Drukte voor de stilte...

Zoals beloofd in mijn laatste post, zal er weer een spannende en actieve periode aanbreken, waar zowaar iets op blogspot over valt te vermelden! Ik weet niet zeker waar te beginnen eigenlijk. De wandeling met Lena door het Horsterwold misschien (zie foto)? Nee, laat ik beginnen bij het begin, waar ik eindigde met de vorige post. Na mijn verblijf in het klooster te Lilbosch, was het weer tijd voor een culturele bezigheid: film in RoodNoot, een van mijn favo plekken in Utreg. Samen met broer R en B werd dit een gezellige avond. De volgende dag moest ik echter alweer vroeg op om de trein naar Duitsland te pakken en Lena zusje feliciteren met haar verjaardag. Het wordt nu wel erg burgerlijk, zeg! Enfin, een week werken aan de thesis eindigde dan weer es in iets onburgerlijks: MTB met Marloes. We kregen ook Andrea en Ted yover, en yelfs Lena was te porren. Helaas liet Erwin verstek gaan. De Loonse en Drunense Duinen bleken door de droogte behoorlijk zanderig te zijn geworden en dat was dus een erg zware klus, die we niet volledig konden afmaken. Weliswaar was het een mooi vlieg- en kunstwerk geworden uiteindelijk! Zie de foto's: Na de avonturen op de tweewieler was er weer even wat rust. Deze werd echter bruut verstoord door de afspraak eindelijk eens een 90s party in tivoli bij te wonen. Dit werd een groot succes samen met Koen, Mara, Maartje, Lena, Leslie en ook Peter! Voor Lena was al deze idioterie misschien iets te veel. Toen de 2bros on the 4floor opeens de cd wilde stop zetten, omdat de zangeres wat wilde vertellen was het allemaal wel duidelijk. Deze show was dubbelnep, maar hoe briljant! Meteen na de avond stappen in Utreg reden Lena en ik verder naar het Horsterwold. Dit natuurgebied in de Flevopolder heeft geen tot erg weinig paden en mag dus overal worden doorkruist. Ondanks de spatjes regen was dit een groot succes en een aanrader voor de wat avontuurlijke Hollander. Het begon al op de parkeerplaats, waar ons autootje helemaal alleen werd achter gelaten en een erg eenzaam weekend tegemoet ging: De wandeling dwars door dichte bossen, over grasvalkten, langs meren met lepelaars en stront van koeien was ideaal! De hele wandelmiddag yagen we geen kip! Alleen leegte en stilte. Geen hoogspanningskabels, geen fabrieken aan de horizon; check maar eens deze foto's: Ook het overnachten was op een erg basale manier. In het bos stonden houten hutten waar je onder kon gaan liggen. Naast ons yelf waren er slechts twee andere mensen met een kind. Het is geniaal hoeveel mensen deze unieke plekken lijken te vergeten:Het was niet mogelijk om te bekomen van de cultuurschok bij terugkomst in de samenleving, want op maandag was het tijd om samen met Koen op verkenning in Zeeland te gaan. We waren namelijk genomineerd voor de Delat Water Awards, een prijs voor een inovatieve oplossing van het water-economie probleem van Zeeland. We kijken naar het oppervlakte water van zeeland, zoals het Veerse Meer. Op de foto staat Koen bij een pijlbuis. De volgende dag was het dan zover: een trots team van twee studenten (Koen en mijzelf) staat tussen de bedrijven met hun veelzeggende oplossing voor de verzilting van de landbouw in de Zeeuwse provincie. Check ook ff internet als je dit niet geloofd! Samen met voorzitter Kuik (een zeer symphatieke man) op de foto voor de pers: Er volgen nog meer tumulteuze dagen in dezelfde week, sinds Lena verhuisd uit de containers naar een werkelijk huis en bovendien Jelmer na 9 maanden terugkeert uit Malawi. Samen met Cheryl haal ik hem op van Schiphol en beleef een rustig dagje terras zitten. Enigermate vermoeid wordt dan de volgende dag voorbereid op het grote feest: mijn grad party! Alhoewel nog niet afgestudeerd stuurde ik af op dit idiote feest met veel gezelligheid. In Annie's ging het goed knallen! Een enkele foto durf ik hier neer te zetten: Ik denk dat verder commentaar hierop niet nodig is...
Na al deze omzwervingen zijn we dan eindelijk in deze eigenlijke week beland. Weinig heb ik gehoord van mijn sollisitaties die een voor een verdwijnen in het niks. Australie trekt aan me met mogelijkheden en ook werken in strandtenten aan de Zeeuwse kust vraagt mijn aandacht. Hoe de komende tijd te overleven is de hamvraag. Lena heb ik vandaag moeten uitzwaaien voor twee weken veldwerk en dus kan ik gezellige etentjes ook op de buik gaan schrijven: We vragen ons af waar het schip nu heenzeilt. De zee is enorm, de koers is enigermate duidelijk, maar de zee is daar ook erg leeg. Na mijn filosofische inkijk tijdens mijn presentatie van het thesis geval ben ik nu dus helemaal klaar en op. What's next?

