NL wandeling

Na Italië is het tijd om dichter bij huis te blijven. Daarom zijn de wandelschoenen weer aangedaan en is er een laatste stukje Nederland van Oss naar Sliedecht gewandeld. De eerste dag met Matthijs door het lomerrijke Brabant. Na een relaxe avond op de familiecamping bereiken we de volgende dag Den Bosch alwaar onze sporen zich na een thee op de watertoren scheiden.
Den Bosch uitlopen is een hel en direct begint mijn enkel te klieren. Dat belooft weinig goeds. Ik bezoek kasteel Amerzoden, waar ik blij van wordt. Een standaard kasteel zonder sierlijke fratsen. Laat je fantasie maar werken, denken de mensen hier en dat is precies wat een kasteel nodig heeft! Tegenover het kasteel ligt een mooie ruïnekerk, die ik langs het hek probeer te bezoeken. Zodra ik er weer langs klim met rugtas en alles, verteld mij een man op de fiets dat de poort WEL open kan... tja, zo sta je weer mooi voor lul dus. De reis gaat verder langs dijken en een zeer drukke weg richting de pont van Heusden. Bij Bern steek ik een landweg in, welke steeds minder weg wordt en steeds meer grintpad. Het komt uit in oude bossen rondom het Kasteel van Zuid-Hemert. Hier vind ik een heerlijke natuurcamping. Ik zwem in mijn boxershort door het water van de afgedamde Maas en geniet later van de gezelschap bij het kampvuur. Helemaal top en met een soort van afscheid in het hart verlaat ik schoorvoetend de volgende ochtend. De pont wordt bestuurd door een kerktrouwe man en we belanden in de Bible Belt. Langs de Maas gaat het verder naar favoriete plekken als Wourichem en met de pont Gorinchem. Maar de voet doet pijn ondanks het heerlijke landschap en de rust. Op de paalcamping van Avelingen wordt ik allereerst begroet door een gescheiden vader met zijn puberende zoon en dochtertje. Teruggetrokken karakter van het Dordse. Maar mooi. Mooier dan de andere jongeren, die hier met te veel man de boel onveilig maken. In het vervolg maar weer buiten het weekend en het mooie weer wandelen!
Ik wordt in mijn slaapzak wakker. Naast het smuilende vuur zie ik de eerste zo stillen puberjongen liggen. Hij mist zijn mobiel niet meer. Ook heeft hij geen tent meer nodig, ondanks de vieze natuur en beestjes. Ik loop met een kapotte enkel na de trein via Hardinxveld en luidende kerkklokken.
Hieronder de foto's:

 In de galagkamer van het kasteel

 Bovenstaand de ruïnekerk

 Het pad naar de camping de natuur in

 Wat een zonsondergang! 

 Soort van bos>?

 Natuur dicht bij industrie aan de avelingen...

De week er op wordt ik door Esther overgehaald van de Pier in Scheveningen mijzelf te storten via een zogenaamde zipline. Het vebreken van je comfort zone is iets populairs. Juist ja. Verder is werk weer gewoon begonnen, Tevens een wandeling van de Lange Duinen op de Utrechtse heuvelrug met Mara. Onderstaand de twee activiteiten in foto's uitgebeeld.

