Roadtrip Iberia

Eindelijk weer een echte vakantie! De afgelopen weekjes ben ik samen met me lieve vriendin en de zebra auto van werk richting het warme zuiden. Een dagelijkse kort verslag.

Dag een: roncevalles, de reis.

Regen al THE way naar de bergen! Waaaaw!

Dag twee: roncevalles.

Een koude nacht en regen... Na een mislukte wandeling en een bezoek aan de plek waar Roland is vermoord doen we ook een hele mooie wandeling een stukje verder bij een vergane munitiefabriek. Op de terugweg is er Calamari in een lokaal barretje.

Met Roland stervend en zijn paard, zwaard en hoorn.

 Bovenop de Pyreneese bergen, waar de paarden en koeien rond hobbelen.

Dag drie: zarautz, reis (Pamplona).

Na wederom een koude nacht zijn we blij in pamplona zon en warmte tegen te komen. Aan de kust verblijven we op een camping met 428 treden naar het strand.

Lena is niet bang voor de stieren van Pamplona!

Aan het strand van Zarautz... de wolken lijken op hollandse taferelen.

Dag vier: Zarautz (San Sabastien).

Strand en zon zoals het hoort. In de middag gaan we naar san sabastian. Een mooie en leuke stad met lekkere pinxos.

Saampjes knus voor de baai van San Sebastien.

Dag vijf: tordesillas, reis.
Na een bezoek aan mondragon en een lange rit komen we aan in dit leuke plaatsje, waar we erg fijn konden dineren op Spaanse tijden :).

Mondragon, de plaats der co-operatieven. Niks te zien.

Een vuurzee langs de snelweg, best wel serieus!

Ons plaatsje Tordesillas, waar we heerlijk hebben gegeten en gekuierd.

Dag zes: Lissabon, reis.
Een lange mooie reis over tolwegen en door het binnendoor wegen.

Dag zes: Lissabon.

De hoofdstadvan Portugal is zeker de moeite waard. Een dag met koffie, een enorm aquarium, wandelingen, uitzichten over de stad, lief muziek, restaurant inclusief een verjaardag van de dochter van de eigenaar. Mooi!

In de roadtram: goed vasthouden en straf omhoog door smalle straten.

Het aquarium-mannetje voor de kids én Lena.

Het uitzicht over de stad in avondgloren.

Dag zeven: El Rocio, reis.

Branden maakte de reis vanuit Portugal spannend. Een vaag licht hangt in de lucht.

Dag acht: El Rocio.

Deze stad verraste ons totaal. Een echt Western stadje met paarden, zandige wegen, een onheilspellende kerk inclusief spreeuwen en een natuurgebied direct aanliggend. Enchanting...

We willen niet teveel weggeven van dit stadje. Je mot zelf maar langs gaan!

Dag negen: El Rocio (Minas de Rio Tinto & Aracene).

Een druk dagje. Eerst bezoeken we de mijnen van de río tinto. Bizar landschap van uit Even treintena.  Hierna bezoeken we Aracene met haar kasteel. Uiteindelijk besluiten we de zeer zeer gave grotten van marvelositeiten  in te gaan, goede keuze! We reizen door de bergen in om te wandelen in de siërra. Wederom lopen we verkeerd en bovendien wordt Lena achterna gezetten door ezels.

De rode rivier is van nature rood, maar ziet er wel vaag uit.

Het schoot ons behoorlijk in de kop tijdens de treinreis door de verlaten mijn.

Ook tijdens de wandeling lijken we nog niet op het juiste pad te zijn gekomen.

Lena op het laatste randje van de berg voor we weer onze voetstappen terug volgde en de ezels tegenkwamen.  

Dag tien: Tarifa, reis (Donana).

Na een bezoek aan het uitgedroogde wetland van Donana rijden we naar het puntje van Spanje. Van hier zien we Afrika!

Vergeefs zoeken naar vogels vanuit de vogelkijkhut...

Dag elf: Tarifa.

Na een miljoen sardientjes als tapas in de stad besluiten we op walvissen jacht te gaan. Ondanks de golven is dit een erg gaaf avontuur. Het voelde als een enorm dolfinarium met dolfijnen en grienden.

Lena is blij weer door de zee te kunnen huppelen.

Dag twaalf: Ronda, reis (Gibraltar).

Vandaag staat Gibraltar op het programma. Een welkome kolonie van Engelsen. Het is grappig om de grens over te lopen, beetje te spelen met apen op de rots, een kabelbaan en fish and chips... En een jurk voor Lena.

