Trouwen part 2 deel A

Er is veel gebeurd en er gaat veel gebeuren.

Terwijl ik dikke vingers heb van de droogte of het vocht of de winterhanden tik ik in de nachtelijke uren nog wat over de voorbije maand. Deze stond in het teken van het aankomende huwelijk. En daar was ook het officiele trouwen in het stadhuis van Rotterdam. Om dit voor de tweede keer te doen is gek en geeft het leven een hele onwerkelijke en rare gewaarwording. De komst van Aidan zorgt er al voor dat ik al langer niet meer in mijn eigen leven lijk te leven, maar iets nieuws ben dat buiten me zelf staat. Je wordt geleefd en de vraag voelt alsof je eigen leven nooit meer terug kan komen.

De trouwerij was in besloten kring, maar toch best druk vond ik. Op tijd bij het stadhuis aankomen, waar we via een omweg door de mooie tuin aankwamen in de hal en een best okaye trouwzaal. Het was kort, maar ik denk ook heel mooi. Erna lopen we door de stad naar de Burgertrut waar we samen eten. Dat was schappelijk. Nu zit ik in een center parcs waar het eten met zijn vijfen bijna even duur is. Maar goed, het is wel fijn. Met de familie Soegiharto. Het is een volle periode in het leven. Het huis is erg vol, wat me enige stress geeft. Dat huis wat me niet helemaal aanstaat en ik niet weet waar te beginnen om te veranderen.

Deze dagen staan in het teken van de Oudenbosch kathedraal en het pelgrimsoord van Kevelaer. Daarnaast voor het eerst in tijden weer gezwommen in een zwemparadijs. Het is een activitetenpark, welke we denk ik eens in het leven doen. Ik kijk uit naar de all-inclusive in Turkije binnenkort eens. Of gewoon kamperen. Eenvoudig en fijn en gezellig.

Enfin, het ophalen van de familie op Schiphol was heel bijzonder. Hoe gek is het om opeens een schoonfamilie te hebben. Wel eentje waarvan de ouders heel erg op elk huiltje van Aidan zijn gebrand, maar ze bedoelen het goed. De auto vol geladen!

Dan was er nog een avontuur. Ja, de vrijgezellendag. Een dag waarbij ik Agnes en Aidan alleen moest laten en dat eigenlijk nog niet ging. De nacht was niet met een hangover of zuipen of hoeren, maar met Aidan op schoot om hem in te laten slapen. Het feest was mooi en ik kan heel tevreden zijn met de mensen om me heen. Sjoerd en Roel hebben hun uiterste best gedaan. Een mooie kano trip door de stad Rotterdam, waarna heerlijk eten in de Ballentent, alwaar ik mijn ballonnen in de ventilatie laat crashen en vervolgens vluchten naar cafe Timmer en later Boudewijn. Enkele vrienden zijn meer appiewijlen dan ik, maar zo hoort het ook. De komst van Sjoerd op de avond ervoor was zowaar weer bijna meer klassiek. Appen als een aap en ik had het nog niet door.... alhoewel, zaken me begonnen te dagen in het onderbewuste. Het was een hele mooie verrassing. Voor Agnes gebeurt een week later hetzelfde; die schop ik onder het mom van een bruidsboeket zoeken opeens de auto uit en nietsvermoedend loopt ze zo haar verrassingsfeestje in! Sushi en nagels is het voor haar blijkbaar. En weer op tijd thuis. We moeten al deze feesten later nog maar eens over doen. Alles wanneer Aidan wat ouder is. Volgende zomer heb ik goede hoop. Nu is het de winter doorkomen! Wens ons het allerbeste!

Een verloren foto van een ren event: de Molenhoekse Makkie

Maanden Zoef

Tussen het babysitten in probeer ik deze post te schrijven wat natuurlijk een slecht idee is. De afgelopen maanden waren druk en heftig met een moeilijk kind. Of een uitdagend kind. Of hoe je het ook noemen wil. Maar er zijn ook parels in de mest. En deze parels zijn hier weer gegeven. In een bondige rapportage uiteraard. Zo is de foto aan de top genomen in het Aardhuis. Hiervonden de kleine delen van de familie hun wederhelften in de vorm van olijke kabouters of eigenlijk beter ....

We gingen de richting op om een bezoek te brengen aan de familie Van Bedem en te genieten van het mooie weer en weer eens de boslucht te ruiken. Ja te veel weren in deze zin. Maar we moeten genieten en we willen weer terug naar hoe we altijd waren en zijn en de avonturen laten rollen. Het aardhuis blijft een magische plek voor mij en is nu wel wat te commercieel uitgebaat. Had mooier gekund. Ik ben en blijf op zoek naar de geheime plekjes. Dit is er een heel klein beetje een van. We gingen ook nog even langs het koninklijke paleis het Loo, omdat er nog wat tijd over was. Nou ja, te kort en te veel. Gelukkig gratis met de museumkaart.

