Randstad Link

Nog eventje was er een opleving van de Nederlandse wandeltocht. De beruchte Randstad link langs de grote steden exclusief Amsterdam wilde ik nog graag doen. Dus tja.... In onze slechte mood werd dit vaak lelijke, maar soms ook mooie stukje NL afgelopen, totdat de voeten kapot en de schoenen boos in de prullebak gesmeten zijn! Hoe dan ook was het best mooi. Natuurlijk de Rotterdamse glorie, Rijsoord, verdwaalde polders, Delft, Voorburg, en het grote Den Haag, verscholen achter woest duinlandschap en relatief lege stranden. Een waterig zonnetje schijnt in de kou. Maar bij Rotterdam lag een nevelig regendek op de wolkenkrabbers. 

Het volk dat zijn verdediging verwaarloost zet zijn vrijheid op het spel – capitulatie

Rotterdamse wolkenkrabbers

De hoge molens van Schiedam - einde eerste fase

Polder Schiedam-Delft

Kerk van Delft

Brug 1

Lege stranden

 

Regeringsimpressies - einde fase 2

Naar Leiden zie ik de blauwe schicht van een ijsvogeltje. De stad Leiden doe ik dan ook twee keer aan: twee keer als startpunt. Het laatste deel door de ommelanden van Leiden, een koude nacht met wildkamperen (de laatste keer in de winter?), en een mooie zonsopgang in de polders. Leiderdorp is ook verbazend leuk en steden als Bodegraven en Woerden was ik ook vergeten om hun schoonheid. Helaas is het lange saaie stuk langs de Oude Rijn me te veel en strandt in de Nieuwbouw van De Meern, alwaar de bus me naar Utrecht rijdt. Ik heb er genoeg van al hinkend. Nederland heb ik eigenlijk wel gezien onderhand, merk ik. Qua avonturen is het leeg.

Leidse daken

Pelgrimsmuseum

Molen in polder – ommelanden Leiden

Polder – verschil in waterniveau

Ochtendsessies

De laatste brug van Nieuwerbrug...

Tussen deze wandelingen door mocht ik ook eventjes Freising aandoen. Verhuizen.... een zeer droevige anlass. Maar wel met veel sneeuw, vrienden (Leo, Luci, de Hannus'es, Maccies). Ik ga het enorm missen: de winters, de mensen, de Duitsers. Wat nu?

Cuthbert Way

In deze tijd van grote tegenslag en ongeluk is het even de vraag wat we nu verder doen met het leven en deze blog, maar we gaan in ieder geval nog verhaal doen over een ware pelgrimstocht naar het eiland Lindisfarne voordat ik Sjoerd en Jaixi in Edinburgh bezoek. Het was een koude, wrange ervaring.

Dag 1 begint vanuit station Tweedbank, over het officiele startpunt Melrose en dan langs Bosswell naar een camping in nowhere land. Een zware dobber van weinig slaap, kou en het bericht van Lena echt te scheiden willen deed het gemoed heel veel pijn. Desalniettemin schijnt de zon en lopen we over de bevroren grond langs heidestruiken overwoekert met rijp. Bosswell schijnt weinig indruk op met te maken en net voor het donker kom ik aan op de camping, waar ik een uur van het bad gebruik maak en daarna wordt uitgenodigd door zeer vriendelijke caravanburen Tony en Janey. Ze redden mijn gemoed enigszins.

 Koude start

 Impressie van zon en rijp

Dag 2 begint met warme kop thee van de buren en een saai stuk langs de drukke weg. Dan gaat het omhoog tussen de koeien (eentje lijkt me een moment te willen aanvallen, maar ik ben snel weg) naar Wideopen Hill, het hoogste punt en het middenpunt van de tocht. De wind staat op maximum, de wolken schieten met topsnelheid over de toppen en er was niemand die zich hier durfde te wagen. Ik schreeuw de frustraties uit me, maar het maakt niet zoveel onderscheid. Het is als het monster van Frankenstein in de winterse Alpen! Kapot gelopen kom ik aan in Yetholm, waar ik de nacht ervoor snel een hotel heb geboekt: Borders Hotel met wederom een heerlijk bad en lekkere Chicken Balmoral. Een gezellige sfeer hangt er voor een leuk prijsje. Ik slaap heerlijk.

 's Ochtends voor de tent...

Je kan het niet zien, maar het WAAIT

Into the mists...

Dag 3 is een dag door niemandsland van het nationale park. Al zag ik gisteren al niemand, vandaag is het nog een tikkeltje eenzamer. De regen drupt daarbij ook nog eens uit de hemel. Het is een godverlaten heuvelland op het grensland van Schotland met Engeland. De waterval halverwege is erg fijne afwisseling. De korhoenders vliegen me om de oren in het heidegebied der leegte. Op Weavering Bell liggen de contouren van een fort uit lang vervlogen tijden. Pas in Wooler zie ik weer levende mensen. Ik haal wat eten bij de tegenoverliggende supermarkt en slaap diep

in de B&B. 

 

Morning Glory 

 Grens met Engeland

 Het begint te regenen....

 Riviertje 

 

Impressie

 Te voet door niemandsland

 Dag 4 is dan eindelijk de laatste dag naar Lindisfarne. Het is weer grijs en drupperig. Het pad is ook weer nat, net als gisteren. De schoenen zijn uiteindelijk niet droog geworden bij het B&B, ondanks de goede bedoelingen van de host. Het duurt een lange tijd voor ik de schaduwen van het heilige eiland ontwaar. De beloofde uitzichten liegen een beetje, daar er weinig uitzicht is. Mijn hart doet pijn en met zwaar gemoed loop ik over de kleiige zanden van de intertidal flat. Eerste ga ik aan land op het kleine eilandje van Cuthbert net voor de kust. Daarna Lindisfarne eiland op. Mijn voeten zijn door en door nat van het zeewater. Ik check in, ga naar het avondgebed en eet fish and chips.

 Eerste blik op het eiland, terwijl ik door de modder ploeter

Over de tidal flat moet je een rij palen in de modder volgen

Op Cuthbert eilandje met uitzicht op de vervallen abdij

 Dag 5 besluiten door te lopen naar BErwick. De natte schoenen schuren mijn voeten op twee plekken open, maar ik zet door. Een aardige bewoner geeft me een lift het laatste stukje over de causeway, voordat ik teveel angst heb dat de vloed die overstroomt en ik vast zit op het eiland... De tocht gaat uiteindelijk over lege wilde stranden, met wat zon en een onstuimige zee. Na de stranden komen een soort van kliffen langs de kust en weldra is dan het eindpunt Berwick in zicht. Het is fijn weer in de trein te zitten en veilig aan te komen bij Jaixi en Sjoerd.

Lege stranden

 Bovenop de kliffen

Benin

Een achter-baantje week kun je de tijd in Benin wel noemen met vele verschillende indrukken. Benin lijkt in veel opzichten op India: kleine werkplaatsjes waar men haar handl verkoopt, veel mensen aan de slag voor een simpele klus en een heerlijk straatleven, drukke stinkende auto's en geen top kwaliteit wegen. Desalniettemin is Benin stukken schoner. Geen grote hopen plastic of stinkende open riolen. Tevens zijn de mensen nog opener en een hele hoop meer seksistisch.
De vlucht heen werd een behoorlijke ramp met een in- en uitstappen van het vliegtuig, wat uiteindelijk leidde tot een vertraging van 9 uren. Vroeg in de morgen kom ik dan eindelijk aan en wordt opgehaald door Lena en Evans. Na nog een dutje te doen lunchen we europees. De dag gaat zo voorbij.
Een lange reis naar het noorden staat op het programma: pindjara park. Na 13 uur bussen komen we eindelijk aan in onze mansion aan de rand van het park. Mooie locatie, maar beetje vreemde Europese man. Een duitser die hier ontwikkelingshulp had gedaan en was blijven hangen. Hoe dan ook liet hij de volgende dag ons het park in sneltrein vaart zien. Veel impala's en gazellen. Wat apen, nijlpaarden en mooie landschappen. Al direct aan het begin zien we bovendien ook twee leeuwen. Dat is toch even schrikken als je zo open en bloot in je kooitje op de auto zit. Het is een mooi park, maar zeker niet zoals je die kent van de safari filmen. Het was ook erg jammer dat we geen olifanten zagen. In de middag koelen we af in en onder de waterval van de gelijknamige rivier.

De reis terug gaat met de taxi. We eten nog echt beninees me de beroemde pindasaus. Helaas zijn we thuis gekomen de sleutels van het huis verloren en moeten in de nacht op zoek naar een hotel. Ook dat redden we nog.
De volgende dag besluiten we pas in de middag om met zijn tweetjes naar Grand Popo te gaan, een kustplaatsje, waar een mooi strand is. We eten lekker met uitzicht op de machtige oceaan.

Helaas valt iets slecht in de maag en de volgende dag begin ik dus toch maar aan de twee diaree-remmers. De hele dag voel ik me misselijk en slecht, terwijl we in Ouida een moderne kunst museum bezoeken en de point of no return. Pas in het Heilige Bos leef ik wat op.

Thuis aangekomen voel ik me nog steeds niet goed. Ik moet Lena alleen laten feesten op de laatste avond in Benin. De laatste dag is de vlucht weer verplaatst. Dit keer 4 uren vroeger.... Ik kom er nu achter dat ik 2 ibuprofen had genomen ipv diaree-remmers en hebben dus goede moed op verbetering. De vliegreis wordt een afwisseling van maagkrampen en diaree. Al met al nieuwe ervaringen, haha.

Oktober in peuleschil

De maand oktober is alweer voorbij voor je er erg in hebt. De vakantie speelde nog wat mee in onze gedachten en de Italiaanse sferen waren zeker nog te proeven. Helaas kregen we ook het slechte nieuws van Ma te verwerken. Dit nieuws bracht de familie echter wel weer gezellig bij elkaar in Nummer Een, waar we een paar dagen verbleven en wat rond rommelden. Eindelijke wordt er ook weer eens een goed familieprotret afgeleverd trouwens (zie boven)! De MacDonalds was bovendien in de verbouwing en dus was het werk aldaar weinig en enigermate vervelend. Na ons uitje in Nummer Een (welke overigens voorafging aan een superzaterdag met Birte en Koen in Kleve!!!), kwamen mijn ouders alsnog langs in Freising. Daar zijn we wat wezen wandelen door de bossen en hebben we een treindagje gedaan naar Passau, waar het markt was en veel gezelligheid op de been.

Qua feestjes hadden we de verjaardag van Lena, ben ik later nog naar een halloweenfeestje geweest met de hannuses en was er het jaarfeest van macdonalds...

Afgelopen weekend had ik tijd om eindelijk de fietstocht met Philipp Mennig te maken. Ik had gekozen om vanuit Lenggries naar Risstal te fietsen. Eigenlijk op zondag, maar vanwege het weer werd het zaterdag. Korte slaapuurtjes was het gevolg. Weliswaar had dat slechts gevolgen voor de start en het laatste stuk terug qua energie. Bij Vorderiss (voor het dal) zag Philipp het helaas niet meer zo zitten. Het was wel wat ver en we moesten nog terug. De snelheid daalde wegen een onbestendigheid in vertrouwen en hij liet me verder alleen doorfietsen het Risstal in, terwijl hij vanuit Hinterriss weer terug fietsen zou. Ik maakte wat meer snelheid en merkte na Hinterriss dat het dal wel heel diep de bergen in sneed en alleen maar een weg had welke langzaam, maar steeds omhoog en omhoog voerde. Het landschap werd daarbij ook steeds mooier en de climax was zeker op het einde van de weg diep in de Alpenbergen. Enigermate zenuwachtig maak ik eindelijk rechtsomkeer en als ik een warme chocomelk halverwege terugkeer dal doe, verneem ik dat Philipp reeds in Lenggries terug is en het allemaal erg meeviel. Tja.... Hij moet nog 2 uur op mij wachten, terwijl ik met ondergaande zon langs het Sylvenmeer fiets en dat laatste deel eigenlijk niet zo vind mee vallen. Maar wat een mooie tocht! We eten chinees in Munchen om alles af te sluiten.