 Wandelen in de zomer: onverwachtse regenbui

Dit was in scene gezet na de zipline.... In de kamer des oordeels

Fransiscus achterna

Op weg naar Italia om Fransiscus te volgen. Een kleine week bol van avontuur, gezelligheid, bezinning, natuur, rust en drukte.
Vrijdag avond bij Roel besluiten we last minute de volledige planning om te gooien en gaan we toch eerst langs Munchen en Oostenrijk, ipv over zwitserland te reizen. Dit als gevolg van het feit dat de familie van Roel in Walchsee vakantie houdt en we wel even willen buurten.
Enfin, zaterdag komen we eerst in Freising. Leo vertelt ons een adres waar een kleine fuif is en vraagt of we wat ijs kunnen halen. We slagen daar niet in en dus komen we aan op de plaats van bestemming zonder Leo of andere bekenden. Wel genoeg leuke mensen en hoe later de avond hoe meer gezelligheid. Het is super Leo weer te zien. Toch blijft het moeilijk hier te zijn, in de stad die ik zo graag mag. Enfin na het feest slapen we bij Leo en de volgende ochtend denken we nog aan de mooiste vrouw op het feestje. We reizen door naar Munchen waar we te laat zijn voor de afspraak met Marie en Phillip, maar des ondanks erg gezellig blijft.
Ook hierna gaat het verder richting Oostenrijk, waar we een dolle avond met de familie van Roel hebben. Een broer met gezin (Stan en Job) en zijn ouders zijn allemaal van de drinkpartij. Heerlijk familiaal genieten. Doet ons beiden goed. Een hotel overnachting is de enige echte optie in het natte Oostenrijk. De maandag is het dan in eerste instantie wat gaar, maar we rijden in een tuig door naar de camping aan het meer Trassimento, vol hollanders.  Dinsdag is een rust en slaapdag. Geheel verdiend en noodzakelijk voor de volgende rij-dag naar Rieti-vallei.

Daar waar het me om ging. De sporen van Fransiscus. Met name Grecco is erg bijzonder. Met haar oude interieur en de grot helemaal achterin een labyrint van gangen in het diepste van dit klooster naast een schiere afgrond gebouwd. Super bijzonder. Je voelt de heilige nog aanwezig. Terwijl ik een rondje de natuur in loop, gaat Roel verder bezinnen in het lege labyrint. We treffen elkaar per toeval weer. De autorit vervolgt naar Fonte Colombo. Weer rust, weer mystiek en met name in de kleine kapel beneden, daar waar Fransiscus ook vaak zat en zijn regels schreef. Wederom indrukwekkend en mooi. Na een bezoek aan Rieti (verlaten in de hete middagzon), besluiten we geen verdere kloosters meer aan te doen en terug te keren.

Grecco

Fonte Colombo

De dag erna vervolg ik de voetsporen van Fransiscus naar Cortona. Op de fiets in het zweet gebaad. Cortona is wel heel toeristisch. En heel stijl omhoog. Ik fietst er om heen en snel verder naar de Celle van Fransiscus buiten de stad. Hier is het weer stil. Wederom de mystieke bouw. En wederom de stilte, de natuur. Wederom een rondje lopen met een ontmoeting met een neger die aan het bosmaaien is. Wederom de eenvoud van een grot, waar fransiscus verbleef. Wederom de imposante natuur.

Graf van een Etrusk

Helaas is het dan al weer voorbij. Maar het is ook voldoende. We reizen af naar Verona, waar we lunchen met het net verloofde stel Jaixi en Sjoerd. Gezellig. Net voor de regen rijden we de stad uit. Geen kampeermogelijkheden in de stortvloed. En dus weer een hotel in Oostenrijk. Ditmaal met een gezellig avond-eten tussen twee Duitse koppels (een hotel vol Nederlanders blijkt). Ditmaal een afsluiting met een donker rokend dorpskroegje onder onze kamer, waar Roel zingt op de gitaar en Ramona het duet aangaat. Wat eengezelligheid eindigt de week weer mee.
De terugreis gaat over de Fernpas en door files naar huis. Zondag ben ik lamlendig.

Lindesfarne RE

Na wat tripjes Duitsland in (munchen, verhuizingen Bonn) en Australische vrienden in NL (eerst Ilse, later Alwin) kwam er het nieuwe huis in Rotterdam. Een bescheiden feestje koelde de stress af van de verhuizing zelf. Ruben verhuisde ook al eerder weg, dus de gezelligheid was minder groot in Schiedam. Maar ik heb hem reeds twee maal mogen bezoeken in Poznan. Later wat foto's?

 Bayerisch Zell met Phillip

 Rukundo en Lena helpen met verhuizen

 De tropenkas

De bomen Rus, Tjech en Polski.

Laatste week was er dan weer een vakantie. Ook met de nodige stress van werk en moeten.
Enkele foto"s van deze trip dan maar weer. Weer op de wandel naar Lindesfarne. Twee dagen regen en twee dagen zon.

Poznan tot Bonn

De afgelopen weken ben ik begonnen met een kookcursus in Amsterdam. Dit gaat met wisselende successen. Net als de huizenjacht, welke nog steeds in volle vaart gaat. Onzekere tijden.

Enfin. We hebben natuurlijk weer een paar keer Duitsland gezien. Het was heerlijk in Bonn te zijn en de hele dolle boel bij elkaar te krijgen in de warme nazomer zon in een Biergarten aan de Rhein. Rukundo en Lena, Galia en Johannes, Gabriel. Super! En de avond ervoor nog even vele anderen. Wat een heerlijke plek waar nog wel een feestje gebeurd. Ik mis het leven.

Heel even dan nog een blik in de keuken van Keizer Culinair.... Elke andere zaterdagmiddag sta ik er te stressen. Vijf keer. We zijn er bijna klaar mee.

De avond zelf wordt ook in NL nog wel eens gevuld met gezelligheid. Zo kon ik weer heerlijk sociaal bijtanken met Roel en Ernst in Delfshaven.

En dan was er afgelopen weekend het bezoek aan de oudste broer Ruben! In Poznan. Wat een avontuur. Wat een autoreis! Ongelooflijk... We werden met stamppot verwelkomt bij Ruub op het flatje in de buitenwijk. Niks grauws, behalve het weer de volgende dag. Het is bitterkoud. Maar wij lopen door de straten van de stad Poznan. Eerst worden we in het trailerpark aangesproken door een dronken Pool, dan komen we de kerk natuurlijk niet in vanwege een dienst. We lopen rond op de kerstmarkt, bezoeken het desastreus saaie maquette-museum, maar komen daarna terecht in een gratis concert van een mengelmoe van folklore, jazz en klassiek en daarna in een zeer goed restaurant. Helaas was de Palmenkas net dicht aan het gaan. Maar de circulaire bar, waar je aangekeken wordt als je binnenkomt en je geholpen wordt door een slome duikelaar doet het goed. Zeker kom ik hier terug! Erg blij was ik onderweg dat Jethro ook mee reed en dus een behoorlijk stuk van het rijden overnam. Super! Toch ook wat geluk in het leven, maar het is nog heel moeilijk te herkennen.
Enkele foto's ter illustratie:

 Armere buurt?

 3D tekening op blinde muur

 Ruben en de paus

 Bokkenklok op het stadhuis (check de 'man' met bok ervoor)

 Kerstmarkt

Het optreden

Mams

Een korte verdrietige blogpost. Mams is er niet meer om deze blog te lezen. Mijn trouwste en waarschijnlijk enige lezer.... Rust goed, mams!

India 3

Voordat ik start met het India avontuur, wil ik nog wat gekkigheid delen van de voorgaande gekte. Dit is met name het avontuur Freising, alwaar het Volksfest was en de nodige drink- lulpartijen plaats vonden. Zwaar weekend weer (je komt er niet vanaf). En daarvoor nog het Happy Hardcore feest bij Utrecht met Jordy, Roel en Ernst (lang niet zo mooi als het eerdere festijn met Koen en Mara, maar wel tof tof tof en koude regen). Tja.... en soms dan een wandeling of een date.

 Feestje met T-Spoon, Party Animals en Def Rhymes

 Het klooster dat we bezochten in Ettal voor Mythos Bavaria

De feesttent in Freising!

Okay, en dan gaat het nu eindelijk over India. Want voor de derde keer ben ik afgereisd naar het land van extremen en gekkigheid. Al lang van te voren gepland en dit keer met Jordy. Alles weer heel anders!
En dat begon al bij het instappen op Schiphol. Want hoezo is er een visum nodig? Kun je die niet in India krijgen? Ach wat, ik leg wat duiten neer, toch? In Amsterdam lukte het nog wel, maar in Zurich mocht ik er een nachtje over nadenken en inderdaad de zak duiten achter laten om alsnog te mogen vliegen naar de stad Mumbai. Daar kom ik dan ook een dag later dan gepland aan en een dag te laat voor onze treinbestelling... Nieuwe plannen moeten we maken en we besluiten de volgende dag op goed geluk naar Daman af te treinen. Een kaartje kopen in de gewone klasse en gaan met de banaan.... Tja, geluk is bij de dommen, want we komen Soham tegen die ons naar een wat meer comfortabele klasse loodst en ons de dwangsom doet betalen. Alles goed en aardig komen we in Daman aan. Eerst relaxen op het akelig vieze strand en dan treffen we in de avond in hotel Silent onze nieuwe Indiase vrienden Cooldeep en co! We worden meegenomen naar een knettergek feest envinden het fantastisch! Wat een gekke indiasche mensen toch weer. Dit was dan ook meteen het hoogtepunt van de hele vakantie. De volgende dag staan we laat op en bezichtigen het mooie en rustige Daman met oude verlaten abdijen en het huis van Bocage (te koop?).

