Er is veel gebeurd en er gaat veel gebeuren.
Terwijl ik dikke
vingers heb van de droogte of het vocht of de winterhanden tik ik in de
nachtelijke uren nog wat over de voorbije maand. Deze stond in het teken van
het aankomende huwelijk. En daar was ook het officiele trouwen in het stadhuis
van Rotterdam. Om dit voor de tweede keer te doen is gek en geeft het leven een
hele onwerkelijke en rare gewaarwording. De komst van Aidan zorgt er al voor
dat ik al langer niet meer in mijn eigen leven lijk te leven, maar iets nieuws
ben dat buiten me zelf staat. Je wordt geleefd en de vraag voelt alsof je eigen
leven nooit meer terug kan komen.
De trouwerij was
in besloten kring, maar toch best druk vond ik. Op tijd bij het stadhuis
aankomen, waar we via een omweg door de mooie tuin aankwamen in de hal en een
best okaye trouwzaal. Het was kort, maar ik denk ook heel mooi. Erna lopen we
door de stad naar de Burgertrut waar we samen eten. Dat was schappelijk. Nu zit
ik in een center parcs waar het eten met zijn vijfen bijna even duur is. Maar
goed, het is wel fijn. Met de familie Soegiharto. Het is een volle periode in
het leven. Het huis is erg vol, wat me enige stress geeft. Dat huis wat me niet
helemaal aanstaat en ik niet weet waar te beginnen om te veranderen.
Deze dagen staan
in het teken van de Oudenbosch kathedraal en het pelgrimsoord van Kevelaer.
Daarnaast voor het eerst in tijden weer gezwommen in een zwemparadijs. Het is
een activitetenpark, welke we denk ik eens in het leven doen. Ik kijk uit naar
de all-inclusive in Turkije binnenkort eens. Of gewoon kamperen. Eenvoudig en
fijn en gezellig.
Enfin, het
ophalen van de familie op Schiphol was heel bijzonder. Hoe gek is het om opeens
een schoonfamilie te hebben. Wel eentje waarvan de ouders heel erg op elk
huiltje van Aidan zijn gebrand, maar ze bedoelen het goed. De auto vol geladen!
Dan was er nog
een avontuur. Ja, de vrijgezellendag. Een dag waarbij ik Agnes en Aidan alleen
moest laten en dat eigenlijk nog niet ging. De nacht was niet met een hangover
of zuipen of hoeren, maar met Aidan op schoot om hem in te laten slapen. Het
feest was mooi en ik kan heel tevreden zijn met de mensen om me heen. Sjoerd en
Roel hebben hun uiterste best gedaan. Een mooie kano trip door de stad
Rotterdam, waarna heerlijk eten in de Ballentent, alwaar ik mijn ballonnen in
de ventilatie laat crashen en vervolgens vluchten naar cafe Timmer en later
Boudewijn. Enkele vrienden zijn meer appiewijlen dan ik, maar zo hoort het ook.
De komst van Sjoerd op de avond ervoor was zowaar weer bijna meer klassiek.
Appen als een aap en ik had het nog niet door.... alhoewel, zaken me begonnen
te dagen in het onderbewuste. Het was een hele mooie verrassing. Voor Agnes
gebeurt een week later hetzelfde; die schop ik onder het mom van een
bruidsboeket zoeken opeens de auto uit en nietsvermoedend loopt ze zo haar
verrassingsfeestje in! Sushi en nagels is het voor haar blijkbaar. En weer op
tijd thuis. We moeten al deze feesten later nog maar eens over doen. Alles
wanneer Aidan wat ouder is. Volgende zomer heb ik goede hoop. Nu is het de
winter doorkomen! Wens ons het allerbeste!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten