Xmas 2010

Voor het nieuwe jaar begint nog een korte update. December is namelijk een gezellige en drukke maand, wat een extra berichtje van mijn kant vergt. Allereerst over deze ochtend en de voorgaande twee dagen. Een paar dagen op onszelf de kloof in en wat echt werk verzetten. De monitorings site met allerlei soorten hydrologische meet-apperatuur is nu af. Ook wilde ik een begin maken aan het opzetten van peilschalen in de putten van de boeren hier om op die wijze een idee van de waterstanden te krijgen. Helaas, de konstante miezerregen en tekort aan mankracht deed mij van dit plan afzien en dus was het terug naar huis. Dit was een totaal andere ervaring dan de heenweg. Je moet weten dat de weg naar onze studielocatie niet een snelweg is. Daarentegen! Het is een smal hobbelig pad langs diepe afgronden, door rivieren en met de nodige diepe gaten lukraak in de weg. Na het regenachtige weer van een dag, was het pad veranderd in meer modder, veel meer modder, gliberige stenen, instortende ravijnen, rivieren die tot over je hood komt etc. Daarbij komt ook nog eens de drukke kersttoerisme! Nee, ik moet nu wel weer even tot rust komen, hoor. En o, ja: ik was mijn camara vergeten...
Enfin, een wat rustigere etappe was kerst. Alhoewel... Op de een of andere wijze ben ik gelukkig onder het bungee jumpen uit gekomen. Sinds de jongens onder leiding van Mad Max dit een dag deden voordat ik samen met Nicolein arriveerden. Voor de dagen rond mijn verjaardag stonden er mooie wandelingen (ik wordt echter ouwer, jongens!) door fabuleuze bossen en stijle kustkliffen. Ook op hoog nivo genieten van het leven. Zie hieronder wat van de foto's, want te lange tekst wordt ook boring...
De Baron en Babbelmans voor de suspension bruggen bij TsitsikammaMysterieuzee bossen. Merk op dat er een idioot op deze foto staat!Mensen van het goede leven met een shake... Wederom de Baron, dit keer met Iwan.Het zwembad is mooi geplaatst, vind Mickey. Babbelmans denkt er het zijne van...

"Stuck in the middle"

Terwijl ik mijn computer probeer te redden van een zekere ondergang is het tijd om jullie weer eens op de hoogte te stellen over al mijn avonturen in Zuid Afrika. Ik begin even kort met het slechte nieuws: de oude vaio laptop begint stees vaker blauwe schermen te laten zien; Ik ben mijn beiden USB sticks (incluis data) al eerder kwijtgeraakt ergens in de eerste dagen te Pretoria; en de komende kerstvakantie gaat erg stil worden ivm onrust op de persoonlijk bank.

Enfin, er is ook meer dan genoeg om te jubbelen. Allereerst lijkt het erop dat ik het meeste van mijn gedane werk momenteel kan redden van het oude brik, de vaio. Verder kan ik nog steeds erg blij zijn met de afgelopen vakantie welke nog vers in het geheugen ligt. Een eerste weekje op de village is zwaar en moeilijk op te starten. Het gedane werk is even niet in verhouding met de uren werken. Een feest-weekend in PE maakt veel goed. Waarom gingen we daar ook al weer heen? O, ja: boodschappen. Dit keer hebben we in het weekend ook tijd gehad om het fort te bezoeken.De dagen in het kantoor liepen tot verveling en dus was het eindelijk tijd om de kloof in te gaan. Dit was een zware stint: lange dagen in het veld, veel equipment moeten opknappen, welke niet meer goed werkte en veel geklets met mensen aldaar. Het veldstation was bovendien door apen overhoop gehaald, en hierdoor was er wederom geen stroom meer en was het een kwestie van behelpen met kaarsen. De veld-douche was eigenlijk beter dan ik had verwacht, maar een lek in de pvs leiding zorgde uiteindelijk voor een te lage druk voor het opvullen van onze watertank. Sinds we pas laat in de avond terug kwamen, was er dit weekend niet heel veel te gebeuren. We zijn begonnen met het maken van een groentetuin (wat neer komt op spitten) en daarbij hebben we een mooi spekboom haagje aangeplant. Dit is het hoogtepunt van een weekend in de learning village, dus je begrijpt het al: lekker uitgerust om maandag weer te knallen :D. Voor iedereen alvast een mooi aantal feestdagen.

Het avontuur Zuid Afrika

Dit was echt een vette reis door het grote Zuid Afrikaanse land. Geen rare avonturen naar Zimbabwe of Malawi of Mocambique ditmaal, maar wel gekkigheid in het land der boeren. Ik zal hier een beknopte weergave geven van de idioterie, ahoeha.

