Eiffel Tour

De laatste post is al weer even terug en dus is het tijd voor een update. Momenteel woon ik dan echt in Bonn. Desalniettemin heb ik niet heel veel tijd om de boel daar te ontdekken. Een wandeling door de bossen achter Konigswinter en de Petersberg was het enige hoogtepunt. Wel eentje die het waard is, want het gebied is supermooi en ik kijk uit naar de eerste visite die mee komt de Drachenfelsen op. Alleen de naam al! Mijn woonplek is op de Venusberg bij de heren Tilman en Dhruv, goede jongens die niet kunnen afwassen, haha. Elke dag dien ik de steile helling te bedwingen: naar kantoor de diepte in suizend en terug naar huis met de fiets aan de hand naar boven ploeterend.

Momenteel zit ik in Frankfurt. Hier is mijn technische begeleiding en ik krijg een opfriscursus in C++, hetgeen tot nu toe belachelijk simpel is, doordat ik wellicht toch meer voorkennis heb? Hoe het ook zij, het geeft voldoende tijd om de blog weer eens aan te pakken.
Maar stiekem is er eigenlijk niet heel superveel gebeurd. Ik heb er in ieder geval geen foto's van. De IKEA van Koln twee keer bezocht, daarna bij Lena in Freising nogmaals en daardoor dus veel inrichtingszaken.
Afgelopen vrijdag was het nationale vrije dag voor de eenwording. Daar Lena af zou reizen naar Oostenrijk, besloot ik ook maar wat te reizen. Springend op mijn fiets leek het me koel de Eiffel en met name het Ruhrtal aan te doen. Ernst had me hierover verteld dat het leek op de Grand Canyon. Nu ben ik daar ook geweest, die Grand Canyon, en ik was zo overweldigd dat deze opmerking me erg ver van realiteit leek. Na veel geploeter over heuvels die ik niet in NL ken en langs echt superleuke dorpjes, waarvan Bad Munstereiffel het toppunt was (zie foto bovenaan blog) kwam ik laat in de middag door het diep uitgesleten dal aan. Geen Grand Canyon, maar zonder meer een hoogtepunt van deze hoek van de wereld en onvoorspelbaar op zo korte fietsafstand. Ook vanuit NL is dit goed aan te rijden. Langs het stuwmeer, de vele dagjesmensen ontwijkend reed ik doodop langs de rivier naar de uiteindelijke rustplaats op een gezapige camping. Hier heb ik mijn tentje lievelijk langs de rivier opgezet en genoten van het geplons. Gevolg was echter wel een slechte nachtrust, welke tevens werd veroorzaakt door toch wel wat lage temperaturen.

De volgende ochtend duurde het dan ook even voordat ik de kou overwon en lekker op gang kwam. Door het lieve plaatsje Abenden kwam ik geheel van het pad af en verspilde alle ochtendinspanning op te steile hellingen. In een bos hier was het pad namelijk half verdwenen en moest ik mijn fiets als een blok beton achter me de helling op slepen. Eenzelfde lot leek me beschoren nabij een volgende zeer leuk dorpje,Nideggen inclusief half kasteel. Hierna was de verdere fietstocht een ouderwetse afmatting. Even twijfelde ik te genieten van middeleeuws voedsel in de burcht van Satzvey, maar ik weerhield me ervan... Enigszins teleurgesteld besefte ik me thuisgekomen dat ik nog geen 100 km per dag had gefietst. Het is hier duidelijk andere koek!

Nu zijn we dus in Frankfurt en kan ik hier onderhand ook wel iets over kwijt. De stad zelf doet me denken aan Rotjeknor. Dezelfde uitstralingsloosheid. Dezelfde drukke zakenmannen, dezelfde kale skyline van hoogbouw en dezelfde verstopte oude gebouwen. Ik kan dat allemaal wel waarderen en voel me er zo gezegd relatief snel thuis. Het is erg jammer dat de huizen hier zo duur zijn, anders had ik deze stad toch verkozen boven het dorpse Bonn. Het zal fijn zijn om weer een tijdje in een echte stad te wonen, geloof ik. Mijn cursus (die nog immer redelijk eenvoudig is), is op de campus op het een-na-laatste station van de metrobaan. Alles is nieuw en ziet er uit alsof het in Nederland een campus is. Ook daar kan ik dan nog wel mee leven. Vanaf de campus heb je bovendien het uitzicht waar deze blog mee afsluit. Op de uni kwam ik hier bovendien ook Jolien nog tegen het lijf gelopen. Haar ken ik nog van lang geleden in de LSS tijd van Utregse geologenleven. Het was leuk om een zwolf Apostelen biertje te drinken en Grune Sose mit Kartofeln und Eiern, wat naast de worsten heel typisch blijkt te zijn voor Frankfurt. Ik vond het lekker, ondanks vele anderen deze mening niet aangedaan zullen zijn!

Maryport-OZ bezoeken

De laatste dagen in Nederland moeten we hier nog even behandelen. Alhoewel kort na onze terugkomst vanuit Costa Rica wonen we nu alweer in Duitsland. In Bonn wel te verstaan. En Lena naar Freising.
De verhuizing had uiteraard nogal wat om handen en was een ware uitputtingslag. Nadat Ruth was vertrokken begonnen de dagen steeds korter te worden en moest er meer worden gedaan. Lena met haar afstuderen en ik met allerlei algemene opruim-zaken. Gelukkig konden we tussendoor een daagje vrijheid permiteren om naar de Efteling te gaan met de junioren familie. En dat was erg leuk. Met zes sterk hadden we tien uur nodig het hele park onder handen te nemen. De python, Joris en de Draak, Villa Volta en zovele andere amusementen. Leuk!

 Bij de Draak van Joris samen met Natan, de onverschrokkene!

 Lena neemt Natan mee in een iets minder spannende achtbaan

De junioren-familie...

Of het allemaal niet genoeg was, vond ik het hoogste tijd om weer eens in een vliegtuig te stappen. Ditmaal was het de tijd geworden om oude vrienden van het tijdperk olijfbomen planten in Australia te bezoeken. Bev en Mark wonen in een leuk huisje in het plaatsje Maryport aan de Ierse zee aan de voet van het Lake district. Naast een mooie wandeling in Lake District mochten ook de Engelse huiselijkheid niet missen. Heerlijk! Scones, verwarming, gezellig keuvelen, fish and chips, Engelse pubs met lompe Engelsen. Het mocht allemaal niet van het lijstje missen en deze trip was dan ook uitermate geslaagd. Het was wel even wennen om het Engelse accent te begrijpen en het links rijden niet angstig te vinden.

 Schuilen voor de regen in Hexam

 Maryport

 Op naar de top!

 En van de top!

Na het heerlijke verblijf bij goede vrienden werd het tijd om een solo bezoek te brengen aan Newcastle upon Tyne. Ook dit is best wel een okey stadje. Er is uiteraard een grote dikke burcht, waar nog enkele aspecten van op de rotsige bodem langs de Tyne staan. Daarnaast vond ik de hoge bruggen erg apart.

 De burcht

boven kun je net zien hoe de brug over de huizen heen gaat...

Nu moet ik weer terugkeren naar de chaos van mijn nieuwe (eenzame) kamerje om de boel weer wat geordend te krijgen... Tabee.

Sneeks zeilen en Bonn fietsen

We tellen halverwege de maand Augustus en langzaam krijgt het vertrek uit NL vormen. Afgelopen dagen hield ik mij nog bezig met het brengen van mijn fiets naar de Venusberg in Bonn bijvoorbeeld. Eigenlijk was dit dan ook de pre-etappe voor de grote fietsreis naar Rome, die deze zomer wel echt moet gaan plaats vinden! Er hoorde een op-en-neer reizen naar Utrecht bij en daarna twee dagen door de polder, de bergen van Groesbeek, de Maasduinen, de hoogtes van Duitsland, de rivier Roer, Bruggen, Julich, de drukke provinciale wegen van Duitsland en de laatste fikse klimmen Ippendorf in. Ik was blij de bus terug de stad in te pakken.
Enkele beeld-idee-en van de reis:

 Een wit huis in Zeist...

 De molen van Wijk bij Duurstede, een van mijn favo plaatsen in NL

 We rijden richting Amerongen, waar men tabak teelde tegen de Utrechtse heuvelrug

 Verrassende glooiingen bij Groesbeek (volge de weg naar beneden)

 Het kalige uitzicht langs een van de rauwe Duitse provinciale wegen richting NL

In Bonn kom ik Ludwig van Beethoven tegen, die hier is geboren!

Voorafgaand aan dit avontuur hebben we de nodige oefeningen gedaan. Zo waren de fietstochten naar de Posbank, waar ook hele mooie uitzichten te bewonderen zijn en waar mijn jeugdige hart uiteraard sneller klopt!
Maar ook een trip naar Hoch Elten, wat ik al sinds jaren op mijn lijstje had staan. De kerk van Hoch Elten is vanuit Wageningen goed te zien, maar lijkt desondanks onbereikbaar ver te zijn. Ditmaal heb ik de heuvel beklommen en de kerk bezocht. Ook kwam ik hier een oude bron van 57 meter diep tegen en leerde dat dit stukje Duitsland tussen '49 en '63 Nederlands was als excuus voor WO2. De nacht dat het weer overging naar Dld staat bekend als de Butternacht, voor al de boterinvoer.
Ook niet te vergeten is het bezoek van Ruth, een dame die we in Nica hebben ontmoet op de school. Niet alleen samen met Lena, maar ook later met ma kwam ik haar tegen. We deden een daagje Hollands eten in Zutphen. Beginnend met haring, daarna kaas, stroopwafels, kroketten en karnemelk. Hierna rijden we door de storm naar de Posbank, waar we een klein stukje wandelen om vervolgens huiswaarts te gaan. Een rucola-stamppot wacht als typische Nederlandse afsluiter. Wanneer je goed kijkt, zie je Ruth in het beeld gekropen...

Naast Ruth kwam ook Sarah heel even langs voor een BBQ:

Er is zoveel gaande dat ik bijna ons fabuleuse zeiltripje vergeet. Samen met de Baron, de Kapitein en Roel reisden we af naar de Friese meren, alwaar we een zeilbootje huurden en onze tent opzetten. Op onverklaarbare wijze weten we ons door de drukke meren met honderden zeilbootjes te manouvreren. Hierbij gaat alle hulde naar de Kapitein, die werkelijk weet hoe te sturen en te zeilen, wat een held! Ook komen we op onverklaarbare wijze terecht op een kermis en gekkigheid in het centrum van Sneek. Al met al een mooi weekend, waarbij de fotografische hoogtepunten nog op een andere kamera verstopt zijn! Niettegenzeggelijk hier alvast een voorproefje:

Rotjeknor en Valkenburg

Voor enkele weken zijn we terug in Nederland. Een tussendoortje na het grote avontuur in Costa Rica en nadat we een LAT relatie beginnen in Duitsland. Mannen komen van Bonn en vrouwen van Freising. Ik zal vanaf September dus te vinden zijn in beide steden. Mijn eigen kamertje zal dan op de Venusberg komen te staan boven mijn instituut de ZEF. Het wordt een spannende tijd.
Maar eerst terug naar huis. Het was meteen aartsdruk. Een etentje met de familie van Lena, waar haar opa net jarig geweest was. Lekker Duits eten! Daarna door naar mijn moeder haar verjaardag, waar we wat konden uitpuffen. Vervolgens weer terug naar Wageningen, waar we ook maar even bleven. Een BBQ met de mensen van Zuid-Afrika, voetbal kijken (NL versus CR) met Jeroen en Bernice in Eindhoven (wat een idiote feeststad toch weer!) en ook nog een wandeling langs de rivier bij Zaltbommel tezamen met de heer Hattink. Mooi en aardig! Een familiediner van de Van Luijken maakte de eerste week in Holland compleet! Lekker Surinaams eten, weerzien van broers en een speedboot over de Maas (die watertaxi's kunnen er wat van...).

 Op de SS Rotterdam met Rotjeknor op de achtergrond!

 Opa Willem wijst naar De Rotterdam, dat hij niet zo kan waarderen...

De week erop gingen Lena en ik op zoek naar een woning in Freising. Ver weg in het zuiden in de Beierse streken vonden we zowaar een plekje voor Lena. Een heel gezellig en knus plekje, waar ik graag op visite ga komen! Helaas was er veel regen en kou, maar dat blijkt voor de streek ongewoon te zijn en was slechts pure pech. Een paar plaatjes van Freising:

 Het dorpsplein met de markt

 Dirndles en Lederhozen in de winkels

De afhaal van Weihenstephaner op de campus

Na wederom een visite bij de ouders van Lena reis ik door naar Jelmer, alwaar we de dagen verslijten met wat ouwehoeren, genieten van de rommelmarkt van Bremen, het pullen van grote roeiboten (???), lekker eten, vrienden met Amerikaanse BBQ, waar het Spaans weer kon worden geoefend en uiteindelijk de finale, die Duitsland won van Argentinië!

 Klaar voor NL-Brazilië

Duitsers feesten ook nationalistisch als ze WM worden

Eindelijk konden we dan echt bijkomen thuis in Wageningen. Na twee weken continue rond reizen. Een week van administratie, rust en allerlei zaakjes volgt. Uiteindelijk komt dat uit op een weekend, waarin we naar Bonn gaan om kamers te kijken. Ik slaag dus ook nog eens. 

Op maandag reis ik met Jeroen af naar Limburg. In de tussentijd is het warm en mooi zonnig weer, maar op deze dag lijkt de hemel zich volledig te openen. In een stormvloed van regen beteugelen we de Cauberg, het Drielandenpunt, Duitsland, België, de Eijsdenweg en uiteindelijk ook nog Ubbergseweg en Keutenberg! Wat een avontuur. Een avond in Valkenburg is de beloning, terwijl de regen langzaam uit de hemel blijft doordralen.

Jeroen beukt door over natte wegen

 Ik wordt gek van de bergen

De stad Valkenburg

Deze week komt alles echt tot stilstand en is er zowaar een bezoek met de baron aan een van de weinige kastelen die ik nog niet in NL heb gezien: Huis Bergh. Een mooi kasteeltje met heel veel oude perkamenten (lees: huiden) boeken in vitrines en hulpzame dames die alles tot in het detail uitleggen!

Laatste blog uit CR

Met Costa Rica steeds verder het WK infiltrerend, maken wij ons klaar terug te keren naar huis.

De laatste maand in Costa Rica… Alle goede momenten vliegen voorbij en dus ook nu. Het is WK! En dat wordt gemerkt. Costa Rica speelt fabulues. We gaan mee met vrienden van Sarapiquí de bar in om te genieten van een mooi schouwspel met heerlijk eten, bier en gezelligheid. Wij zijn murw geslagen na de wedstrijd en slapen vroeg in de middag al half in! De tweede bar kon daar niks meer aan doen. Zo vroeg beginnen met feest en drank is funest.

Naast het WK hebben we ook weekenden rust gehad, een dagje de passeo de flores, overstromingen door hevige regenval, filmpjes, een lunch in het museum van Barva en dat soort dingetjes. Ook nemen we de bus naar Jaco voor een laatste weekendje strand. Het is heerlijk relax en we kunnen iets bij kleuren. Het strand is erg mooi en doet allemaal een beetje denken aan de kust van Spanje. Een heerlijke zonondergang volgt een dagjes zwemmen in een wilde oceaan.

 

Tussen alle wedstrijden van het WK door probeer ik toch ook nog wat cultureels te doen. Mijn geplande bezigheden hier heb ik eigenlijk een dikke week voor vertrek al afgerond en dus heb ik tijd over om leuke dingen te doen. Dus had ik eindelijk tijd het nationale museum in San Jose te bezoeken waar mij uiteraard de pre-columbiaanse geschiedenis erg boeide. Zo zijn er van die perfect ronde stenen overal gevonden en niemand heeft een idee waarvoor ze zijn en hoe deze eigenlijk zijn gemaakt. Dat boeit toch iedereen?

Ook reizen we nog eenmaal af naar Sarapiquí. Het is weer verjaardag tijd! We hadden al een verjaardag gehad in Heredia met de familie, maar nu is het de beurt aan de ouwetjes in de tropische bossen. Na de nodige plannings-ellende komen we eindelijk aan en genieten twee dagen van biertjes, tequilla, voetballen, WK, zwemmen en lekker keuvelen. Erg gezellig, maar helaas weer vergeten om foto’s te maken. We gaan Sarapiquí missen. Dat mag duidelijk zijn!

Mijn laatste echte avontuur hier is dan de bezichtiging van tenminste één vulkaan in Costa Rica: de Irazu op twee uur bussen van San Jose en een leuke naam. Van de vulkanen, die ik hier in midden amerika gezien heb, was het echter wel de saaiste, zo bleek bij een bliksembezoek die twee uur duurde. Blijft een feit dat het een bijzonder gat in de grond is en daarnaast verdraaide hoog op de aarde uitpuilt: meer dan 3 km en dat merkte ik tijdens wat rond lopen. Omhoog ging toch verdraaid kort ademend. Vaag om te merken dat je wat meer zuurstof moet happen op zulke hoogtes. Ik vraag me uberhaupt af of ik ooit eerder zo hoog ben geweest in mijn leven! Een paar foto's om jullie dan ook maar een impressie te geven:

 Tja... Op de top van de berg zetten ze dit soort dingen voor de kinderen van de administratie...:

En dan is het nu dan echt voorbij. Avontuur Costa Rica sluit maandag ochtend af. Misschien geef ik je nog wat beeldjes van de laatste dagen, maar dat zal meer over inpakken en reizen en drukte gaan. Niet zo spannend, dus hierbij neem ik van jullie allen afscheid en gaan we aan nieuwe avonturen beginnen. Houdoe!