Voordat we de rots opgaan en net na het vliegveld. De stad is rechts en buiten beeld.

Toch ook maar op de foto met een aap (en diens kiddo).

Dag dertien: Granada, reis (Ronda).

In de ochtend hebben we nog wat tijd om de idiote stad Ronda te bezichtigen, welke door een ravijn wordt open gereten. Bij Granada kunnen we eerst chillen.

Prima stadje toch?

Dag veertien: Granada (Alhambra).

Het Alhambra is schitterend! Beetje veel mensen alleen... We hadden het totale pakket vanaf half negen in de morgen. Misschien was het kleine badhuis nog wel de top, maar het generalive en de paleizen waren ook super. Granada stad viel voor ons helaas een beetje tegen.

Achtelijk om je rugtas op je buik te dragen!

Iedereen maakt foto's in het Alhambra, de hele wereld? Ik heb iig Lena er goed op gekregen, toch?

Een idee van hoe het er binnen uitziet zonder toeristen...

Dag vijftien: Granada (Sierra Nevada).

Vandaag hebben we de Alpujarra regio bezocht met de voet. Een mooie maar hete wandeling door een streek aan de voet van de sierra nevada met lieve witte dorpjes. Leuk!

Wat verkoeling onderweg onder een van de vele fontijntjes.

Op de achtergrond het brugje uit de Romeinse tijd, waar de GR7 overheen gaat. Uitnodigend!

Sommigen onder ons hadden de wandeling liever gevlogen :).

Dag zestien: Regio Figueres, terugreis.

Lange dagen volgen met reizen, luieren en nog eens reizen. Verder geen commentaar.

Beklimming der Ventoux en de kust

Een van onze doelen van afgelopen jaar, namelijk naar Rome fietsen is een stille ondergang gestorven en daarom was ik blij dat Jeroen me vroeg zijn queste de Ventoux op te delen.
Op een hele vroege donderdag vertrokken we daarom met de leasebak van Jeroen richting het zuiden en belandden tijdig naast een zwembad in de zon. Een heerlijke verandering van landschap, welke veel te lang op zich heeft gewacht!
De volgende dag begon de klim. Een zware klim van meer dan 20 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 8,6 procent. Het was afbuelen. Telkens wanneer ik Jeroen kon bij halen, doordat ie rustig stond te chillen langs de weg verdween die weer uit zicht. Ik had geen tijd voor deze rust momenten en ben onafgebroken 2,5 uren lang wezen ploeteren totdat de laatse meters van de kale berg werden behaald. Daar stond Jeroen uiteraard te wachten en begeleidde me de laatste zeer zware meters. Ik kon moeilijk op de benen blijven staan en de rug voelde als vernield. Ik heb het gehaald!

Na het behalen van de top moest het naar beneden... Het wolkendek op de top had mij dermate afgekoeld dat ik bibberend op de fiets zat. Het ging langzaam, erg langzaam naar beneden. Enkele foto's van de afdaling geven een relaas:

We overleefde de afdaling en hadden de dag erna nog wat mooie panorama's over de naburige kloven. Bijzonder mooi en spannend. Zie onderstaande foto. Ow, ja. Dan was er nog het eten en de franse bediening. Niet zo om over naar huis te schrijven. Das wel jammer. Het stuk rauwe gehakt met rauw ei, ketchup en gedroogd groen was niet het beste succes. De toet maakte het niet beter. Ach, de franse keuken is mij wellicht niet besteed...

Deze vier out-of-the-blue vakantiedagen hebben het gemoed erg goed gedaan en deden het slechte NEderlandse weer wat vergeten. Toch was er de week ervoor wel wat verbrandingsmomenten in de Kenmere duinen bij Haarlem. Ook hier leek je af en toe door het buitenland te slenteren. Best een mooi gebied met mooie heuvels, dalen, stranden en natuurlijk Haarlem met een zoektoch naar een juist terrasje. Een foto ter impressie van de duinen:

De week naar de beklimming der Ventoux gingen we wederom naar het strand. Dit keer bij pa en ma. Eerste een dag in Brugge, waar de toeristen overal rond liepen en wij dus moeite hadden het rechte pad te vinden. De imposante kathedraal met het heilige bloed blijft speciaal en ook de oude kleine straatjes zijn erg leuk. Uiteraard ook het vlaamse eten, dat een lekkernij blijft. Alles in een peuleschil:

Deze post is nogal rommelig geworden. Het besef is er. Een gestructureerde post is niet de makkelijkste opdracht. Enfin, ook in Zeeuws Vlaanderen eindigde het met een wandeling over het strand en daar eindig ik hier dan ook maar mee. Groetjes en tot een volgend!

Teutoburger Wald und mehr

We beginnen ditmaal lekker bij het begin. Geen voorpraatjes, maar er direct in!

Gisteren mocht ik dan eindelijk een live optreden van mijn helden zien: de band Kontrust. Geniaal en zeer vereerd met al deze mooie mensen daar te zijn. Een schaamrood op de wangen van een ieder die dit moest laten schieten! Een klein fotootje van die geniale band voor een impressie. Ik heb zowaar de bassist gevraagd of tie uit Oostenrijk komt, dat vond ie wel mooi, denk ik....

Een grote stap terug. De vorige post ging nog over een mooie rit nar het kasteel met Natan en het verliezen van de Delta Water Awards. De weken erop bleven stil en rustig. Enkele fietsritjes naar Bisdom van Vliet door de Polders en later met Lena dezelfde richting op deed de wielerspirit goed. De lage polders een genot en Lena kijkend naar de mooie rieten huizen welke ze het liefste allemaal wel kopen wilde.

Enfin, het echte werk waar het allemaal in de titel om te doen is, is de tocht naar Hamm, Lena's Heimort.Haar zusje zou haar zestiende gaan vieren en wij waren als soort van wakers uitgenodigd. Was een mooi feest. Ik zie gelijkenissen met Lena in haar zusje, hihi. Feesten ken ze goed.
De tocht erheen echter was ook erg mooi... en erg zwaar...
Eerst gaat het nog relatief rustig door Nederland. Eerst over de Utregse Heuvelrug, langs de houten dijken bij Spakenburg (foto), de Veluwe in over de dronken bossen rond het mysterieuze Solsche Gat en langs mijn BSc scriptie het Uddelermeer. Hierna nog een keer doorzetten naar de heuvels van Salland, waar ik op
een paalkampeerplek crashte samen met wat oudere mensen die die dag uit Woerden waren wezen zetten.

De dag ena stonden alle hoogtepunten op het programma. Allereerst nog net in Nederland de oudste boom van het land. Ik heb nu de hoogste, dikste en oudste op het lijstje genoteerd. Hopsa. Uiteraard hiervan een fototen getuige. Welke foto te kiezen is moeilijk... Ik zet er dus maar twee op of drie... ik mag bomen!

Okay dit was echt teveel lof op een boom. Ik heb toch maar een foto verwijderd... of twee. Duitsland was in aantocht en het land stond vol met windmolens, zonnecellen en Schutzenfest. Interessant. Een van e plaatsen moest ik bijna zigzaggend door de dronken mannen, welke her en der liepen. Dat was drie uur in de middag.

Uiteindelijk kwamen we dan aan in Teutoburger Wald. Ik rijd direct de Dorinther Klippen op, tijger met de fiets in de hand de heuvel op en ontwaar zowaar rotspartijen! Een kleine dag fietsen vanaf Nederlad. Maar nu moet ik zeggen dat de berg voor Ootmaarsum ook behoorlijk bitch was. De Kuiperberg valt te onthouden. Maar het Teutoburger Wald doet dit alles toch wel behoorlijk in het niks vallen. De rotspartijen heb ik zelf behoorlijk gemist helaas, dus wellicht nog es een keer terug. Na omzwervingen kwam ik dan eindelijk aan op camping Knoblauchberg, een Nederlandse kolonie net onder het leuke dorp Teckelenburg. De volgende dag fiets ik in de ochtend nog wat verder door de heuvels van het woud en kom er dan uiteindelijk toch uit. Binnen de heuvels is het een schattig heuvellandschap, er eenmaal uit zie je de heuvelkam dreigend achter je liggen.

Ik kwam nog door bijzondere stadjes, zoals Bad Rothenfelde, wat een waar kuuroord is en ze met enorme sleedoornwanden zout uit het water halen. De lucht binnen deze constructie werkt zuiverend. Ik ben er langs gereden. De laatste loodjes waren zoals altijd het zwaarste doorvolledig mis te rijden en de verdomde Hammerstrasse de berg op te moeten!We overleefde het echter en het was weer een heel erg vet mooi avontuur. Op naar de volgende!
Nog eenmaal het serieuze wielerdenken: