Klein paradijs

We zijn weer eens verhuisd. Uit Heredia met al diens verkeers-aders die vollopen en slechte afwatering-systemen en ietwat norse stadsmensen. Wij zijn verhuisd naar El Roble Sarapiquí, een klein beetje in de tropen. De dagen zijn hier traag en zonder veel poespas. Ik lees hier veel, maak me weinig druk, schrijf meer sollicitatiebrieven en ben zowaar begonnen met die novelle die ooit uit zou moeten komen. Een beetje zelfspot is bij al deze activiteiten uiteraard van groot belang.
Het hotel waar we zitten is relatief nieuw en geeft meer het gevoel van een familie verblijf dan een vakantie verblijf. Ik heb een simpele website voor ze gebouwd en dien nog eens een flyer voor ze in elkaar te zetten ook. De website is: www.tirimbinacabinas.wix.com/hotel voor de geïnteresseerden.

 Het hotel vanaf de rivier

De rivier zelf. Lekker om in te dobberen en af te koelen

De omgeving verkennen we langzaam. Zo maken we wel eens wandelingen naar de peperboeren van Lena, die voor haar afstuderen deze mensen moet interviewen. Ook zijn we op een goede dag naar een man met vogels gegaan. Bleek speciaal te zijn, maar vooral de honden rondom het huis die alarmeerde waren indrukwekkend. De vogels waren voornamelijk gansen, eenden en kwartels. We hebben nog wel een dozijn kwarteleitjes van hem gekocht. De wandeltocht erheen was ook een heel avontuur, want door onze Yoga-uni-senior-die-wel-heel-goed-kan-wandelen-volgens-haarzelf duurde het erg lang voordat we aankwamen. De snelheid van deze erg aparte (zelfingenomen) vrouw was verbluffend. Ze kon dit tempo vast uren vol houden. Lena en ik liepen in het donker terug en de anderen bestelden we een lift. In het donker schoof een slang voorbij en de toon van de nachtelijke omgeving was gezet.

 Tijdens onze wandeling naar de vogelman met de honden

De peperstruiken van Lena

In het hotel was even later groot feest: Caleb een vier-jarige knulletje van de familie was jarig. Grote taart, vriendjes en vriendinnetje, meer mensen om bekende mee te worden en natuurlijk de pinata. De pinata is de pop vol met snoep die kapot dient te worden geslagen. Caleb leek zijn vrouwelijke trekken hoogtij willen laten vieren en sloeg wat schattig tegen de pop. Zijn vriendjes moesten het echte werk voltrekken en voor je het wist moesten we allemaal ten gronde gaan om zo veel mogelijk snoepjes op te rapen!

Caleb trots als een pauw op de Spiderman pinata

Daar gaan de snoepjes!

Ook bezoeken we een dag Puerto Viejo, waar je de rivier op kan en mooie tochten kan maken door de jungle via het water en later gaan we ook naar La Vrigen, waar werkelijk niet heel veel te zien is en het dorp zo ongelooflijk langgerekt is dat je mooi van het wandelen wordt. Wel hebben we hier een heerlijke pizza met Krefelder genoten!

Smikkelen van de pizza in El Tronko te La Vrigen!

De dagen ernaar begon het voor drie dagen achtereen te regenen of gieten of druppelen of met bakken uit de hemel te vallen. In ieder geval denk ik dat er een behoorlijk aantal mm's uit de lucht kwam zetten, wat in NL een watersnoodramp betekend, maar hier weinig spannends te weeg brengt. De brulapen brullen dagen achtereen, een teken dat de regen de lucht nog niet uit is. Gelukkig stopt het met regenen als we op zaterdag met Julio zijn bos verkennen. Dit is een jungle tocht waarvoor je in andere plekken 40 dollar per persoon zou moeten rekenen. Hier is het anders. We genieten van de vele vruchten in het bus. Bessen, boonachtige pitten, palmito, versgepersde cana en zo niet meer.

We blijven lekker bezig en morgen breng hier nog een vervolg aan in relatie tot ons bezoek aan de arts markt in San Carlos.

 Vruchten, die wij in Holland niet hebben...

 Julio heeft grote bomen in zijn achtertuin!

En Julio heeft een rivier en goede manieren voor de dames welke die oversteken :).

De cana wordt geperst!

Nica met ma

Zoals al eerder opgemerkt is moeders hier nu dus ook even heen gevolgen en na het weekend moest Lena weer aan de studie en was het mijn zorg om ma rond te touren door Nica. We hadden de ticabus vanuit San Jose voor een lange grensoverschreidende tocht die eindigde in Managua. Daar werd het al langzaam donker en de maaltijd werd dan ook snel genuttigd en met snelle schreden werd richting het hotel gelopen om zo min mogelijk op te vallen in de donker straten.
De volgende dag ontdekken we Managua. Menigeen vind hier niks te zoeken en op zich hebben ze wel een klein beetje gelijk. Het stadsplein is wel apart, maar is helemaal leeg. Er zijn veel gaten in de stad, de nalatenschap van een grote aardbeving die de hoogbouw heeft vernield. Ook het zicht op het meer van Managua is geen overweldigende ervaring. Al met al wel een grappig gegeven om deze stad met een bezoek te vereren.

In de middag komen we aan op de school Mariposa. Het is grappig hier weer terug te komen. Andere prof en andere host familie dit keer. Mijn moeder vond het allemaal erg interessant en heeft een beetje een indruk gekregen van het leven in Nicaragua. Ook leerde ze spaans! En repareerde ze stoelen en hield kinderen bezig! Natuurlijk moest ik dat ook allemaal zelf doen... Een paar impressies:

lessen met Chester 

Stoelen timmeren. Willem kan het niet beter! 

Ik houd de kinderen bezig op de glijbaan.

Natuurlijk komt ook aan dit alles een einde en wordt het tijd om echt op vakantie te gaan. Eerste doel zijn de markten van Masaya. Dit is best een leuk stadje met twee markten. Eentje is voor toeristen en orderlijk met allerlei prullaria, de andere in de normale markt met de chaos, viezigheid, rommel en verdwaalpartijen. Ook hebben ze een speciale wijk met hangmat-makers, welke nabij de mooie boulevard langs het kratermeer ligt. Ook hier hebben we wat kiekjes kunnen schieten!

Ma bij het meer wil wat zeggen... 

Hangmatten 

Ik vraag me af of Willem deze stoelen soms maken kan...

Volgende stop is het mij wel-bekende Granada. Niet die in Spanje, want die vond ik niet heel apart. De stad in Nica is mooi in twee-en gesplits: de opgeknapte toeristische straten en de chaotische binnenstad van de Nicaraguanen. Heerlijk, want je kan zelf kiezen waar je je op het ene moment of het andere thuis voelt! Wij doen weer een tocht met een boot langs de isletas. Dit was een aparte bedoeling, want we touren eerst met de fiets door de stad en langs het meer, om vervolgens een privé trip op de boot te hebben helemaal rondom en tegen het avondgloren worden we in een truck weer terug de stad ingeloost. Goed geregeld van Leo! Dus nog een keer een impressie:

De stad per fiets!

Ik weet niet wat onze gids daar nu bedoelt... 

Maar even later komt-ie met deze bloem voor moeders aanzetten!

De volgende dag gaan we met een andere tour de Mombacho op. Helaas was deze minder vol vuur en minder enthousiast. Ook was het geheel allemaal een stuk minder prijzig te doen. Wat zeg ik, de Mombacho kun je op jezelf het beste regelen! MAakt niet uit, want het was nog steeds een heel mooie trip. De nevelwouden waren wel erg uitgedroogd, waardoor de bromelia's uit de bomen vielen! Toen we eindelijk wat van de gebaande paden gingen werd het regenwoud nog duidelijker en werd het nat. Heel raar om dat zo opeens te zien overgaan. Ook zien we nog fumeroles, en inderdaad zijn die dingen knap heet!

Halverwege de wandeltocht van slechts een uurtje en anderhalve km... 

Wel hoge bomen hier, hoor! zeggen we als we de puma trail heel even pakken

Na het avontuur van Granada gaan we naar voor mij een andere bekende: Isla de Ometepe. Echter, in plaats van helemaal naar Merida te gaan, blijven wij in het eerste het beste havenstadje Moyogalpa. De eerste dag doen we een fikse wandeling over de onverharde weg naar Altagracia. Wonderlijk zijn hier bijna geen toeristen en hebben we een mooie rustige wandeling naar de tweede stad op het eiland. Hier bezoeken we het museum en zien we de typische beelden van het eiland uit de Indianentijd. Om het geheel af te sluiten relaxen we de volgende dag in de natuurlijke bronnen van Ojo de Agua. Een tropisch zwemparadijs, maar dan echt in de natuur.

