Momenteel zit ik in Frankfurt. Hier is mijn technische begeleiding en ik krijg een opfriscursus in C++, hetgeen tot nu toe belachelijk simpel is, doordat ik wellicht toch meer voorkennis heb? Hoe het ook zij, het geeft voldoende tijd om de blog weer eens aan te pakken.
Maar stiekem is er eigenlijk niet heel superveel gebeurd. Ik heb er in ieder geval geen foto's van. De IKEA van Koln twee keer bezocht, daarna bij Lena in Freising nogmaals en daardoor dus veel inrichtingszaken.
Afgelopen vrijdag was het nationale vrije dag voor de eenwording. Daar Lena af zou reizen naar Oostenrijk, besloot ik ook maar wat te reizen. Springend op mijn fiets leek het me koel de Eiffel en met name het Ruhrtal aan te doen. Ernst had me hierover verteld dat het leek op de Grand Canyon. Nu ben ik daar ook geweest, die Grand Canyon, en ik was zo overweldigd dat deze opmerking me erg ver van realiteit leek. Na veel geploeter over heuvels die ik niet in NL ken en langs echt superleuke dorpjes, waarvan Bad Munstereiffel het toppunt was (zie foto bovenaan blog) kwam ik laat in de middag door het diep uitgesleten dal aan. Geen Grand Canyon, maar zonder meer een hoogtepunt van deze hoek van de wereld en onvoorspelbaar op zo korte fietsafstand. Ook vanuit NL is dit goed aan te rijden. Langs het stuwmeer, de vele dagjesmensen ontwijkend reed ik doodop langs de rivier naar de uiteindelijke rustplaats op een gezapige camping. Hier heb ik mijn tentje lievelijk langs de rivier opgezet en genoten van het geplons. Gevolg was echter wel een slechte nachtrust, welke tevens werd veroorzaakt door toch wel wat lage temperaturen.
De volgende ochtend duurde het dan ook even voordat ik de kou overwon en lekker op gang kwam. Door het lieve plaatsje Abenden kwam ik geheel van het pad af en verspilde alle ochtendinspanning op te steile hellingen. In een bos hier was het pad namelijk half verdwenen en moest ik mijn fiets als een blok beton achter me de helling op slepen. Eenzelfde lot leek me beschoren nabij een volgende zeer leuk dorpje,Nideggen inclusief half kasteel. Hierna was de verdere fietstocht een ouderwetse afmatting. Even twijfelde ik te genieten van middeleeuws voedsel in de burcht van Satzvey, maar ik weerhield me ervan... Enigszins teleurgesteld besefte ik me thuisgekomen dat ik nog geen 100 km per dag had gefietst. Het is hier duidelijk andere koek!
Nu zijn we dus in Frankfurt en kan ik hier onderhand ook wel iets over kwijt. De stad zelf doet me denken aan Rotjeknor. Dezelfde uitstralingsloosheid. Dezelfde drukke zakenmannen, dezelfde kale skyline van hoogbouw en dezelfde verstopte oude gebouwen. Ik kan dat allemaal wel waarderen en voel me er zo gezegd relatief snel thuis. Het is erg jammer dat de huizen hier zo duur zijn, anders had ik deze stad toch verkozen boven het dorpse Bonn. Het zal fijn zijn om weer een tijdje in een echte stad te wonen, geloof ik. Mijn cursus (die nog immer redelijk eenvoudig is), is op de campus op het een-na-laatste station van de metrobaan. Alles is nieuw en ziet er uit alsof het in Nederland een campus is. Ook daar kan ik dan nog wel mee leven. Vanaf de campus heb je bovendien het uitzicht waar deze blog mee afsluit. Op de uni kwam ik hier bovendien ook Jolien nog tegen het lijf gelopen. Haar ken ik nog van lang geleden in de LSS tijd van Utregse geologenleven. Het was leuk om een zwolf Apostelen biertje te drinken en Grune Sose mit Kartofeln und Eiern, wat naast de worsten heel typisch blijkt te zijn voor Frankfurt. Ik vond het lekker, ondanks vele anderen deze mening niet aangedaan zullen zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten