onder het leuke dorp Teckelenburg. De volgende dag fiets ik in de ochtend nog wat verder door de heuvels van het woud en kom er dan uiteindelijk toch uit. Binnen de heuvels is het een schattig heuvellandschap, er eenmaal uit zie je de heuvelkam dreigend achter je liggen.

Ik kwam nog door bijzondere stadjes, zoals Bad Rothenfelde, wat een waar kuuroord is en ze met enorme sleedoornwanden zout uit het water halen. De lucht binnen deze constructie werkt zuiverend. Ik ben er langs gereden. De laatste loodjes waren zoals altijd het zwaarste doorvolledig mis te rijden en de verdomde Hammerstrasse de berg op te moeten!We overleefde het echter en het was weer een heel erg vet mooi avontuur. Op naar de volgende!
Nog eenmaal het serieuze wielerdenken:

Neefje op bezoek en feestjes

Ik houd het deze keer kort, lieve vriendjes en vriendinnetjes. Er is na alle kano-perikelen weinig spannends in de koker, maar wel hier en daar wat dingen die vertelt MOETEN worden. Zo was ik laatst bij Bisdom van Vliet, een groot oud en rijk huis dat open gesteld is voor publiek, mits je aanbelt op gezette tijden. Gratis voor museumhouders. Ze hebben hier een boom uit 1692. Maar over bomen komt binnenkort wellicht meer op deze blog! Uiteraard zijn er de nodige feesten: koninginnenacht en koninginnedag met 's nachts Lena en de Duitse deligatie en overdag met Peter, Ewout en later Maartje, zusje van Kooper. Al met al weer een zeer lukrake festiviteit. De grachten van de stad kleurde in ieder geval mooi oranje:

Maar goed. Het enige wat ik hier echt kan laten zien is het feestje met Natan. We hebben hem een dagje geleend van Boaz en Loes en namen hem mee naar het kasteel Muiderslot:

Ik denk dat ie het wel leuk vond. Wij in ieder geval wel. Lena was banger voor de grote uil dan de kleine die hem "zachtjes" over de buik aaide. Natuurlijk waren er ook de nodige verkleedpartijen, maar helaas (vond Natan) waren er niet de echte harnassen van de ridders om aan te doen. Ik denk dat NAtan dan overigens door de knie-en was gezakt, maar goed. Nog een foto van Natan en Lena dan maar:

Tja, wat meer te zeggen? Werken mag ik nog steeds bij Huisman, de prijs voor de Delta Water Awards is door mijn neus geboord door een onorgineel en onuitvoerbaar, maar ambitieus plan van Grontmij. Tja.... We gaan door met nieuwe hobby's zoeken. Nieuwe uitdagingen.
Nu is bevrijdingsdag in Wageningen weer aan de beurt. Meer van hetzelfde met oude vrienden uit deze stad. Houdoe!

Nog een kanotocht... plassen

Een onheilspellend geluid klinkt van boven uit de lucht. Diep gebrom. Alsof het einde van de wereld in een fatale laatste atoombom nadert. Gelukkig is het slechts een vliegtuig dat nu vaag door de robuuste wolken heen zichtbaar wordt. Er is geen gevaar. Alhoewel.... De wolken zijn dik en grauw en de wind trekt soms flink aan. Ik weet dat er nog een stuk over open water wacht. Ik ben weer in de kano gestapt. Ditmaal de Nieuwkoopse Plassen met Pasen. Een van de plassen, die ik nog niet heb ontdekt. Door het slechte weer vind ik zo gauw geen handlanger die mij in dit avontuur bij wil staan en dus ga ik alleen.
De kano vaart door lege velden die nog net boven het water oppervlak komen. Ze bevatten hier en daar trilveen waar ik golvend overheen ploeter, wanneer ik de kano een stuk over land moet trekken. De watertjes kronkelen en verdwijnen. We worden er in opgenomen. Maar het is vredevol in de bosjes. Vogels twitteren blij en vrolijk en de zon lijkt warempel te willen doorbreken. Het lukt haar echter de hele dag niet. Gele dotterbloemen staan in bloei. Niet zo groot als ze in de Biesbosch zijn. Ik zie een bonte specht aan een boom hangen. Mos bekleed de bomen die te laag hangen en welke door kamperfoelie worden omarmd in ronddraaiende zwieringen strak om de stammen. Het is mooi en leeg en stil. Maar het open water wacht. Met omwegen kom ik dan eindelijk aan. Ik tref het, want de wind is in de rug. Ik pak het volle water, dat lange tijd rustig blijft. Dan steekt de wind weer op en dan beginnen de golven. Ik begin te vrezen voor het leven. De kust komt naar binnen gekromd, precies zo dat ik vanaf nu schuin op de golven dien te varen. Ik pak de uitstekende boomtongen een voor een, telkens schuilend in de achterliggende baai. Voor tenminste tien minuten wacht ik in een baai wanneer de wind wel heel heftig opsteekt. Het was de laatste etappe en ik red het allemaal net. Mezelf vervloekend weer eens zoiets stoms ondernomen te hebben. Terug gaat het door rustig water. Ik zie het nest van een grote gans, een wulp, een roofvogel welke met snelle wiekslag zich weg maakt.