On the road... Rechts een deel van de Concepcion Vulkaan 

Ik heb een nieuwe vriend gevonden in het archeologische museum van Altagracia 

De laatste dag op het eiland: genieten van het kraakheldere frisse bronwater in de tropen!

De laatste dagen spenderen we in Liberia. We hebben geluk, want er is een festival met mooie gitaarmuziek en uit ons hotel kunnen we luisteren naar het daaropvolgende orkest concert (zolang we de fan uit doen). Het hotel is helaas wel een beetje rampspoed en echt goed geslapen heb ik daar niet vanwege diep uitgesleten matrassen en lawaai van de wind. Desalniettemin was Liberia niet heel verschrikkelijk. Het was fijn uit de toeristenwereld te zijn en de normale mensenwereld weer te betreden. Verder was het dagje Coco strand ook lekker verrustend. Geen speciaal mooi strand, maar wel verkoeling en nog een vleugje paradijs. De buffaloo is trouwens ook goed aan te raden in Liberia!

Weekenden

Nu we weer op vakantie zijn is het tijd om nog even een snelle en korte update te doen van de afgelopen weken, want na USA was ik 3 weken in ruste te Heredia. Ik heb voornamelijk sollicitaties eruit gegooid, maar ook plannen geschreven en actief geweest. Na Cahuita hadden we een weekendje naar het grote winkelcentrum van Heredia Passeo de Flores en de relaxe finca van de UNA, waar een zwembad klaar lag en lekkere fruitdrankjes :). In de Passeo hebben we ook goed inkopen gedaan trouwens: nieuwe schoenen, nieuwe kleren, lekker Tico fastfood, alles goed dus!
We kregen deze week ook een onverwachte bui op onze rug, welke het huis zowaar onder water zette! Daar het lang niet had geregend waren de goten niet volledig schoon en zelfs verstopt, waardoor het water over de goot door het plafond van Lindsay kamer het huis in goot en alles veranderde in een 2-cm diep zwembad. Samen met de huishoudster hebben we ons best gedaan de boel weer op te dweilen:

Ook hebben we een weekendje lekker op bezoek geweest op de finca van de ouders van Maria, een vriendin van Lena uit Wageningen, die zelf Costaricaanse is. Dat was erg gaaf: gezellige BBQ met leuke mensen, bier, goed eten en vooral heel veel sociale gezelligheid wat tot nu toe hier toch wat mist. Helaas moet ik zelf van een berg naar beneden vallen tot een boom met tot stilstand brengt inclusief een flinke schram op de rug... Al met al een erg leuk weekend, waarbij we tevens een rondwandeling deden op de Mango / koffie gaard van de vader. Ook hier enkele impressies:

 

Het huis (een deeltje...) 

De groep (zonder ouderlijk toezicht...)

Alsof deze gekkigheid niet voldoende was voor ons kwam mijn moeder de dagen erop. Eerst laat ik haar wat zien van Heredia en de omgeving, zoals een leuk museum in Barva (wss kom ik daar later wel eens op terug) en de stad met onze franse koffieplek. Ook nu gaat het weer regenen. We besluiten dus het weekend vroeg te beginnen en reizen af naar Manuel Antonio, een populaire kustplaats met heel veel toeristen, maar ook enorm mooie stranden en enorm veel pakgrage dierenklauwtjes! Zo hadden we onze lunch opeens verloren toen een bende wasbeertjes langs kwam!

Het strand was wel echt heel dichtbij een perfect strand. Enkele impressies van het strand helemaal leeg, de zee met Lena en ma en een strand zo goed als leeg vanwege krokodillengevaar...

Back to paradise

Dit keer weer eens een korte blogpost. Maar omdat het een goed weekend was, dat zo anders was dan de afgelopen weekjes moeten we toch eventjes van ons laten horen. Eindelijk hebben we de rust gevonden en is er een totaal gevoel van Caribisch chillen: niks moet. Na 2 volle dagen reizen was dat nodig. Het afreizen met belachelijke tussenstop vanuit USA deed de volgende reisdag naar de Caribische kust weinig goeds. Echter de rust, een lekker diner, een fles champagne en lekker kletsen is een heilzame manier van leven.

We wandelen een dag rond door het national park, welke direct aan zee ligt en stikt van wasbeertjes, apen en een luiaard. Luiaarden zijn raar. Daarom hier een foto.

Het pas wordt hoe verder je gaat, hoe rustiger, maar helemaal stil wordt het hier volgens mij niet. Lena probeert te poseren op een palmboom, maar glijdt hier pardoes van af omdat ze probeert haar zonnebril te redden, welke langzaam het hoofd afzeilden. Geen kleerscheuren, wel een blauwe plek. Het levert echter wel een mooi plaatje op. Uiteraard nemen we ook een duik in de oceaan, die verbluffend warm is. Ondanks de bewolking en de regen in de avond (oftetwijl lees: weinig zon) is het mooi weer. Ja Willem, ook zonder zon kan dat, maar natuurlijk wel met een temperatuurtje tussen 25 en 30 graden, hoor.

 Ook de volgende dag doen we eigenlijk bar weinig. We genieten van lekker eten (zoals altijd eigenlijk wel!) en hangen nog wat rond op het strand. Dit werd echter ruw verstoord door een inkomende golf welke ons voorziet van een lading silt water gevuld met heel veel zand. Dat is dan even een nadeeltje, maar we overleven het allemaal, vinden oplossing en beginnen de terugreis. En opeens ben je dan weer terug in Heredia en is alles weer goed en normaal.

Tussendoortje USA

Ja, hoor. Ik zal Gerson niet heten, als ik niet een belachelijk tussendoortje nodig had tijdens het verblijf in Costa Rica. Ik besloot dus af te reizen naar USA. Nogmaals richting California omdat we weer eens zo dichtbij zijn. Eerst ontmoet ik Petra, die in Riverside een twijfelachtige postdoc aan het doen is. Het is erg leuk om haar daar bezig te zien en de stad Riverside heeft uiteraard ook haar hoogtpunten... Zoals de Mission Inn. Ik heb hier een klein uurtje rond gelopen en enkele foto's genomen, maar niet echt de moeite waard om hier te posten:

Na een heerlijk etentje met vrienden van Petra (waarbij ik een enorme turkey pie had besteld), is het de volgende ochtend vroeg het bed uit om de mijlenlange tocht naar de Grand Canyon uit te voeren. Het is een enorme tocht, veel verder dan ik in eerste instantie dacht natuurlijk, toch ben ik rond twee uur in de middag op de plaats van bestemming. De plaats van bestemming, dat enorme gat in de aarde, de kloof, die gleuf, dat levensgrote gevaarte. Ik kreeg zowaar bijna tranen in de ogen. Het is serieus bizar gaaf en mooi. Een beetje in de trend van de Niagara Falls. Amerikaans landschap op haar beste. Na een moment van totale verbijstering een klein moment gedeeld met een random kerel uit Chicago, die op de verkeerde rim staat, een moment van ongeloof. Van alle sneeuw, van alle foto's. Ik besluit een stuk af te dalen het dal in tot 3 mile house. Naar beneden gaat behoorlijk snel, maar het lijkt niet echt op te schieten vanwege de inmense grootsheid. Naar boven is uiteraard een heel stuk zwaarder. Ik kom nog voor sunset boven op de rim. Een langzame man achter me kan het nooit op tijd hebben gered. Ik rijd nog langs het meest toeristische uitzichtpunt, maar het wordt nu snel erg koud en dus spring ik de auto in om de afstand door donkere bossen naar Flagstaff en dus het hotel af te leggen. Een groente pizza is mijn diner. Ok, enkele foto's dan, alhoewel ik er veel en veel te veel heb gemaakt....

De auto die het allemaal doen moest op de heenweg

De panorama's

Ik ben zowel boven en onder in de kloof...

Nog een paar impressies (wss te veel... sorry, maar het is zo mooi!)

De reis gaat de volgende dag een stuk rustiger. Ik bezoek Montesuma's well, een soort van sinkhole, waar grondwater constant naar boven komt en een soort kraterkeer vormt in de woestijn. Het water sijpelt vervolgens langzaam door de kraterwand en aan de andere kant vormt het een vredig watertje, welke door de indianen werd geleid in irrigatiekanalen voor hun landbouw. De plek was erg fijn en relatief rustig. Dat was even een fijn verschil met de Grand Canyon, alhoewel dat ook niet heel heel druk was. Op de terugweg kom ik langs wat 2e hands winkels. In eentje (het oudste gebouw van McGainesville) praat ik wat met de eigenaar die me aanraad ook even door Sedona te rijden. Ik koop een boek van TS Elliot en doehetzelf kasten maken van hem, maar rijd daarna gewoon terug naar Petra. De terugweg wordt opgefleurt door echte Western cacti, regen en enorme hoeveelheden windmolens.

Samen met Petra rij ik naar Joshua Tree Park, waar we een lekkere wandeling doen. Het park is natuurlijk minder impressive dan de Grand Canyon, maar zeker heel erg de moeite waard en was een heel goede keuze om te doen na zoiets als de GC. Het was een gezellige trip met heel veel aparte joshua trees in alle vormen en daarnaast nog wat cultuur in de vorm van oude goudmijnen.

Het werd tijd om de auto weer in te leveren. Erg jammer, want ik begon hem meer en meer te mogen. Auto rijden is heerlijk! Vooral in een land als Amerika. Echter, de wegen rond L.A. zijn gekkigheid en vaak helemaal vast. Op de weg naar Petra koste me een 1-uur-durende rit 3 uur, dus ik had gerekend op een lange rit terug naar de autoverhuurder. Dit viel erg mee en voor de middag was ik terug.  Na een bus en metro (vol met alles behalve the all-american white, maar vooral hispanics en Negro-americans) kom ik aan in downtown L.A. Dit is een bijzondere stad vol met idioten. Eigenlijk heb ik geen normaal persoon gezien, maar toch... Het is erg grappig. Ik eet bij de meest shaby macDonnalds ever een hamburger menu. Bezoek little Tokyo en the Central Business District. Hoge gebouwen blijft me fascineren. Ook al die bruiloften. Ik liep blijkbaar door de trouw straat.... Net als in Yerevan eigenlijk. Een enkele plaat van de hoge gebouwen, beetje crea.

En natuurlijk was daar dan eindelijk weer het moment om Sjoerd te ontmoeten. De busreis ging dwars door de enorm lelijke verschrikkelijke dustbowl van de central valley; geen aanrader om te bekijken of te wonen! Een tweede keer in California, een tweede keer bij Sjoerd omdat we toch zo dichtbij zijn. En er kwam nog een speciale reden bij, namelijk zijn eens in het leven uit te voeren defense! Na mijn broer RB mocht ik nu dan een tweede defense bij wonen en wel in Stanford. Veel minder speciaal dan thuis, maar je zag de spanning bij Sjoerd er niet minder om! De hele kamer was stampensvol, en het beloofde een lange zit te zijn. Een impressie van het hele gebeuren en Sjoerd in vorm achter de spreektafel is hieronder gegeven! De avond was natuurlijk voor het vieren van dit fantastische gebeuren. De kurken van de champagne sloegen gaten in het plafond van de department floor en later vlogen de pitchers over de tafel. Oké, klinkt wellicht wat overdreven... maar het was een mooi festijn voorzeker.

De volgende dag doen we een rustige dag. Voor mij wat uit slapen, rond hangen en in de middag een wandeling. 's Avonds weer een diner bij een prof voor de prospective students. Na een moeizame start met de geofysici (hoe ben ik daar in vredesnaam beland) is de rest van de avond wel gezellig en ontmoet je toch wat interessante mensen. Lachen!

Dan komt alweer de laatste dag aan van mijn stay in Amerika. Sjoerd heeft het idee opgevat naar een bepaald point te rijden en daar een wandeling te doen. Zoals het erbij hoort gaan we eerst over de Golden Gate Bridge, welke half in de wolken is verstopt, zoals zij gewoon is...

Daarna vervolgt de weg naar een soort van schiereiland, wat echter ook voornamelijk in de wolken te vinden is. Er blijken veel walvissen te zijn, maar die zien we uiteraard niet. Wel zien we echt een hele hoop herten. Die blijken in amerika een stuk makkelijker te spotten zijn. Perfect gebiedje voor Willem dus eigenlijk! Uiteindelijk doen we een paar wandelingetjes en doen we een of twee lokale buurtsupertjes aan om vervolgens weer terug te keren voor een laatste maaltijd in San Fran, in de Crab Shack!

Sjoerd geniet van het mooie uitzicht met zowaar een vuurtoren op het einde der wereld

Sjoerd voert een van zijn tegenaanvallen uit, zoals die dat graag tijdens zijn defense had willen doen....

De aanval op de krabben van San Fran!!!