Alpen, Viking en bruiloft 1

De maanden warenn weer vol met allerlei dingetjes. Voor de vroige post had eigenlijk een kort verslag van de rest moeten komen, maar goed het leven is chaotisch en dus dit ook. Hak op de tak. Vliegen en opstaan.
Dus er was een bruiloft voor het gemeentehuis van Rukundo en Lena, waar ik als tolk niet zo goed functioneerde. Zie onderstaande foto.

Daarnaast was er natuurlijk de bovenstaande viking run, dat echt geniaal was, maar een te korte afstand had. Volgend jaar doen we de hele afstand zeker weten! Onderstaande foto is een actiefoto!

Ook was mijn broer een tijd in Charlois en dus mijn huis wat overhoop. Zijn fotoboek presentatie was het hoogtepunt! Alhoewel de wandeltocht in Voorne ook zal blijven heugen. MEt een mooi restaurant off the grid en ziekte.
Ja en dan was er de (eigenlijk jaarlijks terugkomende) Airborne wandeling, ditmaal met Ernst Sonneveld en deels met een maat van hem. Waarvan ondertsaand getuigd:

Een date in een klimpark (tja...). En dan de trip naar München. Een bezoek aan het NS Dokumantation Zentrum was erg gaaf, maar hoogtepunt was (naast het vissen en eten met Luci in Park Cafe), de wandeling door de Alpen met Hannus en Phillip. Erg gaaf en erg fijn en erg welkom. Hier volgen enkele impressies:

 Dit was nog in Keulen op de overstap:

Retour naar ArmeniA

Afgelopen herfst zijn we nogmaals afgereisd naar het mooie Armenië. Het is alweer jaren terug dat ik daar met ma was. Daarnaast heb ik een jaar lang geen reis met het vliegtuig gedaan. Dus het was tijd.
De reis begint op Schiphol, waar we laat in de nacht vertrekken voor een gebroken nacht in het vliegtuig. Op het vliegveld te Yerevan zien wij in eerste instantie geen taxi chaffeur en dus zijn we al in discussie met een volgende taxi chaffeur,w anneer plots een man met een tab met mijn potretfoto voor de neus van mijn maat Jordy staat! Dat heb ik nooit mee gemaakt. Een lange langzame reis naar ons eerste verblijf te Alaverdi begint. Een reis met gas-auto en een Duitse ex-generaal. Wij komen eindelijk aan op de ARMBEE. Een hutje voor ons staat gereed en de bijen slapen letterlijk onder ons matrasje. We ontmoeten hier tevens Gregory, een Amerikaan die nu in Berlijn woont. Erg gezellige avond met goed eten volgt.

 onderweg... 

 Het onderkomen bij de bijen

We besluiten gezamelijk de UNESCO kloosters met de spannende namen Sanahin en Haghpat te bezoeken. Onze host brengt ons naar Haghpat, van waaruit we naar Sanahin lopend de afstand zullen overbruggen. Haghpat is een erg mooi complex. Het is er niet heel druk en veel te zien. Zeer de moeite waard dus! We vervolgen vervolgens de reis te voet door mooie herfstlandschappen met vriendelijke mensen overal en mooie heuvels en dorpen. Halverwege stopt een Lada voor onze neus. Net als we besloten hebben hoe mooi het is om te wandelen besluiten we de lift van deze vriendelijke man aan te nemen. Wat een avontuur! Sanahin is iets minder indrukwekkend. Een grote reparatie heeft het romantische ervan af gehaald. We gaan spoedig door naar onze thuisbasis. Een steil pad naar beneden, waar we halverwege nog het zeer spannende museum over de Mikoyan broers bezoeken. Beneden in het dal aangekomen nemen we eerst een biertje voor we in schemer verder lopen richting de ARMBEE. Ook nu weer stopt er een auto voor ons: het is de host, welke al een uur naar ons op zoek was!

 Haghpat Bell Tower en Complex

De volgende dag gaan we weer verder. Ik had stiekum nog langer willen blijven in Alaverdi, maar goed. We rijden met de Martruska en enorm zenuwachtige taxi (kruis slaan, sigaretje, "Mister!""Gerson!") naar Dilijan. De B&B daar is drie keer niks en de stad is zo verwarrend en onintereessant dat mijn humeur naar een tikkie chagerijnig omkeert. We doen een wandeling door de bossen, nadat we eindelijk het een en ander gevonden hebben. In de avond gaan we in een verlaten "good for nothing"etablishement pizza eten en bier drinken. Om half tien staat het hier echter vol met de mooiste internationale stundentes welke elke vezel in hun body eruit willen dansen, nadat de eigenaar een enorme box buiten zijn deur richting het terras heeft gezet; dit alles ondanks de wat lagere temperatuur in dit jaargetijde. De oude stad blijkt toch wel grappig en wanneer we de volgende dag een ander hotel nemen met uitzicht, zelfde prijs, goed ontbijt en vriendelijke mensen, keert het goede gemoed terug. Het is wel zeer toeristisch. De toeristen vinden we ook terug in Haghartin klooster, dat tevens veel te mooi is gerestaureerd. De wandeling de bergen van Dilijan is is echter zeer de moeite waard. Het is een flinke klim, maar boven de boomgrens kom je in het land van Mordor. Het is een inspirerend gebied en ook hier zou ik de meerdaagse wandelroute nog eens willen doen. Via wat bewoning en diens honden keren we laat in de middag terug in Dilijan, waar we bij een goed restaurant nog wat nuttigen.