Na Daman reizen we verder naar Boroda. Een plaatsje die niet op het lijstje stond, maar als uitvalsbasis wordt gebruikt voor Champaner en de bijbehorende tempelberg. We wilden eigenlijk in een paleis nabij dit mystieke dorp, maar we bleken te laat voor de bus en taxi om er heen te gaan. We overleven in Boroda. De volgende dag gaat het door de hitte de berg op. Het is een bitse tocht . Ik wordt onderweg verscheidene keren vervloekt en als ergste door een vrouwtje dat een lekker drankje aan ons verkoopt, maar welke ik niet kan wegkrijgen (te zout!). De hitte wordt ons teveel en dus doen we het laatste stuk via een gamele kabelbaan. Dan volgt een straat vol kraampjes naar de tempel, wat eigenlijk erg weinig voorstelt. We bezoeken het veel rustigere Champaner na een lekkere maaltijd in het lokale tentje. Champaner bestaat uit meer muren (hoe mooi zijn die stenen op elkaar gepast!) en enkele enorme verlaten moskeeen.

O, ja! En Boroda zelf was ook best leuk. Een museum met zicht op Dord van Cuyper, mystieke Seals van de Indus valley en de Aziatische leeuw opgezet naast de tijger doodgeschoten door de maharaja.  Ook een museum dat zijn paleis was, was grappig.

Het gaat weer verder. Door naar Gondal met de trein. Eenmaal regelen we de trein goed! Of.... hoe kregen we deze voor elkaar? Ik weet het niet meer! Hoe dan ook, Gondal was een ware parel! Het paleis als hotel, het bijbehorende auto-museum, de superaardige mensen, waar ik in de chai mag roeren voor het selfie, waar we nieuwe zaken kunnen regelen voor heel aparte drankjes, die werkelijk ontploffen! Alles fantastisch! Wat er verder te zien is? Niet heel veel eigenlijk, hahahaha.

Na de rust van Gondal gaan we weer chaos tegemoet: Junagadh, met een nog idiotere bergklim en het is geniaal hoe de dragers de berg op buffelen! Vroeg in de ochtend begint het allemaal. We bereiken de tempels op de berg, maar weten niet goed met het Jainisme om te gaan. De ruines van de oudere tempels zijn het leukste. Op de weg terug legt een Jain ons het e.e.a. uit.

Terug aan gekomen zijn we kapot, maar moeten we natuurlijk nog wel Junagadh bezoeken. Vooral de moskee vind ik erg mooi, die we op de heen reis in het avondschemeren al hadden gezien.
Ook bekijken we het fort, waar vooral de Baoli (putten) indruk geven.

 We plannen de reis verder naar Diu, via een korte stop in Somnath, waar een mysterieuse tempel aan de zee heel veel hindu toeristen trekt en een chanting de zonsondergang een speciaal gevoel geeft.

 De volgende dag is het lang wachten op de juiste bus naar Diu. In Diu is het dry day voor Gandhi dag. Dus pas de dag er op drinken we bier en cocktails. We maken een trip naar het fort, door de nachtelijke straten en het verlaten strrand, waarbij ik mijn mobiel bijna in een rickshaw vergeet, ware het niet dat de goede man de telefoon terug komt brengen in het hotel. Wat een geluk!

Een lange busreis breekt ons op naar Mumbai. De laatste vrije dag gebruiken we voor het selfie-rijke Elephante Island, waar in de rotsen tempels zijn uitgehakt. Bijzonder ontmoetingen onderweg. Ik eet in Mumbai meer suikerwater en het veggie sandwich en chai. yumyum.