Noord Frankrijk

Zoals beloofd, het relaas van de vakanties. Hier blijf ik mezelf beperken tot de tweede Parijs reis, ditmaal zonder Lena. Op bezoek bij Jelle. Maar ik begin bij vandaag... dat ligt nog vers in het geheugen.

Bedoeling van de dag is om een nacht te kamperen bij Soissons. Een mooie oude stad in N-Frankrijk. Ik zou dan tevens een fietstripje doen. Eenmaal weggereden bij Jelle en op het punt staand te tanken kom ik er tot mijn schrik achter dat mijn bankpas gisteren is verdwenen op het metro station. Vergeten... Ik heb dus maar 25 euro en moet nog terug rijden op half lege tank... Ik pomp voor 20 euro. Probeer enkele codes voor de credit card, maar stop naar de tweede mislukte poging. Gelukkig doet mijn tankpas het wel. Dat betekent dat ik met de huidige financiele zaken thuis kom. Ik bel om een nieuwe bankpas te krijgen. Wordt geregeld. Wel precies te laat voor mijn volgende vakantie helaas. Uiteindelijk besluit ik toch af te reizen naar Soissons. Ik parkeer de auto bij de camping, maar heb wel zoiets van... liever naar huis eigenlijk. Ik pak mijn fiets eruit en besluit snel naar Laon te kachelen.
De heuvels vallen behoorlijk tegen! De heenweg is redelijk vriendelijk. Wel voornamelijk berg op, maar de wijn service wagen, die me twee keer inhaalt en als Pieter Post door het landschap hobbelt (dan weer hier verschijnend in een bocht, dan alweer stilstaand bij de volgende klant) doet goed. Leuk! Het landschap is erg bosrijk. Daarnaast is het echt ijselijk stil. Als hier een wereld oorlog was, dan hebben de mensen er wel enorm van geschrokken! De stilte moet zo keihard doorbraken zijn door granaten en weet ik wat nog niet meer. De stilte maakt wel angstig, maar ook sfeervol. Zwoegend komt dan eindelijk het stadje Laon in beeld. Een droom voor me om eens een keer te bezoeken! Ik weet niet waarom. De stad ligt op een heuvel en schamend besef ik dat mijn benen dit geweld nog niet aankunnen en het lopen me beter afgaat. Aangekomen op de berg is er een enorm uitzicht. Achter Laon naar het noorden lijkt het zowaar plat te zijn. Tactische plek om een stad te plannen. Laon is trouwens een koningsstad uit de Karolische en Merovische tijden. Daar is niks meer van behouden gebleven. De stad is erg mooi, met kleine steegjes, torentjes, poortjes. Ik bezoek de kathedraal. Dat is een rust voor het oog. Geen hobbelende toeristen in rijen, maar een koorzang door speakers en enkele familietjes. Tis misschien daardoor een indrukwekkend bouwwerk. Alsook het hele ding zelf trouwens. Je kan je wat van de ontzaggelijkheid voorstellen.

 De terugweg verkiezing ik om over de Chemin des Dames te gaan. Dat ipv Soissons bekijken. Laon is voldoende stad. Het blijkt een helletocht te worden. De Chemin des Dames heeft voor heel veel slechte berichten voor de mensheid gezorgd. Denk hierbij aan loopgraven oorlog in eerste en tweede wereldoorlog. Ik verbluf me over de zwaarte, de hoogte en de regen. Het wordt een strijd ook voor mij. Zij het op een veel positievere manier. Maar het is de moeite waard om zo over deze hoogvlakte te strijden. Ik ga hem tweemaal op en af. Veel van het goede. Enkele beelden van de loopgraven en de satelietbeelden uit die tijd geven de afschuw weer. De musea sla ik deze dag over.

Ik besluit vanaf daar dan maar dezelfde weg terug te nemen. Dit is gelukkig berg af. Ik beland nog even in de stad Soissons, maar heb er volledig genoeg van, kook wat veel te hete noodles en reis op huis aan. Onheilspellende wolken kom ik hierbij nog tegen onderweg...

Dan Parijs. Het begon eigenlijk meteen goed. We zochten het strand langs de seine op. Erg grappig gedaan met een enorme bak zand! Met wat wijn en bier in de mik was het leven al snel goed. Zie onderstaande foto:

In de avond komen we toevallig meer bekenden tegen en eten we heerlijke mossels, uiteraard weer met wijn! Erg goede zaak is dat, die ik zeker onthouden moet voor een volgende keer. Parijs ben je immers zo! Al met al, reeds direct geslaagd. Maandag heb ik een lekker dagje om zelf eens rond te cruisen. Eerst koffie met Missy, de aanstaande van Jelle en daarna ga ik eindelijk alleen los in de stad. Bezoek het Pantheon, omdat ik vergeten was dat ik deze al had bezocht en loop daarna helemaal naar de Sacre Ceour om die nu eens wel met zon op de foto te nemen.

Ik kom vermoeid terug bij Jelle en Missy. Missy gaat klimmen en Jelle heeft een Belg-collega voor eten uitgenodigd. Heerlijke quich en veel gelul over promoveren en dat proces, zeg maar... Ik weet niet of ik er door werd geïnspireerd eigenlijk. Ook nu gaan we weer de stad in. We zouden oud-CS'ers ontmoeten in een jazz club. Deze blijkt prijzig voor entree te zijn en dus zetten we ons neer op een terras met zicht op Norte Dame inclusief boom ervoor. Een vrouw zingt erg mooi met de piano mee. Missy komt later ook. De anderen bleken niet van thuis vertrokken te zijn vanwege te veel voorbereidingen. Dat kan natuurlijk ook. De volgende ochtend is het dan al opeens de dag die ik hierboven beschreven heb! Ow, ja. Dit vond ik wel een mooie foto van de boekenwinkel Shakespear en co. Dank aan Jelle.

Bijna vakantie!

Jajaja, eindelijk is het dan bijna zover. Nog eens een zomervakantie in Nederland. Wel even heel anders dit keer weer. Want Lena is van me weggevlucht naar de dzungel van Ecaudor, waar ze onderzoek doet. Weer zware dagen voor me dus. Het weer is deze zomer wel perfect met erg veel zon en hoge temperaturen. Heerlijk, jammer dat ik die niet kan delen...
Hoe het alles ook zij, barbeques vieren hoogtij, zon wordt opgezocht langs de zeeuwse kust bij ouders met het jaarlijkse verjaardagsfeest en een weekend relaxen. Ook was er dit jaar voor het eerst de Nijmeegse vierdaagse feesten. Best leuk. De Nijmegen crew is alive and kicking.
Daarnaast de paar keren dat er weer tijd is om op de fiets te springen. Eenmaal ging het naar Kasteel Doornenburg en het Fort bij Pannerden. Hieronder een kort foto-relaas:

De kerk van Homoet blijft inspireren. Briljant gebouwtje vind ik. Ook door de dramatische setting.

Impressies van het kasteel. Eigenlijk is vooral de voorburcht indrukwekkend. Hier is Floris opgenomen. Tevens is het kerkje het enige dat gespaart is gebleven door de engelsen. De rest is na WO2 opnieuw opgebouwd...

Het einde van de NEderlandse natuur, opgeslokt in de kruising Pannerdse kanaal en Waal.

Tja, dan zijn er daarnaast uiteraard de wekelijkse barbecues, waarbij het vlees en de alcohol rijkelijk stromen mag. Nog betrekkelijk weinig terrasjes gepakt eigenlijk, maar ook daar komt het af en toe toch goed mee. In utrecht met Koen uiteraard bij Slok en thuis; maar afgelopen week ook met Peter langs de Oude Draak en later op het Ledig Erf. Ja mooie zaken als het weer super is. Nu wil het heel af en toe keihard regenen. Wonderbaarlijk kon ik vandaag tijdens een lekkere fietstocht naar Tiel alle druppels te snel af zijn. Tiel zelf maakte me niet echt warm of koud. Weer zo een stad waar ooit eens een bloeiende joodse gemeenschap was, maar die nu verdwenen is en ook echt niet terug gekeerd. Zo vaak kom je dat hier in NL tegen, dat het me nu wel een heel klein beetje begint op te vallen. De achteraf gelegen synagoge was nu een moskee voor Mollukers. Het wil verkeren! Het streekmuseum had me bijna overgehaald naar binnen te gaan, maar ik kreeg weinig goede gevoelens van de stad en wilde eigenlijk snel weer weg. Een vergeten en verloren stad, als je het mij vraagt. Plebs, buitenlanders en leegheid. Ooit een grote stad, maar nu een betekenisloos provinciestadje zonder enige elan. Er moet wel worden gezegd dat de Take 3 een mooie vinding was die ik niet eerder had gezien of geproefd. Bij een chinees snackbar vond ik immers dit gerecht bestaande uit twee soorten slush pup getopt met een toef soft ijs. Lekker! Toch nog een foto (van het regentenhuis met mooie tuin):

Nu is het officieel vakantie. Twee weken rust en avontuur. Zonder me vriendin, wat ik echt superjammer vind, maar tja, die zit nog in Ecaudor. Na terugkomst van vakantie is ze gelukkig snel weer thuis! Eerst twee weken twee vakanties vieren. Je ziet ze wel weer verschijnen hier.

Klassiek werk

Weer enkele weken zijn voorbij gevlogen. Eigenlijk is er niet zoveel te vertellen. Dat doet me denken aan de derde of vierde entree in mijn dagboek, welke ooit als achtjarige jongen was begonnen. Was niet het grootste succes. Enfin, terug naar de zaken. Afgelopen weekend een gekkentrip achter de rug. Eerst was er Lena's goodbeye diner. Geniaal en erg gezellig. Beetje te diep in het glaasje gekeken door sommigen, maar al met al hopsakideetje plezier gehad. De volgende dag zou ik broerlief helpen met de verhuizing. Dit was een extra uitdaging: een kraak wilde deze zetten, zoals dat in de jaren zeventig gedaan werd. Rijden naar Doel, een spookplaatsje onder de rook van de Antwerpse havens. Stel je enkele huizen voor welke wel bewoond zijn en de rest met hout gebaricadeerd en vele mooie grafitti werken. Het ontzetten van het huis was niet mijn taak. We hebben de boel in het lege huis gezet en zie-zo is een leefomgeving gecreëerd. Enkele impressie's:

De dag erna was ik nog kapot van het sjouwen en rijden in een veel te grote auto. Hoe dan ook, het was een sympathiek avontuur. Mis alleen de euro's die uit de portemenee waren geleegd :(. Rare kwibussen daar.

De weken ervoor was er van alles wat. Sport, een trip naar Hamm voor de 75e van opa Manfred en het 750e bestaan van Wagenigen met een mooie optocht, avondvullende feestbandjes en allerlei lekker voedsel. Leuk! En dan heb je die idioten die juist dan de stad uitvluchten omdat het toch veel gaver is bij andere venues. Ik was blij in Wageningen te zijn gebleven uiteindelijk. Lekker rustig.
Ook het werken was weer een chaos. Een rampenkelder in hartje Amsterdam, welke maar bleef dobberen dreef zelfs mij uit mijn kantoor in de blub! Drains inspitten is ook leuk:

Een ander hoogtepuntje moet ik hier ook even plaatsen ter afsluiting. Weer was er eens een uitje naar het Concertgebouw. Dit keer met mijn lieve vriendinnetje. En ook ditmaal eens met wat foto's. Ik geef je er eentje:

Mooie shizzle toch? Snel zal ze nu gaan uitvliegen naar Ecuador en blijf ik achter voor 50 dagen alleen in Wageningen... Wat een zwaar leven toch! Hopelijk vliegen ze voorbij!

drukke rust

Afgelopen weekend hadden we eens helemaal niks echt gepland en dat was eigenlijk fantastisch, want we hebben zoveel gedaan dat het bijna ongelovelijk is! Na ons lange uitslapen dan toch een koffie op de Wageningse markt. In de late avonduren besluiten we weer eens een route te wandelen. Dat bleek enorm de moeite: 20 minuten met de auto vanuit Wageningen arriveerden we in de Wekeromse bossen. Een kronkelpad over een heuvelkam leidde ons langzaam een vlakte op. Groot stuifzandgebied. Ik kreeg het er warm van!

Langzaam gaat de zon lager aan de horizon staan. De route van 8 km is langer voor het gevoel. Mensen komen we haast niet tegen. In de auto had Lena de routebeschrijving gelezen en zich verdiept in het uiterlijk van een Moeflon. Het was dan ook Lena die als eerste de kudde moeflons herkende. De eerste kudde. Want we zouden er nog veel meer tegenkomen. kuddes van tien beesten met altijd een mannetje met grote gekromde horens. Een geweldig schouwspel om ze over de vlakte te zien rennen. Ook wij beginnen sneller over de route te lopen. Altijd met de welbekende lachen uiteraard!

Daar springt er weer een! Zo'n Moeflon (moeflonen? moeflons?)

We rijden weer richting Wageningen via het zandpad en de provinciale weg. Rijden een rondje om de supermarkt te vinden die nog open is en belanden uiteindelijk met chinees op de schoot! Heerlijk!

De volgende dag hadden we wel een beetje ingepland. De kleintjes in de middag, de biesbosch in de ochtend en de Spaanse cursus vrienden in de avond.De biesbosch vond ik verrukkelijk. Hoewel het de Hollandse was, blijft dit gebied super! Het was druk, maar toch nog genoeg ruimte om stille plekken te vinden. Het water stroomde als een malle de grienden uit. Mijn element. Enkele foto-impressies dan maar:

Ondanks de veel koudere en bewolkte dag dan gisteren was het perfect voor de biesbosch. Het pannekoeken festijn bij broer Boaz was zeer welkom. Ook mijn ouders waren er. Op de fiets!!!
In de middag deden we een rondje op de plaatselijke kinderboederij waar ik versteld stond van de mooie watertuin. Mijn idee, maar uitgewerkt door een ander. De geiten waren spannend. Lena kon haar lol niet op met de neefjes. De neefjes niet met de geiten... of hoe zat het?

Ik was eigenlijk best moe na een ongepland weekend. Maar ook erg blij en tevreden. Nu weer werk.

Trouwens, dat we nu alleen het laatste weekend hebben verhaald wil niet zeggen dat de rest van de weekenden niks is gebeurd. Allereerst heb ik Rinskje weer ontmoet in Peize, Drenthe. Het weekend erop was een bruiloft van een goede vriend van Lena's pa, waarbij we voor de nodige plezier zorgde door onze trein te missen en de allerlaatste te moeten pakken. Jah, ook dat was weer geniaal. Alles rustig en geen gekkigheid. De zomer komt er nu aan. Lena vertrekt over vier weken naar Ecuador voor te lang. Ik ga met ma naar Armenie voor wat korter. En hoeveel meer dingen komen deze zomer? Ik weet het allemaal niet, maar heb er best zin in. Tot de volgende?

Paris in Rain

Parijs in de regen is het beste! Afgelopen weekend was lang met drie vrije dagen en we besloten om Jelle en Missy een bezoek te brengen in Parijs. Dat was een nat gebeuren. Het zonnige weer was weggerend naar weet ik waar en wij bleven achter met de opmerking dat regen in Parijs Parijs zo mooi maakt!

Vroeg in de achtend vertrokken we. Alles lekker op tijd en ver voor op planning. Dit veranderde 20 km voor Parijs, nog voor de peripherie. Een vrachtauto was omgevallen en blokeerde het een en ander. Na een bijzondere tocht waren we twee uren later dan toch aangekomen.

Een rustig welkom wachtte ons: Jelle met een kop koffie.

Na lunch vertrokken wij richting de stad. Eerst de mooie Notre Dame en langs de seine hobbelen na de eerste koffie.

 Hierna gaan we langs het Louvre. Even kijken of het er nu echt zo druk is. We hebben geluk, de entree is gratis en we lopen snel door de rijen naar binnen.

Uiteraard moest gekeken worden naar de hoogtepunten van dit enorme museum. We hebben slechts een klein deel gezien, maar toch. De Venus van Milo, de Jaconda (foto), en mummies!

 De volgende dag gaat het naar Mont Matre en de Sacre Cour. Erg leuke plekken voor foto's! Zo hebben we een koffie gedaan in het cafe 2 molens uit Amelie en hadden een heerlijke maaltijd als lunch in een typisch frans restaurantje.

Daarna begon het te regenen en was het soppen in de regen voor de mooie uitzichten en regio rond de kerk op de berg. Enkele foto-impressies:

De regen boven de stad!!!

Romantische momentjes voor de kerk, tja... dat moet men zeker doen en niet laten!

We keren weer huiswaarts om alles beetje te laten drogen. Jelle en Missy wonen erg mooi net buiten het centrum, maar wel tegenover een markt en een leuke straat waar alles is te doen! We genieten een heerlijke kaas fondue en een holywood film Midnight in Paris. Naar aanleiding van de film gaan we de stad maar weer in. We zien eindelijk de Eifeltoren... in licht en regen, maar supermooi!

Einde van de nacht betekende een wandeltoch naar de Arc de Triumph in de regen en rennend voor het leven over de rotonde, daar de tunnel dicht was. We nemen nog even een smaakmaker in de Bastille gebied, waar een biertje of mixje goed smaakt, maar de portemenee het wel laat voelen. De volgende ochtend voelen we ons al helemaal thuis, maar we moeten toch afscheid nemen. De lange tocht huiswaarts start, maar het was genieten. Parijs blijft betoveren. Dank aan Jelle en Missy!

Muziekaal verhuizen

Ja, boppies! Het is weer gebeurd. Van Luijk is weer van zijn kont gekomen en ergens anders een crib begonnen. Dit keer terug in Wageningen. Alles is in cycli uiteraard. Na anderhalf jaar utreg waarbij Lena op en neer reizen moest gaat ik nu de komende acht maanden haar kunstje over doen. Ze was al verhuisd tijdens mijn trip naar Sardinia, maar sinds enkele dagen is nu ook de woning in Utreg afgestoten en wonen we echt in Wageningen. Het was een drukke bedoeling, maar de nieuwe locatie is aan de Rijnveste 14.
Nu viel dit alles toevallig ook samen met allerlei muziekale bezigheden. Zo hadden we eerste het Beethoven stuk in het Amsterdamse concertgebouw met Loic en diens ouders. Alle diamanten zijn naar de ouders gegaan. Even later was er het gekke feest van Joost waar ik mijn IKEA paraplu heb laten hangen. Het weekend stond in het teken van Groesrock, een van de weinige "festivals" die ik per jaar/jaren doet. Hieronder een foto van Marloes die thee dronk op dit festival... Nee, laat ik dat maar niet doen.
Het festival had een paar zeer mooie namen en ondanks mijn zieke gesteldheid konden er weer een paar pitjes worden gepakt. Even later koninginnenacht in Utrecht en chillende koninginnedag. De week erop was Bevrijdingsdag. Ook hier voelde ik me wat ziek, maar Lena kreeg het echt goed te pakken na wat verkeerds gegeten of gedronken te hebben.

Maandag was er dan volledig verhuisd. Het hemelvaartweekend stond in het teken van heen en weer rijden en een tocht naar ouders voor moederdag en meer. Was weer heerlijk. Dinsdag een mooi concert in iemands huiskamer van een geniale muziekant uit Seattle, Rocky Votolato ofzoiets...

Gisteren was het eerste diner in Wageningen. Old times revive en het is mooi. Ik heb er zin in komende lente en zomer. Hoofdzakelijk zitten we al weer veel te ver in de tijd. Komende pinksterweekend op naar PArijs. Nog even slapen! Gegroet...

Sardinia

Omdat het hier om Alwin gaat heb ik besloten de posts eens in stukken te breken. Dus Sardinia gaat helemaal alleen online! De verjaardag van Alwin! Wat een gebeuren. Ondertussen is er al weer zoveel meer gebeurd dat  het een maand geleden voelt in plaats van een week! Eerlijk is eerlijk... Wat een drukte was het verhuizen. Want tja.... ik woon weer gewoon terug in Wageningen. Zoals ik terug kwam naar Utreg, kom ik nu terug in Wageningen. Hoelang? Das een mooie vraag!
Dan was er ook nog het Doctorschap van mijn broer RB. De satan gerehabilliteerd. Tja, Satan blijkt dus echt een bedenksel van de Christenen te zijn. Het uur lang staan zonder rust heb ik twijfelachtig volgehouden, maar helaas is door mijn lachje wel de cum laude titel voor me broer voorbij gegaan (althans dat is zijn eigen interpretatie).

Tevens was er de gestoorde vrijgezellen-avond voor Menne, dhr Schakel. Dat was tevens mooi. Een impressie foto hierbij:

Maar terug naar Sardinia. Hier was ik dan maar heen gevlogen om Alwin zijn dertigste verjaardag met hem te vieren. Uiteraard zijn we daar bij, dacht ik. Het was mooi! Ik kreeg een lift vanaf het vliegveld, genoot al direct van een pizza en sloeg de volgende ochtend enige mate achterover bij het zien van het geriefelijke huisje Villa Sunshine.
We mochten ons de dag erop direct als geoloog uitleven op de rotsen langs de noordelijke kust. Vanaf hier kon je zelfs Corsica zien liggen!

Dezelfde avond was het dan tijd voor de nodige drank en gekkigheid en natuurlijk een ozzie-style barbie. De dag erna was het immers Alwin zijn verjaardag. Die werd ingeluid met nog een barbie en feesthoedjes en zoveel gekkigheid. De avond stond in het teken van een mooi restuarant. Gallura ofzo heette het met een oude strenge vrouw aan het roer. Erg mooi en heel speciaal eten, zoals de zeevruchten: jammie jammie!

Het waren rare dromen die nacht, maar zo mooi om weer eens een echt restaurant te mogen bezoeken. Verder ging het de volgende dag door het mooie Sardinische land en we lieten ons educeren aangaande de heel verre geschiedenis. Nurarghi ofwel dorpen uit de bronstijd zijn hier namelijk her en der verspreid. Ze zijn typisch met kleine half-afgebrokkelde robuste torens en de skeletten van huizen er rondom. Dicht erbij ligt vaak een begraafplaats van grote stenen als deur voor de dood. Ik ga hier even veel te veel foto's van dit uitje op de site zetten, maar tja... gewoon omdat het kan doen we het toch. Misschien zal ooit iemand er weer interesse in krijgen, hahaha!

Alwin kijkt de dood in de ogen achter het zielen-gat

Nomes, de vriendin van Alwin, is enthousiast vanwege de spelende hond op de achtergrond

Daar staat de hele groep dan te kijken naar de Nuranghi toren

Alwin en Nick Cruise vinden het erg mooi

Binnenin de toren was het donker. Alwin en Nick kijken de lucht in

 Na alle gezelligheid was het dan toch ook weer tijd afscheid te nemen. Mijn weg ging naar Alghero, alwaar ik in een bed en breakfast van zeer acceptabele kwaliteit mijn dagen afwachten voor de zojuist beschreven drukte... Deze stad had een leuke sfeer en een mooie oude geschiedenis. Ik geef je van deze stad nog een imporessie, waarmee ik deze mooie vakantie post afsluit. Tot de volgende! Uitjes!