Dit alles gebeurde na een relax weekend in Hamm, bij lieve ouders en grootouders van Lena! Mooi, mooi!
Maar och, nog even terug naar het weekend bij Jethro in Den Haag.We gingen naar het Humanity House. Dit museum draait om de beleving vluchteling te zijn en persoonlijk vind ik het erg gaaf opgezet. Vooral de spiegel waarin je geen spiegelbeeld kan zien. Briljant! Lena en broer J. waren vakkundig uiteraard iets kritischer. Ik was dan echter weer wat kritischer over het in de rij staan voor de parkeergarage... Helaas van dit uitje trouwens geen foto's :(. Ook de verhuizing van Lena en de laatste uitgaansnacht in Wageningen blijft in het grijze gebied, Als laatste nog de opmerking dat de vakantie gepland is: in juli rijden wij naar het Iberische schiereiland.

De Zuidelijke Ballastplaat

We schrijven 18 Maart 2012, op het randje van de winter. Eindelijk is het weer eens zo ver: de befaamde winter kano tochten! Ditmaal naar een droomlokatie die al zeer lang op het programma stond: het Lauwersmeer. Samen met de heren Baselmans, Ernst en de Baron voeren we af vanuit Zoutkamp. Aan het einde van een weg welke steeds minder kwaliteit bezat kwamen wij namelijk aan bij een stelletje dat kano's aan ons wilde verhuren.
Maar dat was allemaal gisteren. Nu wordt het kamp opgebroken. De heren hebben een koude nacht overleeft en af en toe valt er een drup. De hemel is grauw en achter de bomenrij wacht ons wind en golven. De kano, die het zwaar krijgt. Wij ook.
Gisteren was het dus nog zonnig. Met blote voeten liepen we door de modder en het zand. Wilde paarden stonden aan de horizon. Een grote mantelmeeu scheert over. Bewijs van de stugge wind boven in de atmosfeer. Hij is immens. De bosstrook welke ons beschut is als een fabel. Bij de omgevallen bomen langs de waterkant is het graszoden pakket in perfekte rondingen gebogen. De bomen, grillig groen aangeslagen en zwierig steken uit de drassige gras- en moslanden. Het water zuigt zich hierin vol, zodra je er op staat wordt je voet omgeven door bruinig stinkend kleiwater. Gisterennacht was de natuur nog druk doende iedereen goednnacht te wensen, deze morgen is ze stil. Haar bevalt het weer niet. Laten we doorzetten.

Even later: We hebben de doortocht overleefd. Een zee-arend probeert te nestelen in een eenzame bomenrij aan de oever. Als een sterk paar zweven ze rond ons, om ons niet te dicht te laten naderen. Vervolgens gaan ze parmantig om het nest in de boom zitten. Trots. Voor tien euro welke we nooit zullen zien vaar ik met de baron in onmogelijke kreken en we maken meer water dan tijdens de oversteek, omdat we half vast blijven zitten opde ondiepe slib terwijl de golven zich onze kano in klotst. Baselmans trekt zijn weddenschap in. We vervolgen de waters tussen schotse hooglanders, rietkragen en veel open water. We lopen op land daar waar een heuvellandschapje ruimte geeft voor een vlierbos met wilgen en essen en weet ik veel wat. Lepelaars vliegen over. Wat een schepsels! Maf.

In Zoutkamp nemen we nog een drankje om tot rust te komen, daarna aanvaarden we de terugreis en voor je het weet is het normale leven weer begonnen. Waarom valt hier geen werk van te maken, vraag ik me wel es af...? Ach, morgen weer knallen voor Huisman. Voorlopig zijn de avonturen weer ff van de hemel. Geen geplande activiteiten. Enkele trips naar Hamm, Duitsland. We spreken weer!

Nog enkele impressies:

Bremen 10 Mrt 12

Na de rustige maanden van de winter werd het hoog tijd om er weer es tussen uit te knijpen. Na de maand Maart allereerst in te knallen met een groot feest met namen als Crique Valentin (de aanrader voor 2012!) en BOO! kwam er als afterparty een dubstep feestje in een vage hal in het slaapdorp Amstelveen. Idioterie. Na de herrie reden we de volgende dag aan op Marken. Een tweede bezoek voor mij. Een stille oase in schattig landschap. Goddeloos Amstelveen verstoord door een heerlijk oud Hollands Marken. Ik was blij Lena en Johanne van dit staaltje Nederland deelgenoot te maken. Dank dank! Jammer van de kamera die er niet was...
Het weekend erop was het tijd voor een duitse stad: Jelmer en Ola wonen hedentendage in Bremen. En dus zou ik wederom een stedentrip naar Duitsland ondernemen. De zoveelste in de laatste drie jaar heb ik het gevoel. Bij aankomst vielen we in het feestgedruis van Ola haar verjaardag. Een impressie:Een verjaardag dus vol feestgedruis, nieuwe mensen ontmoeten en een heel slechte slechte disco bezoeken...
De volgende ochtend na een lang proces bezochten wij de stad Bremen. Jelmer woont briljant. Loopafstand tot de binnenstad en in een leuke wijk (Viertel). De stad zelf is erg leuk met kleine straatjes, kerk, stadhuis, beelden, Roelant, de stadmuzikanten, de Weser, mensen die parkoer doen, leuke restaurantjes en noem maar op. Leuk! Wij eindigen met drank en spellen te Jelmer. Als vanouds. Gaaf! Jammer van Jasper (erg flauwe grap dit, zeg) Een kort beeld impressie van de stad dan maar?
Goed er zijn hier echt meer dingen neer te zetten, hoor, maar laten we het rustig houden met twee beeldjes van de standaard dingen. Okay, nog eentje dan. Courtesy voor Ola en kerst:
Toen kwam de dag dat ik het leukste museum van de wereld ontdekte. We rijden naar Bremerhaven hiervoor. In deze uithoek van Duitsland is werkelijk weinig te vinden en het was dan ook een erg stille route. Bremerhaven zelf is een beetje raar. Vooral met het vallen van de avond waren de straten enigzins bizar en wie weet zelfs beangstigend. Daarbij had het restaurant aldaar wel weer een aparte sfeer. Enfin, Bremerhaven heeft dus ook gave nieuwbouw en het Klimahaus. Dankzij Lena waren we hier opgekomen en... ik weet niet of ik werkelijk overdrijf, maar het zal zeker niet veel zijn... dit is werkelijk het gaafste museum ooit! Precies hoe ik zelf altijd een museum wilde maken: koude ijspakketten, waar je met handschoenen door loopt, hete woestijnen waar je met je rug in ligt naar een film te kijken, stille oceanen waar je onder door loopt, een hemel, uitermate doeltreffend opgezet, een jodeloefening in de Alpen, hete oerwouden bij nacht. Kortom: uber-uber hammer! Een zeer grote aanrader. Ik was werkelijk verdrietig te moeten vertrekken. Ik zal je wat beeldjes hier geven:
Goed, ik heb je eigenlijk al te veel laten zien... Nu is het werkweekje weer begonnen. Ik werk al dik een half jaar. Ongelooflijk.
Wanneer het rustige weer aan gaat houden dan is er komend weekend weer een groot avontuur. Een kano avontuur. Ook hier zal snel verslag over worden uitgebracht, dus houd dit adres in de gaten. Ik heb er zin in. Het leven is mooi. En waarschijnlijk komt Bremen hier nog wel weer langs, net als Barcelona en Marken.

Een stille winter

Het is hoog tijd om jullie boppies weer eens wat te vertellen over het leven. Het is winter in Nederland en dus blijft het ietwat stil in het leven. Kou is niet mijn favoriete hobby. Naast schokkerende boekpresentaties, in de sneeuw gelopen filmfestivals, een uitstapje naar Duitsland, waar monsters onder het grote ijs van het nabijgelegen meer kreunen zijn er maar weinig dingen dat op de gevoelige plaat zijn vastgelegd en jullie kan laten zien. Wind4Water loopt op haar einde! De laatste hand wordt hieraan gelegd en over anderhalve maand is het dan eindelijk zover om ons verhaal te presenteren voor de laatste keer op de prijsuitreiking.
Laat ik jullie echter eens wat laten zien van de korte doch zeer heftige koudegolf die over Nederland kwam. Het werk lag hierdoor een beetje stil, maar Lena en ik trokken de stoute schoenen aan en durfden ons op het druk bezochte ijs rond de molens van kinderdijk te begeven:
Ook zijn er weer enkele tochten op de fiets geweest. Eentje daarvan bracht mij na een verschrikkelijk gevecht langs de Nieuwkoopse plassen en Wilnis, waar het gebroken ijs in blokjes over de ijsoverblijfsels rinkelde door golfjes aangedreven, welke een hemels en sereen geluid teweeg bracht en mij verscheidene malen van de fiets deed stappen. Er was meer die tocht, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer. De laatste tocht (en tweede van het seizoen) bracht mij naar de Betuwse toren van Pisa. Wederom veel leuke dorpjes weer en tevens de eerste paar ooijevaars en een bezoek aan Everdingen, de plaats van Jelmer, haha! Enfin de toren van Acquoi dus, op lichtelijke wijze 1,15 meter uit het lood voor haar 17 meter hoogte:
Trouwens, laat ik nog even terugkomen op de boekbespreking van mijn broer. Ik was hiervoor samen met Lena en haar Duitse vriendinnen afgereist naar Rotterdam. Delfshaven verraste mij, maar de pelgrims church was een dichte deur. Weliswaar stonden we er goed op met de molenaar van Delfshaven:
Ook het standbeeld van Piet Heijn vond ik opzienbarend, maar uiteraard zal hier weer een foto komen van de befaamde kubuswoningen. Ow, had ik nu net Piet Heijn bovenaan gezet? Of was dat Piet Hein zonder zijn broer Albert?

Nieuw begin: flatje

Daar is het dan eindelijk enkele berichten over mijn nieuwe flatje, welke ik een tijdje terug heb ingenomen. Ik woon tegenwoordig op het volgende adres:
Marco Pololaan 388
3526 GS Utrecht
Er is behoorlijk wat te her-inrichten en daarom de onderstaande foto's:


Verder is het jaar rustig, maar met de nodige spanning begonnen. Oud en nieuw begon weer eens in Wageningen, alwaar samen met Loic en familie, Lena en Birte enkele punchen werden opgedronken en veel vuurwerk de lucht in knalde. Na twee uur konden we alleen nog maar de zaaier in. Hier was het echter erg gezellig en ik kan weer terugkijken op een mooi oud en nieuw in Wageningen! Helaas volgde al snel het rampenweekend, waarin Lena op haar computer ging staan, haar auto nog eens dood rijdde en ik mijn diesel met benzine overgoot en stil kwam te staan midden in Duitsland op een stille zondag. That is life! We zijn nog altijd aan het bekomen van de financiele gevolgen... Er kwam echter ook een mooi feest in Wageningen als vanouds, waarvan de foto's wel weer op facebook staan en niet hier... Een lekkere wandeling rond UTrecht met Lena en wat Utregse belevingen laten al met al dit jaar erg stil beginnen. Het jaar van de burgerlijkheid. Enkele doelen in mijn dertigste levensjaar: halve marathon van drechtsteden lopen, naar rome fietsen, punt.