 Onderweg door landbouwgebied

 In de kloosterkerk het typische beeld op de gevoelige plaat

 In het midden van de eenzame bossen van Dilijan

 Ook de Baron loopt vrolijk mee

Het avontuur Dilijan is ook weer voorbij en met de volgende matruska proberen we yerevan te bereiken. Halverwege de pas stort deze echter in en staan we met panne langs de weg. Een half uur later is er een volgende bus om ons de rest van de route mee te nemen. Het koelsysteem wordt telkens met colaflessen water bijgevuld vanuit een rijdersstoel in een ingenieus buis-systeem. In Yerevan doen we niet heel veel. We lopen er wat rond, gaan naar het moseum van een film regiseur en kunstenaar en genieten van ons luxe hotel. De volgende dag bezoeken we dan nog het toeristische Kohr Virap aan de Turkse grens, voordat we door rijden naar het vliegveld, alwaar we onze laatste Drams opverbrassen. In Kohr Virap is het echter wel mooi, zodra een bus van toeristen weer wegrijd. De afdaling via een ijzeren trap de waterput van Gregory in is zonder meer groot hoogtepunt!

 Museum van Sergej

 Down the rabbit hole

 and even further...

NL wandeling

Na Italië is het tijd om dichter bij huis te blijven. Daarom zijn de wandelschoenen weer aangedaan en is er een laatste stukje Nederland van Oss naar Sliedecht gewandeld. De eerste dag met Matthijs door het lomerrijke Brabant. Na een relaxe avond op de familiecamping bereiken we de volgende dag Den Bosch alwaar onze sporen zich na een thee op de watertoren scheiden.
Den Bosch uitlopen is een hel en direct begint mijn enkel te klieren. Dat belooft weinig goeds. Ik bezoek kasteel Amerzoden, waar ik blij van wordt. Een standaard kasteel zonder sierlijke fratsen. Laat je fantasie maar werken, denken de mensen hier en dat is precies wat een kasteel nodig heeft! Tegenover het kasteel ligt een mooie ruïnekerk, die ik langs het hek probeer te bezoeken. Zodra ik er weer langs klim met rugtas en alles, verteld mij een man op de fiets dat de poort WEL open kan... tja, zo sta je weer mooi voor lul dus. De reis gaat verder langs dijken en een zeer drukke weg richting de pont van Heusden. Bij Bern steek ik een landweg in, welke steeds minder weg wordt en steeds meer grintpad. Het komt uit in oude bossen rondom het Kasteel van Zuid-Hemert. Hier vind ik een heerlijke natuurcamping. Ik zwem in mijn boxershort door het water van de afgedamde Maas en geniet later van de gezelschap bij het kampvuur. Helemaal top en met een soort van afscheid in het hart verlaat ik schoorvoetend de volgende ochtend. De pont wordt bestuurd door een kerktrouwe man en we belanden in de Bible Belt. Langs de Maas gaat het verder naar favoriete plekken als Wourichem en met de pont Gorinchem. Maar de voet doet pijn ondanks het heerlijke landschap en de rust. Op de paalcamping van Avelingen wordt ik allereerst begroet door een gescheiden vader met zijn puberende zoon en dochtertje. Teruggetrokken karakter van het Dordse. Maar mooi. Mooier dan de andere jongeren, die hier met te veel man de boel onveilig maken. In het vervolg maar weer buiten het weekend en het mooie weer wandelen!
Ik wordt in mijn slaapzak wakker. Naast het smuilende vuur zie ik de eerste zo stillen puberjongen liggen. Hij mist zijn mobiel niet meer. Ook heeft hij geen tent meer nodig, ondanks de vieze natuur en beestjes. Ik loop met een kapotte enkel na de trein via Hardinxveld en luidende kerkklokken.
Hieronder de foto's:

 In de galagkamer van het kasteel

 Bovenstaand de ruïnekerk

 Het pad naar de camping de natuur in

 Wat een zonsondergang! 

 Soort van bos>?

 Natuur dicht bij industrie aan de avelingen...

De week er op wordt ik door Esther overgehaald van de Pier in Scheveningen mijzelf te storten via een zogenaamde zipline. Het vebreken van je comfort zone is iets populairs. Juist ja. Verder is werk weer gewoon begonnen, Tevens een wandeling van de Lange Duinen op de Utrechtse heuvelrug met Mara. Onderstaand de twee activiteiten in foto's uitgebeeld.

 Wandelen in de zomer: onverwachtse regenbui

Dit was in scene gezet na de zipline.... In de kamer des oordeels

Fransiscus achterna

Op weg naar Italia om Fransiscus te volgen. Een kleine week bol van avontuur, gezelligheid, bezinning, natuur, rust en drukte.
Vrijdag avond bij Roel besluiten we last minute de volledige planning om te gooien en gaan we toch eerst langs Munchen en Oostenrijk, ipv over zwitserland te reizen. Dit als gevolg van het feit dat de familie van Roel in Walchsee vakantie houdt en we wel even willen buurten.
Enfin, zaterdag komen we eerst in Freising. Leo vertelt ons een adres waar een kleine fuif is en vraagt of we wat ijs kunnen halen. We slagen daar niet in en dus komen we aan op de plaats van bestemming zonder Leo of andere bekenden. Wel genoeg leuke mensen en hoe later de avond hoe meer gezelligheid. Het is super Leo weer te zien. Toch blijft het moeilijk hier te zijn, in de stad die ik zo graag mag. Enfin na het feest slapen we bij Leo en de volgende ochtend denken we nog aan de mooiste vrouw op het feestje. We reizen door naar Munchen waar we te laat zijn voor de afspraak met Marie en Phillip, maar des ondanks erg gezellig blijft.
Ook hierna gaat het verder richting Oostenrijk, waar we een dolle avond met de familie van Roel hebben. Een broer met gezin (Stan en Job) en zijn ouders zijn allemaal van de drinkpartij. Heerlijk familiaal genieten. Doet ons beiden goed. Een hotel overnachting is de enige echte optie in het natte Oostenrijk. De maandag is het dan in eerste instantie wat gaar, maar we rijden in een tuig door naar de camping aan het meer Trassimento, vol hollanders.  Dinsdag is een rust en slaapdag. Geheel verdiend en noodzakelijk voor de volgende rij-dag naar Rieti-vallei.

Daar waar het me om ging. De sporen van Fransiscus. Met name Grecco is erg bijzonder. Met haar oude interieur en de grot helemaal achterin een labyrint van gangen in het diepste van dit klooster naast een schiere afgrond gebouwd. Super bijzonder. Je voelt de heilige nog aanwezig. Terwijl ik een rondje de natuur in loop, gaat Roel verder bezinnen in het lege labyrint. We treffen elkaar per toeval weer. De autorit vervolgt naar Fonte Colombo. Weer rust, weer mystiek en met name in de kleine kapel beneden, daar waar Fransiscus ook vaak zat en zijn regels schreef. Wederom indrukwekkend en mooi. Na een bezoek aan Rieti (verlaten in de hete middagzon), besluiten we geen verdere kloosters meer aan te doen en terug te keren.

Grecco

Fonte Colombo

De dag erna vervolg ik de voetsporen van Fransiscus naar Cortona. Op de fiets in het zweet gebaad. Cortona is wel heel toeristisch. En heel stijl omhoog. Ik fietst er om heen en snel verder naar de Celle van Fransiscus buiten de stad. Hier is het weer stil. Wederom de mystieke bouw. En wederom de stilte, de natuur. Wederom een rondje lopen met een ontmoeting met een neger die aan het bosmaaien is. Wederom de eenvoud van een grot, waar fransiscus verbleef. Wederom de imposante natuur.

Graf van een Etrusk

Helaas is het dan al weer voorbij. Maar het is ook voldoende. We reizen af naar Verona, waar we lunchen met het net verloofde stel Jaixi en Sjoerd. Gezellig. Net voor de regen rijden we de stad uit. Geen kampeermogelijkheden in de stortvloed. En dus weer een hotel in Oostenrijk. Ditmaal met een gezellig avond-eten tussen twee Duitse koppels (een hotel vol Nederlanders blijkt). Ditmaal een afsluiting met een donker rokend dorpskroegje onder onze kamer, waar Roel zingt op de gitaar en Ramona het duet aangaat. Wat eengezelligheid eindigt de week weer mee.
De terugreis gaat over de Fernpas en door files naar huis. Zondag ben ik lamlendig.

Lindesfarne RE

Na wat tripjes Duitsland in (munchen, verhuizingen Bonn) en Australische vrienden in NL (eerst Ilse, later Alwin) kwam er het nieuwe huis in Rotterdam. Een bescheiden feestje koelde de stress af van de verhuizing zelf. Ruben verhuisde ook al eerder weg, dus de gezelligheid was minder groot in Schiedam. Maar ik heb hem reeds twee maal mogen bezoeken in Poznan. Later wat foto's?

 Bayerisch Zell met Phillip

 Rukundo en Lena helpen met verhuizen

 De tropenkas

De bomen Rus, Tjech en Polski.

Laatste week was er dan weer een vakantie. Ook met de nodige stress van werk en moeten.
Enkele foto"s van deze trip dan maar weer. Weer op de wandel naar Lindesfarne. Twee dagen regen en twee dagen zon.