Einde ILWM

Eindelijk lijkt er dan toch nog een einde te zijn gekomen aan alle gekscherige studentenperikelen! Ook een tweede master in Water management loopt tegen haar einde. Er is hard gewerkt, waardoor maar een enkel spannend avontuur is gebeurd afgelopen tijd. Een fietstocht richting Wijk bij Duurstede was een schitterende dag met zonneschijn en een lekker biertje. Ook was er nog een wandeling over de Posbank. Tot twee maal dezelfde route; eerst met Matthijs en later met de Duitsers en Loic. Maar met die wandeling over de Posbank houd het wel een beetje op. Ook hoorde er natuurlijk nog een weekendje Zeeuws-Vlaanderen bij het alles. Even relaxen en de versnipeprde natte stukken natuur van deze uithoek bekijken. Ik lijk geboeid bij een soort van veenpluis, terwijl de ouders met frisse tred door stappen: Hoogtepunt van de laatste weken was echter een bezoek aan het klooster Lilbosch. Om zowel mijn ACT als de thesis te be-eindigen heb ik me daar een paar dagen terug getrokken. Hier worden zowaar outdoor varkens gehouden en de omgeving maande tot rust. Een kleine foto-collage:
Nu moeten we dus weer beginnen met het werken. Suggesties zijn altijd welkom, maar voorlopig gaan we de vingers kruisen en hopen dat er iets te doen is in deze wereld. Geen Oz meer, want die is afgezegd. Misschien een baan in Canada, hoewel ook dat erg ver weg ligt. Er is zowaar een focus om iets in Nederland te vinden en dat is toch wel iets heel idioots. Geld is een erg pijnlijk middel dat het leven onevenredig irritant kan maken. De volgende keer hopelijk meer spanning, want er staan enkele spannende daagjes actief te wachten in de komende weekenden. Ahoy! En de zegen meegenomen... Die hebben we nodig.

ACT en weekend Spanje

Je bedoelt: wat is het weer stil vanuit Wageningen? Nou mooi niet! Het is gewoonweg knetterdruk! Er is dit vak genaamd ACT, waar iedereen voor bibbert en beeft. Het is erg druk en zonder sociaal leven, maar op zich wel leuk. Laat ik je nu niet lastig vallen met dat nieuwe project over outdoor pigs in Nederland. Hoewel... Het is een mooi project! Het geeft me idee-en om dit toch op te starten, maar in Nederland, tja. Later meer wellicht. Ik kan je ook wel even een foto laten zien hoe mooi het is. De teamgenoten: En dan op een scharrel varkensboerderij:
Ondanks de drukte van ACT, heb ik het voor elkaar gekregen om ook een lang weekend naar Spanje te gaan. Dit was op aanzet van mijn nieuwe liefde Lena en dus krijg je hier weer eens een keer wat zoete foto's... Nu ja, eigenlijk laat ik je die nu nog even achterwegen. Naast de strandvakantie, die het leven heerlijk zonnig en tot rust bracht, waren er meer dingen om te doen. Zoals een markt in het plaatsje Creixell, waar we onze zomerhuisje hadden gekregen. Ik ben nog een beetje verbaasd hierover op het strand, zoals je hier beneden ziet: En dan Lena met haar oma op de markt op zoek naar het mooiste jurkje. Iets kopen? Ho maar!!!!Zo hebben we ook een dagje Taragona gedaan, wat leuk was vanwege alle mooie romeinse dingen te zien. De road trip naar Lleida was echter het hoogtepunt. In ons kleine kistje reden we door de mooie heuvels van het Catalaanse hoogland. Hier kwamen we aan in het middeleeuwse plaatsje Montblanc, wat echt enorm gaaf is. Een impressie van mijzelf voor de dikke muur: En Lena in een heel leuk hofje net buiten de stad: Na het zien van deze erg mooie stad met haar vele lieve steegjes en doorkijkjes, reisden we door naar een groot kloostercomplex genaamd Poblet. Nabij waren de Mediterraanse bossen erg mooi en nodigden ons uit voor een mooie wandeling: Uiteindelijk hebben ons beiden slippers het begeven en was de reis terug een constante reperatie van de schoeiselen.
Eindelijk aangekomen in Lleida hebben we wat tapas gedaan met mijn oude SPinSMEDE maat David, die ons warm onthaalde ondanks zijn status als werkloze. Zie de foto hierboven.
Nu is het weer thuis in Nederland met voor onze neus de keuze voor waterschap in Doetinchem, terug bij Don Scot in Perth of toch op naar Canada.

Terug in Wageningen...

Het is tijd voor een korte update. Allereerst: we zijn dus weer terug in Wageningen. Ik woon dan eindelijk voor het eerst eens een keertje in een studentenflat: Asserpark 44 9c 5. Hopsa, zoek dan maar eens uit, waar je heen moet...
Eigenlijk pakt het leven zich hier redelijk op waar het gebleven was voor de zomervakantie. Echter probeer ik het aantal feestjes aanzienlijk te verminderen. Dat betekend dus nog maar twee per week ofzo. Ook de uitstapjes zijn minder geworden. Vandaar dat deze blog een beetje in een saaie afgrond kan gaan glijden. Mensen met idee-en om het weer spannend te maken zijn bij deze uitgenodigd hier vooral te reageren.
Tot nu toe ben ik een keer op stap door het lage land gegaan: Haarlem was het doel. Samen met Loic en Esther van de studie.In Haarlem zagen we allereerst de St. Bavo kerk en het standbeeld van de grote Coster: Daarna zijn we naar het Dolhuis gegaan: een museum over een oud gekkendhuis. Dit was best wel grappig, alhoewel het meeste NEderlands was en das pittig voor de Franse Loic: Nog even een foto van ons allen op een therapeutenbank. Wauw, enerverend! Goed, de weg terug was eigenlijk minstens zo'n groot avontuur, sinds we toch op reis waren en dus ook maar even aanwipten voor bier in Amsterdam en UTrecht. Mooie dag werd uiteindelijk afgesloten in de verschillende huisfeesten en de ic. We zijn echt terug in NL, je zus.
Verder was er dit jaar weer eens een carnevals festijn. Helaas dit keer zonder Jeroen, maar wel met Jeroen als gewoonlijk in Eindhoven. Een fout die we hadden gemaakt was om de avond ervoor nog eens flink laag te gaan in de ic (wederom!). Enfin, je moet wat in Wageningen. Met de meeste maten terug gekeerd uit den vreemde zijn we weer mooi op weg.

Stellenbosch en de Kaap: afsluiter SA

Het is de laatste dag / avond voor ik terug ga reizen naar Nederland. Ik ben in Kaapstad. Het waait, het waait hier erg hard. Voor mij gaat in het late zonlicht de kabelbaan nog steeds naar de tafelberg. Het lijkt niet altijd te mogen gebeuren, want ik heb zowel de tafelberg als de kaap de goede hoop niet bezocht. Beetje stom, want vandaag had het gekunt. Ik ging eerst voor de kaap de goede hoop, maar strandde in Simonstown bij de penguins, sinds er niet genoeg mensen waren die ook naar de kaap wilden. Daarvoor had ik dan een halve dag gewacht... Toen probeerde ik de Tafelberg, maar door lange rijen in de shoprite kon ik ook die op mijn buik schrijven, nu de avond snel invalt. Enfin, het is hier mooi geweest ondanks al het falen van deze dag.De laatste week was een mooi besluit.
Stellenbosch was een groot feest, sinds het net introtijd voor de nieuwe studenten was. De geplande wijntour viel hierdoor te vervallen. Werkelijk idioot hoeveel mooie vrouwen er hier rond lopen. Ik denk dat Stellenbosch een soort Reykjavik van Afrika is, ofzo:D.
Stellenbosch ging als een vrachtwagen voorbij!

