Een van onze doelen van afgelopen jaar, namelijk naar Rome fietsen is een stille ondergang gestorven en daarom was ik blij dat Jeroen me vroeg zijn queste de Ventoux op te delen.
Op een hele vroege donderdag vertrokken we daarom met de leasebak van Jeroen richting het zuiden en belandden tijdig naast een zwembad in de zon. Een heerlijke verandering van landschap, welke veel te lang op zich heeft gewacht!
De volgende dag begon de klim. Een zware klim van meer dan 20 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 8,6 procent. Het was afbuelen. Telkens wanneer ik Jeroen kon bij halen, doordat ie rustig stond te chillen langs de weg verdween die weer uit zicht. Ik had geen tijd voor deze rust momenten en ben onafgebroken 2,5 uren lang wezen ploeteren totdat de laatse meters van de kale berg werden behaald. Daar stond Jeroen uiteraard te wachten en begeleidde me de laatste zeer zware meters. Ik kon moeilijk op de benen blijven staan en de rug voelde als vernield. Ik heb het gehaald!
Na het behalen van de top moest het naar beneden... Het wolkendek op de top had mij dermate afgekoeld dat ik bibberend op de fiets zat. Het ging langzaam, erg langzaam naar beneden. Enkele foto's van de afdaling geven een relaas:
We overleefde de afdaling en hadden de dag erna nog wat mooie panorama's over de naburige kloven. Bijzonder mooi en spannend. Zie onderstaande foto. Ow, ja. Dan was er nog het eten en de franse bediening. Niet zo om over naar huis te schrijven. Das wel jammer. Het stuk rauwe gehakt met rauw ei, ketchup en gedroogd groen was niet het beste succes. De toet maakte het niet beter. Ach, de franse keuken is mij wellicht niet besteed...
Deze vier out-of-the-blue vakantiedagen hebben het gemoed erg goed gedaan en deden het slechte NEderlandse weer wat vergeten. Toch was er de week ervoor wel wat verbrandingsmomenten in de Kenmere duinen bij Haarlem. Ook hier leek je af en toe door het buitenland te slenteren. Best een mooi gebied met mooie heuvels, dalen, stranden en natuurlijk Haarlem met een zoektoch naar een juist terrasje. Een foto ter impressie van de duinen:
De week naar de beklimming der Ventoux gingen we wederom naar het strand. Dit keer bij pa en ma. Eerste een dag in Brugge, waar de toeristen overal rond liepen en wij dus moeite hadden het rechte pad te vinden. De imposante kathedraal met het heilige bloed blijft speciaal en ook de oude kleine straatjes zijn erg leuk. Uiteraard ook het vlaamse eten, dat een lekkernij blijft. Alles in een peuleschil:
Deze post is nogal rommelig geworden. Het besef is er. Een gestructureerde post is niet de makkelijkste opdracht. Enfin, ook in Zeeuws Vlaanderen eindigde het met een wandeling over het strand en daar eindig ik hier dan ook maar mee. Groetjes en tot een volgend!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten