Werkloos

Tja, het werkloze bestaan is er in geslagen. Dus erg weinig gaande. Geen geld voor avonturen en teveel tijd om echt productief te gebruiken. Een rare circel.
Freising hebben we kennen geleerd met het Freibierfest en de jongens van Wageningen die langs kwamen. Gezamelijk genieten van voetbalwedstrijden, München en in andere wijze Dachau. Het was errug gezellig met zijn allen en het jongenshuishouden stortte ons huisje in een tijdelijke chaos! Enkele impressies:

 Genieten van een straatmuzikant

 Beiers eten!

Past dat allemaal?

Een weekend in NL stond voornamelijk in het teken van huwelijksvoorbereidingen, maar ook Wageningse vrienden, in Nijmegen langs bij Goke en Tom en het laatste bezoek aan Bonn. In Wageningen hadden we een dubbele date met de families Van 't Hart en Kooper:

Na de NEderlandse trip waren er nog wat meer biergelegenheden in Freising een enkele fietstrip richting Erding en Ebersberg, tandartsbezoeken van Lena en mij en genieten aan de meren hier. En uiteraard grillen in de tuin!! Nu zit Lena in Benin en wacht ik op ons trouwen. Geen gekkigheid meer voor die tijd! Tot de volgende!

 Tuingrill

 Een bierfeest voor onze voordeur

 Uitzicht op Ebersberg

De heldenweg met de uitzichttoren in de verte

Fietstochten: Ingolstadt-Regensburg

Kelheim - De zon slaat hard neer op mijn brandende huid. Zweet drupt tussen mijn wenkbrauwen en verdampt voor het de grond raakt. Ik moet blijven fietsen om op te drogen anders ben ik een en al natte vadoek. Gisteren was het nog niet zo heet, maar vandaag verschroeid de grond. De hevige regens van de afgelopen dagen hebben de grond idcht doen slaan en nu ontstaan dukke schilfers van opgedroogde modder. Voor mij hupt een haas langzaam, ook voor hem is het te warm. Niet veel later komt een ree uit de velden op mijn weg. Verschrikt kijkt ze me aan en probeert via een zijweg te verdwijnen. Echt hoopvol is het niet, maar ik blijf mijn eigen weg volgen en ben dus geen echte reden tot gehaast rennen. Een kleine orkaan ontstaat weldra voor me op de weg. Voortekens genoeg op zo een warme dag. Gisteren was het lang niet zo heet, maar aan het einde van de dag kon ik ook geen zon meer zien. Ik heb langs de Donau in een strobed geslapen bij de boer. Door de hoge waterstand en het broeiende weer waren er zoveel muggen dat mijn benen en armen weldra rood zagen van alle steken. Krabben helpt niet meer. De wandeling in de avond leek door de beweging wat van de muggen te weerhouden op me te blijven zitten, maar ze leken overal te zijn! Het was een mooie avond, die al broiede van de hitte voor de volgende dag. In de machtige linde(?) bomen hoor ik het zoemen van duizende bijen, welke ik als kleine en grote zwarte stippen van bloem naar bloem zie gaan. Geen gezoem van elektriciteit ditmaal, maar het gezoem van de natuur, van de drukwerkende voedselverzorgers. Ik had een korte dag gehad langs bekende paden en uiteindelijk aan komend bij het klooster Weltenburg voor de ingang tot de Donau doorbraak. Na per fiets de heuvels over te zijn gefietst naar de andere kant bezoek het historische stadje Kelheim met diens Befreiungshalle, een gebouw ter ere van de Duitse vrijheidstrijd. Een ronde koepel met vele historische plaatsen, waar de Duitsers ooit huis gehouden hebben. De ballustrade was te bereiken via een wenteltrap, die me weldra duizelig maakte. Al met al een indrukwekkend gebouw.

 Die typische over-the-top Bayerische kerken....

 Toch maar ff zonder die kop van mij erbij, hihi

Een idee van de Befreiungshalle

Mijn slaapplek voor de nacht: in het stro!

Regensburg - Vandaag wist ik dat het heel heet worden zou en dus besloot ik vroeg op te staan en al voor 7 uur op de fiets te zitten. Dat was een goede keuze, want de ochtend was nog lekker. Regensburg is de moeite van het bezoeken waard en moet nog maar eens met een dag-uitje worden over gedaan. Nabij Regensburg ligt Donaustauf, de reden van deze tweedaagse tour. Want nabij dit dorpje hebben de Duitsers in hun beste tijd 18.. hun eigen Walhalla gebouwd. En dat is de moeite van het bezoeken dubbel en dwars waard! Een ware acropolis aan de Donau met uitzicht over het Bayerische land en heel veel koppen van Duitse en internationale helden. Het viel me op hoeveel Nederlanders er tussen stonden, om een paar te noemen Van Dijk, Willem van Oranje, Michiel de Ruyer, Tromp, Hugo de Groot, Erasmus van Rotterdam etc. De terug tocht is zwaar,  af en toe erg mooi (door het dal van de Pfatter bijvoorbeeld. Het is echter vooral zwaar door de lange afstand en hitte.

 Sfeerbeeld Regensburg

 De kerk heeft zelfs een waterput...

 

 Het Walhalla

Binnen-impressie

Ingolstadt - Een week ervoor besloot ik een tocht naar Ingolstad te maken. Deze stad inspireert vanwege haar geschiedenis als geboortestad van het monster van Frankenstein en de Illuminati. Veel foto's heb ik niet gemaakt van de stad, alhoewel het zeker de moeite waard is. Weer een stad om nog eens terug te komen. Een van de meest spannende dingen op de tocht erheen was misschien wel de Linde van Geisenhausen: de dikste boom waar ik ooit mijn hand op mocht leggen!

 De faculteit van "geneeskunde" in Ingolstadt...

De Linde van 400 jaar oud met mijzelf van 33 jaar oud...

Abendsberg - Nogmaals een week ervoor was er de tour naar Abendsberg. Hier wilde ik graag de brouwerij-gebouwen van Kuchlbau en dan met name de kerk en toren in een soort van Gaudi stijl, wat dus Tausendwasser bleek te zijn. Super bijzonder hoe deze man met natuurlijke vormen in zijn gebouwen werkt. Ook dit was geen lichte tocht, want hier kreeg ik te maken met stortregens die me tot het bot deden verdinken! De riviertjes welke ik volgde werden zorgwekkend wild en weid, maar de middag bracht gelukkig zon, baby-asperges en een klein beetje zon!

 De stad Abendsberg was bovendien ook verrassend leuk

 De kunstige kerk

Een idee van het Hundertwasser Kuchlbauer Turm

Ouders in 't kwadraat

De laatste weken kwamen alle ouders eventjes op bezoek op een zeer korte termijn van elkaar! Eerste de mijne en later die van Lena. Eerst koud en regenachtig weer en daarna zonnig zomerweer!
Pa en ma kwamen met het vliegtuig overgevolgen vanuit Eindhoven en werden direct in de watten gelegd met soep, kaas en zo meer. De volgende dag zouden we een wandeling maken, maar door het weer werd de directe omgeving van Freising verkozen boven de Alpen. Echter na een half uurtje werd het idee geopperd om Dachau te bezoeken en dus ging het richting treinstation. Het concentratie-kamp maakte niet veel vrolijke glimlachen los, maar was wel indrukwekkend. Om wat te luchten verkennen we het leuke en oude stadje op de heuvel om een plek voor koffie te vinden. Helaas! Alles lijkt dicht en dus komen we uiteindelijk terecht in hetzelfde hotel-restaurant bij het bahnhof waar we al direct hadden binnen gekeken. Lekker eten is het resultaat!
De volgende dag maken we alsnog de wandeling rondom Freising en genieten we ook van de tuin. Wederom nemen de ouders me (Lena moest werken) mee naar een lekker Italiaans restaurant nabij de tuin. De middag wordt hard in de tuin gewerkt!

De dagen die volgen reis ik af naar Bonn en Frankfurt. Ik heb een goede tijd met Gabriel en ook kort met de rest op BiK-F. Het is jammer dit instituut te verlaten. Een dag later komen de ouders van Lena al aan. Helaas moet ik zaterdag werken, maar door wat honden-zaken en shoppen, komt de Alpenwandeling uit op de zondag! Vrijdag en zaterdag (en zondag) genieten we van alle restaurants van Freising. De hele week lijkt het wel of ik alleen maar in restaurants heb gegeten! Vooral de Alte Gefängnis was een mooie relaxe plek.
De wandeling in de Alpen gaat naar de Schafkopf. Een heerlijke tocht door de bossen en op een mooie bergtop met fijn uitzicht. Iedereen is voldaan en weer vol mentale energie na dit fikse uitje. Weliswaar kraken de botten en spieren! Maar het is gewoon zo heerlijk in de Alpen rond te kunnen lopen!!!
Enkele foto-impressies:

Fietsen naar Verona

Jajaja! Sjoerd heeft me weer meegetrokken uit de huiselijkheid en in het avontuur. De Alpen over zou ditmaal wel gaan lukken. En het is ook gelukt! Hier volgt het relaas met korte delen van het dagboek en enkele foto's.

Starnberg - Füssen
Het begint langs een diepblauw meer (Starnberger See), waar een donkergrijze lucht boven hangt, welke langzaam en gestaag haar inhoud mij overgiet. Het onverharde pad langs het meer gaat niet zo snel, en de verharde verkeersweg verderop blijkt heuveltje op en af te gaan. . Bij Tutzing buig ik weg van het meer en ga over de heuvels, naar Weilheim. Drukke en stille weggetjes wisselen elkaar af en lieve riviertjes kronkelen door bossen en weides (Kampberg). Weilheim is een mooie oude stad omgeven door muren. Peizenberg is suburbia en daarachter doemt de eerste heuvel op van 10% (gokje) over 3-4 km. Naar beneden volgt het dan naar Schongau aan de Lech, waar ik Sjoerd ontmoet. Ik neem een warme Chocomelk, want hij is te laat... Het is een fijn weerzien! Sjoerd is uitermate enthousiast; over mijlstenen en het geleidelijk stijgende fietspad over een oude spoorbaan. Het vinden van een juiste overnachting was een heikele onderneming met huisjesmelkers en jeugdherbergen, maar uiteindelijk vinden we een goed hostel midden in het centrum.

 Starnberger See

 We starten in Schongau

 Het mooie fietspad lijkt wel een spoorbaan!

Eten klaar maken in het hostel

Füssen - Landeck
De ochtend begint met een lekke band voor Sjoerd, waardoor ik me de shampoo in het hostel herinner. Die even snel terughalen tijdens de koffie en het banden plakken. Eindelijk gaan we dan naar slot Neuschwanstein. Wat een klim! Met heel veel vergapende toeristen op de weg. Het kasteel is natuurlijk mooi voor foto's. Halverwege de daling terug kom ik er achter dat mijn helm nog bij de fabelhaftige toegangspoort boven aan ligt! Dat wordt dus weer klimmen...
De grindwegen naar de Oostenrijkse grens langs het meer is nagenoeg toeristen-vrij. Vanaf Reutte begint het echte werk van de Fernpas. Het begint direct superstijl (20%?) over een grindpad of wandelpad. Even lijkt het rustig stijgen te zijn over kalme wegen, langs meertjes en door riviertjes, maar daarna zetten de grindpaden en de hellingpercentages aan. Het is niet zo simpel om de top van de Fernpas te bereiken, maar we slagen uiteraard. Naar beneden is het ook minstens zo stijl over grindpaden. We rijden over de oude Romeinse weg, langs stijle rostwanden en door de toegangspoort tot de pas. Fabelhaft! Imst ligt weinig bijzonder in een breed dal. Naar Landeck gaat het verder, waar we een koude nacht tegemoet gaan. Gelukkig geeft de oude bass ons eerst een schnapps ter verlkoming. Na een heerlijke pasta trek ik ook nog eens een spijker uit mijn band...

 Het kasteel vanaf de beste uitkijkplek! :P

 De grens tussen Bayern en Tirol

  

 Impressies van de Alpen

 De Fernpass omhoog (Sjoerd voor schaal)

 Wanneer je goed kijkt zie je het Romeinse karrespoor achter me

 De toegangspoort van de Fernpass (we komen er net uit)

Landeck - Glurns (Glorenza)

Ik heb tijd in de ochtend om wat te schrijven. Glurns was mooi en in een middelmatig restaurant hebben we genoten van bier en asperge-gerechten. Enfin, dat was na de Resschenpass, die Sjoerd als eerste over moest komen. Eerlijk gezegd was mijn energie leeg na de eerste stijle klim, om het allerlaatste stijgende deel naar het meer snel te fietsen. De rit was mooi en goed te doen. We rijden via Zwitserland, waar een heuse douane staat. Onderweg de pas op zijn ze de weg opnieuw aan het asfalteren. Het verse asfalt werkt als plakband voor de banden, wat de klim niet lichter maakt! We zijn in Italie!

 Typische Alpen

 De Resschenpass op (Sjoerd voor schaal)!

 Het meer bovenop de pass - en nu gaat alles naar beneden

De muren van Glurns

Glurns - Lago di Caldero

Aan het meer van Kaltern aangekomen. Een volle maan hangt er glanzend boven. Schitterend. Weerkaatsing.... een stijger... Ondanks alle vliegjes, die worden opgepeuzeld door rondfladderende vleermuizen (batman-wannabe's in de maan). Vandaag zijn we door zowel Merano als Bolzano (Bozen) gekomen. Kleine omweggetjes. Merano kenmerkt zich door een ijsje op de wintergarten-promenade, terwijl het mooiere Bozen zich kenmerkte door de lange weg de stad in en Sjoerd zijn zoektocht naar een SIM-kaartje. Weliswaar nog wat van de stad kunnen zien, hoor. De route is erg mooi door bloeiende appelboomgaarden en de besneeuwde bergen op de achtergrond. Langs de Etsch staat veel wind en op de flanken is het heuvelachtig. De laatste klim na Bozen is de moeite, maar op de afdaling naar het meer leid ik ons naar de verkeerde kant vanhet meer. We vinden onze camping gelukkig snel. Eind goed, al goed.

 Posing.... Die fiets heeft het over de Alpen gered!

 

 De bloeiende appelbomen: Betuwe in de Alpen

 Merano

 Bozen / Bolzano

De maan weerspiegelt in het meer

Kalternsee - Mori

Het regent nog steeds, maar de angst voor een nat pak wordt nu met de dag groter: er is slecht weer opgegegeven... De dag start geweldig in Tramin: het dorpje met de aardigste mensen op de wereld. Na de vriendelijkheid in het cafe, de supermarkt en op straat verlaten we het heuveldorpje en verdwalen door en onder appelbomen, moeten we de fiets stijle dijkjes op trekken en nemen een spoorbrug als snelle verbindingsweg. Niet gepland, maar wel vol avontuur, haha! We lunchen op een ander dorpje op een andere heuveltop met een mooie slingerweg er naar toe. een oud Italiaans vrouwtjes praat wat met ons, maar we begrijpen er allemaal niks van.

Trento is errug mooi. De basiliek, het plein de dom en vast nog veel meer dingen. We ontmoetten een Pools stelletje dat de wereld rond fietst. Ze gaan niet met ons de tombe in. Wij wel, veel is het niet waard. Een aardige frater helpt me aan een mooie stempel (dat boekje is nu helaas half verslonden door regen op onze laatste dag). De camping staat langs de drukke weg richting Garda meer. een echte boerencamping, die me aan Lena doet terugdenken.

 Water om te drinken uit het dorpsfontijntje

 De begraafplaats met uitkijk!

 Trento duomo

Binnen de Trento Dom

Mori - Verona

We verlaten de boerencamping lekker vroeg, ondanks dat ik mijn helm vergeten ben in de receptie en ik dus de aardige eigenaresse moest wakker bellen.... Het laatste deel is relatief eenzijdig, alhoewel een nieuw fietspad het wel iets spannender en mooier maakt, maar vooral rustiger. De klim over de eindmorene was het enige echt spannende. Verder is het een kanaal volgen. Het blijft ook vandaag droog, totdat we echt Verona gaan bekijken. Het romantische Verona valt een beetje in het water. We eten langs de rivier in een stijlvol etablishement. Weer eens pizza proberen.... weer geen succes in  Italie...

 Vandaag veel rechte stukken langs kanalen en snelwegen

 Bovenop de laatste klim van de eindmorene

In Verona!!!

Verona - Ostiglia - Verona

Na de avond met wijn en pizza is het vroeg op voor de trip naar de Po. Ik geef Sjoerd een voorsprong, omdat ik de onnodige lus van de route wil afsnijden. Eigenlijk hoefde ik niet zo nodig naar de Po, maar tja... Ik kom veel vroeger aan op ons meeting point en besluit alleen door te zetten. Ik wordt gestraft met regen en striemende wind tot aan de Po toe. Als een bezopen kat snel ik door het vlakke, groene landschap dat wel verdraaid veel doet denken aan Nederland. De steden (en dan vooral Ostiglia) doen je wel aan Italie denken: de huizen, pleinen, ambachtelijke markt en het standbeeld van een of andere Romeinse gozer. Ik besluit de terugweg ook maar te fietsen ipv de trein te pakken. Onderweg zeg ik hallo tegen Sjoerd en ik ben hem net voor teug in Verona. We lullen nog wat en nemen dan weer afscheid. De route naar Rome ligt open.

 Een landweggetje zoals in Holland...

 De voorgrond is Nederland,maar de achtergrond de Alpen

De Italiaanse vlag en bouwstijl verraden dat we niet in Nederland zijn!