Aardhuis lunch

Op het bordes de prins en de regentes....

Borstvoeding in de koninklijke tuin, ha!

Dan waren er nog wat trouwerijen. Aan de kant van agnes gaat dit best wel los. Zo was er de Indonesische receptie van Bryan en April (als ik de namen goed heb.... aiai). In Den Haag als eerste keer met de baby er uit. Wel wat luide muziek, maar samen met Tit en Matthijs konden we even naar een stillere hoek. Daarna was er de burgerlijke trouwerij van Tiffany. Met een diner bij Haagse Bluf. Een grappig festijn en leuk om bij te wonen.

Trouwerij 1

En de eerdere trouwerij. Het gaat wel opeens allemaal om de kleine (die nu boven weer huilt)

Maar dat Aidan ook kan lachen bewijst de foto onder. Dit was op onze zoektocht naar ringen in het mooie stadje Schoonhoven. En we zijn geslaagd! Dus op 22 november wordt dit grote geheim onthult! 

Dan waren er nog de bezoeken over en weer. KRaambezoeken, gezelligheidsbezoeken, verjaardagsbezoeken. Noem het allemaal maar op. 

Goke met huilende Aidan en Agnes met huilende Wikke...

Op buitenspelen met de familie Sonneveld...

Bij opa op zijn verjaardag richting de 80!

\De kamer van Aidan is nu trouwens helemaal af. Ik hoop dat hij hem mooi vind als hij ooit echt wakker wordt en dingen gaat onthouden. Ik vind hem mooi!

De allerlaatste foto is er eentje in de serie te veel en te lang... De Airaborne wandeling, waarbij het echt te heet was. We comibeneren met een lekker lunch onder de hoge bomen en het bezoek aan de oude kerk waar een schot op doedelzak speelde. Heftig allemaal, maar echt wel waard.

Binnenleven

 De eerste maand met Aidan. Ik kan hier heel veel foto's zetten van familie en vrienden met de kleine. Je wordt geleefd. Mike Tyson zei: "Everyone has a plan until they are punched in the face". Geen voorbereiding is genoeg voor het hebben van een huilbaby. Het stelt ons op de proef. Maar hij groeit goed en hij poept goed en hij eet goed. Een leven vol zorgen. Wat moet je. Een avondje met Stephan (verjaardag) na een concert van Seasick Steve en dat na een zeil onderonsje met de nieuwe mensen van Nepocon is te veel op een dag. Het geeft een hele nieuwe dimensie. Nepocon.... ja, we zijn niet meer een van Huisman. Het is moeilijk te verkroppen. Ik voel me nog niet weg. Het is een ingewikkelde situatie. Ik ben boos en teleurgesteld. Bij Nepocon trekken ze netwerk uit me. Ik weet het nog niet zo. Ik ben geen held. Ik ben geen zakenman. Ik wil klantvriendelijke zaken doen. Een glimlach bij iemand toveren. Een tevreden gevoel geven. Een gevoel dat ze iets moois krijgen. Het is nog lang niet zover. Dus deze post is een lukrake. Kort. Weinig te vertellen, want er gebeurt niet bijster veel behalve de uitdaging van het leven dag in dag uit in leven houden.

Op een zeilboot....

Op een concert....

Zoontje Aidan

 Wow! Wat een enorme verandering van het leven. Iedereen zegt het en iedereen weet het. Maar het is echt heel erg dubbel en dwars zo. De evranderingen in het leven zijn zichzelf belachelijk snel aan het opvolgen. Dalijk een nieuwe baan. Papa die een bypass operatie krijgt. En dan als klapper Aidan, ons zoontje.

Hij is geboren op 10 juli om drie voor zeven via een keizersnee na twee zware dagen met weee"n. Een zware kraamweek volgde. De gebroken nachtjes zijn begonnen. En Aidan is zo superlief en schattig. Ik ga hier dus even een collage aan baby foto's doen.

Een vreemde maand

Ik heb hier maar even een snelle post neer gezet over de beslommeringen van de laatste maand. Het was een chaos maand. Een ratjetoe. Een wachten. Een stijgende vermoeidheid, die nu wel redleijk op de max zit. Maar er komt meer!

Enfin de foto hiernaast is het uitje naar Free you rmind. En dat was het ook wel echt. Een heerlijk dance feest. JAmmer van alle chappies die shit gebruiken. dat helpt denk ik niet. De muziek was wel geweldig. Met name een ontdekking Artbat. Geweldig! Meer foto's volgen later in deze post.

Daarnaast zijn we in de laatste weken van de zwangerschap van Agnes nog wezen kamperen. Op een van mijn favoriete plekjes in de polder van Altena aan de afgedamde Maas. Het was heerlijk om even te rusten en bij het water te koelen. Een magische plek.

Dan is er natuurlijk het grote plan voor de groene driehoek of het Struitenweg of zoals ik het nu noem het Speelmanplein. Samen met Andrew heb ik deze maand intensief opnieuw hierover na gedacht. En nu is het zaak om de boel vlot te trekken. Het resultaat van ons plan vind ik geweldig en ik ben dan ook vol trots op dit stukje werk! Wat zou het mooi zijn om hiermee verder te mogen gaan, zeg!

de kippen hebben er niks mee te maken

Plan tekening

Het zicht

Dan waren er nog wat random dingen. Die de ronde doen. De verjaardag van Agnes op 7 juli met twee keer een feest met veel eten en een hoge energie rekening. Rondjes rennen bij Apeldoorne en de Hoekse Waard en een museum voor wereldmuseum met een workshop dragonboat dingen maken. Allemaal leuke mooie roze tijden. De volgende post wordt me wat.

Agnes top kok!

Met een trekschuit de rivier over voor een rondje rennen

Wereldmuzeum voor kinderen

Jarige job

Rennen in de Veluwe, waarna een ijsje van Co.

De Bourgogne

Het was een laatste trip door Frankrijk als kinderloos man. Een laatste avontuurtje. Een vreemde gewaarwording in en een onzeker leven tegemoet. Waar gaan we heen. Wat gaat er nu gebeuren. Wie gaan we zijn. 

De trip is voor mij met name richting Beaune, de stad van Hotel Dieu, wat echt een indruk op me maakte. Het is een heel mooie en imposant gebouw, waar ik veel inspiratie van kan opdoen. Mijn droom van het leven blijft het hotel en ik ben nu een beetje stuck. Enkele mooie beelden van het hotel, waar het butlerschap is geboren. Ik heb wel honderd foto's kunnen maken, dus wellicht dat de onderstaande collage iets te veel is, maar goed. De moeite van het bezoek waard.

De stad Beaune is verder behoorlijk duur. We eten bij een visrestaurant, maar erg enthousiast ben ik niet. Het voelt als ongewenst. Ook ren ik een ronde om de stad. En we bezoeken op de laatste krachten van Agnes de kerk. Het is een mooi stadje, maar het Hotel Dieu is onbetwist hoogtepunt. We keren terug naar huis via Echternach, waar we nog moeizamer vooruit komen om de tombe van Wilibrord te bezoeken; daar verder geen foto van.

Overigens hadden we eerder op de dag richting Beaune wel meer avonturen. Zo eten we heerlijk in een leuk restaurant L'Engrenage in een klein dorpje. Het eten is geniaal en de keuken fantastisch en inspirerend. Dit is wat ik wil. Maar geld.... En kan ik het? We genieten heerlijk eten en goede ambiance in een mooie setting. We vervolgens de weg via de abdij van Fontenay, wat een speciale plek is voor vroeger de monnikken in een zeer mooie setting (de moeite voor terug te keren in de winter) en het stadje Flavigny, waar het mooiste spektakel stuk de voetballende monnik jongens zijn. Alles in tenue over de straten en zwaaien. Ik mis dit leven. Ook hier komen we moeizaam bij de kerk om te bezoeken. En de anijssnoepjes fabriek wat nu een museum is. Erg leuk! 

 De dag ervoor waren we in Tonerre. Hier was met name de Fosse Dionne erg bijzonder. Wederom een karst bron met diep blauw hemels water. Verder is het gewoon een schattig stadje in een heel mooie omgeving. Door dit landschap rijden was al een feest. We verblijven op de gemeente camping in een voor opgezette tent. Verder ook hier weer lekker gerend. Maar we voelen ons een beetje dizzy. We eten slecht. De dag ervoor was een bezoek aan Scherpenheuvel en Diest. Diest is mijn toplocatie. Wederom. Veel toplocaties hier. We bevinden ons dan een nacht in een boomhut in het niemandslaand. Erg leuk maar een beetje beweeglijk. Wederom een foto reportage.

De kleine man van Diest geboorthuis

Eten in een regenachtige chille avond

De boomhut

Regenachtig Fosse

LAter rennen buiten de regen om (miezer)