In Kaapstad waren er ook weer de nodige feesten, ontmoette ik Jelmer, heb het fort bezocht en dus de penguins. O, ja; niet te vergeten: Robbeneiland.
Het kasteel waakt over de stad en de tafelberg
De cel van Mandela op Robben eiland.
Ook ik wordt weer losgelaten van Robben eiland
Penguins op Boulder Beach

Ik besef me nu dat ik wel wat van de village aan het overslaan ben, maar meer dan een mooie wandeling, frusterend werk achter kapot gaande computers en een eindfuif met daverende (letterlijke) knal is er niet te melden. Misschien nog de ontdekking van het relaxte meer achter onze village, nog meer idiote braais en een poolparty. Ik heb nu wel een beetje het gevoel dat ik gewoon terug ga naar de PLV, maar niets is minder waar. De eindfuif was werkelijk de laatste keer dat we dit dorp op de grondvesten hebben doen trillen.
De kamer, het meesterwerk van onze stage/afstuderen.

Nu is het dus echt zover om in NL verder te gaan. Geen idee wat me hier te wachten staat. Weliswaar ben ik eerder thuis dan gepland, sinds AirEgypt mijn vlucht over rellend Cairo verzet naar eentje die direct naar Amsterdam gaat. Ik ben benieuwd naar het volgende avontuur! Bedankt ieder van de PLV voor een mooie tijd.

Vallei van de desolatie en drijvende eilanden

Het is weer een keertje gebeurd: wederom een nieuw jaar ingeluid op het zuidelijke halfrond. Welgeteld is dit het derde oud-en-nieuw dat zomers verloopt in mijn leven. Sinds het grootste deel van de PLV was leeggelopen voor verschillende vakantie-doeleinden ben ik samen met de Aussie's Mat en Andrew en mijn opeens opgedagen supervisor Bart en diens fam. richting Francis Bay gegaan waar een goede instrumentale band speelde: Goldfish. Dit was een beleving op zich, sinds de gemiddelde leeftijd rond 17 jaren was en de beat snelheid net iets boven het hartritme viel. Enfin, het was een mooie houseparty en geslaagde jaarwisseling, vooral toen Goldfish zelf ging spelen en aftelde naar 2011. Deze band was het namelijk dubbel en dwars waard.
De eerste dagen van het jaar stonden in het teken van werken in de village. Niet veel spanning en sensatie, maar gelukkig was het al snel weer weekend en dat eerste weekend van 2011 moest en zou ik naar de Valley of Desolation gaan. Het moest gebeuren, want ik wilde erg graag de Karoo zien en de leegtes, zoals ik die uit Western Australia kende. De vrijdag avond voor ons (ik, Mad Max en de baron) vertrek hebben we nog het verjaardagsfeest / braai voor de jaardagen van de Baron. Dit was weer eens een klapper voor village-standaarden. Het was een hele lange trip op zaterdag namiddag, maar zo enorm de moeite waard! Werkelijk waar, dit stukje Afrika was uitzonderlijk koel. Zie een paar van de impressie's beneden:WijdsheidThe king Mad Max

We overnachtten in het Sleepy Hollow van de Karoo: Bethesda. Deze kunstenaarsplaats heeft geen straatverlichting of bestrating en is een zandweg door oude pioniershuizen. Extra mooi is het Owl House, welke door een doorgedraaide eenzame tante tot een prularia huis is omgevormd. Niet iedereen was hier even enthousiast over trouwens. Meer cultuur vinden we in Graaff-Reinaat, wat meer monumenten herbergt dan welke stad in SA ook! Een geslaagd avontuur dus!De baron wandeld in het Owl House...In de straten van G-R, een beroemd hof?

Afgelopen week sloeg de drukte bij mijn begeleider aan en moesten de pijlstokken in de putten van de boeren in de Baviaanskloof worden geplaatst. Deze zullen een goed idee geven van de grondwaterschommelingen in de rivierbedding. Al met al ging dit best vlot en kon er na achtmaal te vechten met modder, 100 kilo zware betonblokken, vlot bouwwerkzaamheden en een slaapwandelende Jeroen met tevredenheid worden terug gekeken op enkele mooie palen die boven het wateroppervlak uit steken. De putten moet je trouwens gewoon zien als meertjes die zo'n twee meter diep zijn. Op een van deze meertjes dreven trouwens dikke eilandjes veen / planten. We dachten eerst dat de putze (Afrikaans voor put) niet zo diep was sinds er een enorm eiland in het midden lag, maar nadat het eiland plots bewoog zagen we dat het gewoon drijvende planten waren! Wederom een kleine impressie van de werkzaamheden: Eerst wordt de pijlschaal op het blok beton geplakt...De pijlschaal gaat te water en wordt gestuurd naar de place to be.En opeens staat ie daar!

Uiteraard was er ook weer de gewoonlijke controle van het monitoringplot welke mijn onderzoek behelst. Het aantal aangetroffen en opgefuckde schorpioenen kan dit keer op vier worden gezet. Een gemiddelde score :D.

Xmas 2010

Voor het nieuwe jaar begint nog een korte update. December is namelijk een gezellige en drukke maand, wat een extra berichtje van mijn kant vergt. Allereerst over deze ochtend en de voorgaande twee dagen. Een paar dagen op onszelf de kloof in en wat echt werk verzetten. De monitorings site met allerlei soorten hydrologische meet-apperatuur is nu af. Ook wilde ik een begin maken aan het opzetten van peilschalen in de putten van de boeren hier om op die wijze een idee van de waterstanden te krijgen. Helaas, de konstante miezerregen en tekort aan mankracht deed mij van dit plan afzien en dus was het terug naar huis. Dit was een totaal andere ervaring dan de heenweg. Je moet weten dat de weg naar onze studielocatie niet een snelweg is. Daarentegen! Het is een smal hobbelig pad langs diepe afgronden, door rivieren en met de nodige diepe gaten lukraak in de weg. Na het regenachtige weer van een dag, was het pad veranderd in meer modder, veel meer modder, gliberige stenen, instortende ravijnen, rivieren die tot over je hood komt etc. Daarbij komt ook nog eens de drukke kersttoerisme! Nee, ik moet nu wel weer even tot rust komen, hoor. En o, ja: ik was mijn camara vergeten...
Enfin, een wat rustigere etappe was kerst. Alhoewel... Op de een of andere wijze ben ik gelukkig onder het bungee jumpen uit gekomen. Sinds de jongens onder leiding van Mad Max dit een dag deden voordat ik samen met Nicolein arriveerden. Voor de dagen rond mijn verjaardag stonden er mooie wandelingen (ik wordt echter ouwer, jongens!) door fabuleuze bossen en stijle kustkliffen. Ook op hoog nivo genieten van het leven. Zie hieronder wat van de foto's, want te lange tekst wordt ook boring...
De Baron en Babbelmans voor de suspension bruggen bij TsitsikammaMysterieuzee bossen. Merk op dat er een idioot op deze foto staat!Mensen van het goede leven met een shake... Wederom de Baron, dit keer met Iwan.Het zwembad is mooi geplaatst, vind Mickey. Babbelmans denkt er het zijne van...

"Stuck in the middle"

Terwijl ik mijn computer probeer te redden van een zekere ondergang is het tijd om jullie weer eens op de hoogte te stellen over al mijn avonturen in Zuid Afrika. Ik begin even kort met het slechte nieuws: de oude vaio laptop begint stees vaker blauwe schermen te laten zien; Ik ben mijn beiden USB sticks (incluis data) al eerder kwijtgeraakt ergens in de eerste dagen te Pretoria; en de komende kerstvakantie gaat erg stil worden ivm onrust op de persoonlijk bank.

Enfin, er is ook meer dan genoeg om te jubbelen. Allereerst lijkt het erop dat ik het meeste van mijn gedane werk momenteel kan redden van het oude brik, de vaio. Verder kan ik nog steeds erg blij zijn met de afgelopen vakantie welke nog vers in het geheugen ligt. Een eerste weekje op de village is zwaar en moeilijk op te starten. Het gedane werk is even niet in verhouding met de uren werken. Een feest-weekend in PE maakt veel goed. Waarom gingen we daar ook al weer heen? O, ja: boodschappen. Dit keer hebben we in het weekend ook tijd gehad om het fort te bezoeken.De dagen in het kantoor liepen tot verveling en dus was het eindelijk tijd om de kloof in te gaan. Dit was een zware stint: lange dagen in het veld, veel equipment moeten opknappen, welke niet meer goed werkte en veel geklets met mensen aldaar. Het veldstation was bovendien door apen overhoop gehaald, en hierdoor was er wederom geen stroom meer en was het een kwestie van behelpen met kaarsen. De veld-douche was eigenlijk beter dan ik had verwacht, maar een lek in de pvs leiding zorgde uiteindelijk voor een te lage druk voor het opvullen van onze watertank. Sinds we pas laat in de avond terug kwamen, was er dit weekend niet heel veel te gebeuren. We zijn begonnen met het maken van een groentetuin (wat neer komt op spitten) en daarbij hebben we een mooi spekboom haagje aangeplant. Dit is het hoogtepunt van een weekend in de learning village, dus je begrijpt het al: lekker uitgerust om maandag weer te knallen :D. Voor iedereen alvast een mooi aantal feestdagen.