Dag 1 - PE to Chintsa
We begonnen de reis in een Chevy Spark (ipv de Corsa die we hadden gehuurd). Deze auto bracht ons naar Oos London. Deze stad lijkt een beetje op PRetoria, behalve dat er niks te doen is. Alleen het standbeeld van Steve Biko en de Mr. Price is het echt waard deze stad te bezoeken.
Dag 2 - Chintsa to Coffee Bay
De dag begint met een intro in de Xhosa cultuur. Ik voel me direct op deze tweede vakantie dag een toerist, haha. Na het verhaaltje gaan we per mountainbike terug naar de backpackers. Het is gaaf om wat rond te fietsen door Afrikaans landschap.
Dag 3 - Coffee Bay
Deze plek was zonder twijfel de gaafste backpackers, maar vreemd genoeg heb ik weinig verhaal en weinig (geen) foto's. De eerste dag in de Coffee Shack was ik zo dom niet mee te gaan met de activiteit en heb ik wat gerelaxed op het strand en de heuvels. Ik kon Hole in the Wall namelijk niet vinden...

Dag 4 - Coffee Bay to uMthatha
Vandaag: surfen! Om weer op een plank te staan was echt belachelijk gaaf! Door het plezier vertrekken we te laat uit Coffee Bay en stranden in uMthtatha, een plek waar je niet wilt zijn.

Dag 5 - uMthatha - Umzumbe
We reizen vandaag verder door naar de Oribi Gorge. Port St. Johns slaan we helaas over,maar zo zal het nog vaker gaan. Het land is te divers en mooi: elke keer beseffen we dat we langer willen blijven of dat we iets gaafs over geslagen hebben... De Oribi Gorge is een mooi subtropisch regenwoud.
Dag 6 - Umzumbe to St. Lucia
Na een tegenvallende nacht in Umzumbe door heftige regenval en afwezigheid van andere backpackers, vertrekken we naar Durban, waar we de Hare Krishna tempel bezoeken en curry eten. In St. Lucia is de sportsbar snel gevonden :D.

Dag 7 - St. Lucia
De dag begon erg langzaam door uitval van stroom en water. We besluiten uiteindelijk de hippo-tour te boeken en daarna te gaan bodyboarden. Het bodyboard strand is echter aan de andere kant van een game park. We zien tal van dieren (mijn eerste rhino's etc in Afrika!) en komen zelfs een luipaard tegen! Het gekke was dat we deze enorme kat op de gravel road zagen liggen, 250 m voordat we uit de auto moesten stappen om het strand uit te checken... We hadden toch even onze twijfels. Cape Vidal (de body board stek) was briljant: ondanks alle krabben en beesten in het water, lagen de mooie golven er maagdelijk bij. Wow!

Dag 8 - St. Lucia
Deze dag was wederom een toppertje met een bezoek aan het park uMflozo-Hluhluwe. Ik denk dat dit het mooiste park van ZA is, zover ik heb kunnen zien.
Dag 9 - St. Lucia to Kosy Bay
Na een andere avond vol kansloze shotjes en Afrikaners die hun leider (Blanche LaTerre?) missen en klaar voor oorlog zijn, is het tijd om verder te reizen met een brakke kop. De backpackers in Kosy Bay is wat vaag te vinden, maar een waar tropisch paradijsje. De trip naar de supermarkt is weer een ware expeditie, waar de muziek luid uit de speakers klinkt en menig zoeloe op swingt en chanst met het big mama personeel. We hebben een gezellig avondeten met twee andere NL'ers, die ons overhalen morgen mee te gaan naar Ponot d'Ouro, Mocambique.

Dag 10 - Kosy Bay
We arriveren bij de grens van Mocambique, waar de visum prijs de laatste maand explosief gestegen is. Ik zie er geen brood in om twee km verder aan hetzelfde strand te zitten, met het verschil van veel moeite met visum, combi's en zandwegen; en besluit terug te keren naar ZA. Mickey volgt later. We doen weer inkopen bij de Spar die swingt en vertrekken voor een snorkel. Het kost wat moeite om de spot te bereiken, sinds we een brede rivier over moeten waden, maar al snel zitten we met andere witten op een mooi strand en zien veel vissen.
Dag 11 - Kosy Bay to Swaziland
Vandaag was een dag om te vergeten wat betreft de navigatie. We missen een afslag en rijden twee uur lang door fantastisch landschap over een dirt road, welke onze top speed doet dalen naar 10 km/h. .
We komen uiteindelijk aan in de backpackers, waar we nog wel op tijd zijn voor een goede braai. We proberen House on Fire uit te checken, maar die blijkt gesloten te zijn. Na wederom een interessant gesprek met een Afrikaan is het bedtijd. Ik heb eens mijn tent opgezet en samen met 1,000,000 krekels val ik in slaap. De volgende ochtend wordt ik vroeg wakker door licht en warmte.

Dag 12 - Swaziland to Komatipoort
De ochtend activiteit is quad bike rijden. Ik vlieg maar een keer uit de bocht, dus dat ging best aardig. Gave shit weer! We rijden in de middag nog een keer langs House on Fire, een high-class Gaudi-achtig gebouw en komen 's avonds aan in Komatipoort met een temperatuur van 37 graden om half acht en naderend onweer.
Dag 13 - Komatipoort to Graskop
Vandaag bezoeken we het Krugerpark. We zien erg veel impala's, maar de motregen verpest toch wel een beetje het landschap. We krijgen er een beetje genoeg van en met een mooi snelheid en sensation muziek uit de speakers knallen we over de dirt roads. Dit wordt niet zo gewaardeerd door een van de olifanten, woonachtig in Kruger. Gelukkig is onze Corsa toch wat sneller als het erop aan komt en het logge gevaarte achter ons aan begint te rennen... Later zien we nog een andere zwaarlijvig beest met ons oprennen: het lijkt of de neushoorns hier in de avond een blokje om trimmen om af te vallen, denk ik. Via een dikke Baobab boom gaan we uiteindelijk het Kurger uit.In de avond nemen we wegen gehuld in dichte mist, met donkere wouden en stijle rotswanden aan weerzijden van de weg. Vermoeid komen we aan in Graskop, waar een enorm gestalte, gehuld in regencape, met een pokalig gezicht en twee stokken ons verwelkomt. Een ware horrorscene, maar gelukkig is dit de beveiliging van het backpackers hier. We eten in een bikerspub met een trotse een-benige eigenaar en een menu van vier keuzes.

Dag 14 - Graskop to Ermelo
Vandaag tijd voor de vallei der foto's: Blyde River Canyon. God's Window blijft mistig voor ons, maar het subtropische regenwoud weer supermooi. Enkele andere viewpoints slaan we over wegens dichte mist. We vinden dat Lisbon mooier is dan Berlijn, als het gaat over de watervallen hier. P.s. Een van mijn slipper begeeft het hier. Mickey gooit de goede in Berlyn fall. Ik de andere dan maar.
Dag 15 - Ermelo to Warner Beach
Dag der veldslagen! Een zware klim naar Majuba, doet ons tijdschema enorm "verkrappen". We rijden snel naar de Bloedrivier veldslag, wat een erg indrukwekkende plek is en zeker doet inspireren.
Dag 16 - Warner Beach to PieterMaritzburg
Na wederom een van de kansloze pub-avonden is het tijd voor Mickey om te gaan duiken. Zelf slaap ik wat uit en ga weer eens bodyboarden. In PMB slapen we in Sleepy Hollow backpackers, waar we Invictus kijken, een film over Mandela. In de aanliggende kamer lijken de zwarten geen interesse in hun leider te hebben en praten luid door de film. Na de afgelopen dagen weet mijn sympathie voor negers niet helemaal waar te gaan meer.
Dag 17 - PieterMaritzburg to Escourt
PMB is gaaf: we bezoeken de geloftekerk en zien het standbeeld van Gandhi. In de middag ontmoeten we Karien, bij wiens neef/nicht we mogen overnachten. Dit is echt supergaaf: een briljant huis met utizicht, een vredevolle avond, honden, pizza, huizelijkheid.

Dag 18 - Escourt
Het is hier lekker. De Drakensbergen zijn echt goddelijk mooi en zonder twijfel niet te missen. De lage bewolking is weggedreven, de hemel is nu helder. We zitten aan een bitterkoude stroomversnelling, waar we ons drinkwater uit halen. Dit is het leven. Leven dat in NL zo weinig mogelijk is.
Dag 19 - Escourt - Addo
Een laatste dag was een vermoeiende dag met een krankzinnig Mad Max over de wegen van Afrika terug naar huis. De Karoo is ook mooi.

Dit was hem dan eindelijk. Ik hoop dat jullie het hele verhaal hebben kunnen overleven. Donatie's zijn vanaf nu welkom op rek. no. 4726438

Zuid Afrika - rustige dagen

De afgelopen weken zijn voorbij gegaan als een sneltrein. Ze waren vooral gevuld met wat veldwerk in de kloof; wat werk achter de computer in de Learning Village aan de Kouga Dam en enkele weekenden het nachtleven verkennen van PE, Patensie en de Kouga Dam Village. De foto boven geeft een idee van het leven onder een spekboom voor interceptie-metingen... Eigenlijk kan ik deze post heel kort houden. Je vraagt je af waarom ik überhaupt nog wat post: het leven gaat gewoon zoals ze gaat; of dat nu in NL is of ZA. Schitterend! Hoe dan ook, er gebeuren wel altijd veel dingen in het leven. Ik zal daarom een verhaal van de afgelopen week neerschrijven; iets over het alledaagse leven, soort van…
Een van de weekenden was er een initiatie ceremonie voor een oud-werknemer op de Village. Hij zou namelijk sagoma worden: medicijn man. Wij hadden het geluk dat we uitgenodigd waren op dit feestje van drie dagen lang. Uiteindelijk zijn we twee avonden langs gekomen. De eerste dag zou er een koe worden geslacht. Dit was mijn eerste ervaring met het vermoorden van een levend wezen groter dan een mier :P. Het is behoorlijk intens om zo’n enorme koe in stukken zien gehakt worden. Tegelijk erg… tja… fascinerend. Het was erg bijzonder om dit mee te maken en even later het meest verse stuk vlees dat ik ooit had, mocht opeten. Bizar, maar wel zo logisch eigenlijk. De traditionele dansen en zingen in de kleine kamers met het nuttigen van lokale bier gaf een extra dimensie aan het alles. Ik ben maar een gelukkig mens om dit mee mogen te pakken.
Momenteel sta ik op het punt om een korte vakantie te doen en even nieuwe inspiratie en energie in te nemen, voordat we het varkentje genaamd afstuderen weer es ff flink aanpakken en wassen. O, ja; dan nog maar even een foto van de achtertuin hier. Best okay, toch?

Weekendje Plet

Eindelijk had ik eens een weekend vrij! Een weekendje tijd om erop uit te gaan en de omgeving te ontdekken op een toeristische manier. Mijn eerste keuze was om naar J-Bay (Jeffrey’s Bay) te gaan, het surfersmekka van Zuid-Afrika. Echter een stukje verder ligt Plet (Plettenberg Bay) en dit viel beter in de aarde bij mijn medestudenten hier in het dorp. Zij wilden namelijk walvissen spotten, sinds dat de week ervoor in dezelfde plaats niet was gelukt… Op naar Plet dus! Aangekomen op locatie was de zon op haar hoogst en de mensen genoten van het mooie weer, zoals dat hoort in een toeristenplekje… Het was me om het even, ik zocht naar een plek voor een mooie surf. Hoewel de golven in de ogen van een leek best wel “ridable” leken, waren er niet veel surfers in het water (lees: zo goed als geen!). Ik kon ook niet echt vinden waar er een plank te huur was. Maar goed, het deerde niet, aangezien we vandaag eerst walvissen zouden gaan spotten. Helaas bleken de organisaties die dit regelen niet in staat te zijn de middagtoer te doen, omdat de zee te ruw zou zijn. Dit was een klinkklare smoes, maar we konden er weinig tegen doen. Na wat twijfel besloten we uiteindelijk naar onze overnachtingplaats te gaan en daar de golven te bedwingen met een body board. Dit was uiteraard veel plezier, maar mijn tenen hadden uren nodig om weer warm te worden. Geloof dat de doorbloeding niet zo best meer werkt na al die tijd in het zonnetje en warme temperaturen! Ik ben er dus nog niet zo zeker van of die surfplank veel beproeft gaat worden. Denk toch echt een landrot te zijn! Sorry, mates :( …
Na een dubieuze avond stappen had ik lekker wat rust over om een briljante wandeling te maken terwijl de zon opkwam. Dat was een heel lang kodak-momentje, maar ik kan hier slechts een weergave doen.
De volgende dag zouden we wel walvissen gaan kijken. Bijna viel dit in het water, maar uiteindelijk zaten we toch op de boot. De avond stappen ging zijn tol heffen bij mijn twee metgezellen door de schommelingen van de boot…
Walvissen hebben we ook gezien. Geen springende, zoals ik vanaf de kust in Zuid-West Australia al eens gezien had, maar wel van behoorlijk dichtbij wat toch indruk maak:zo’n enorm stuk vlees in de oceaan.
De terugweg verliep zonder problemen en nu ben ik weer terug op mijn stek in de kloof. Nog ff geen office voor mij. In die veld werk is naamlijk baie lekker!

Diep in de Baviaanskloof

Het is onderhand alweer vier weken geleden dat ik de Hollandse drek verwisselde voor het rode stof van Afrika. En het bevalt goed! Uiteraard worden alle familie en vrienden in Holland gemist, maar wat is nu beter dan een zonnetje op het bolletje en de onherbergzaamheid om je heen? De bavianen springen voorbij, terwijl ik lekker op mijn veranda dit verhaaltje schrijf; hoe geniaal! De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met de voorbereidingen van de meetsessies. Hiervoor heb ik twee weekenden moeten doorbrengen in de Kloof bij Oom Piet Kruger, die nauw samenwerkt met ons project. Ik heb hierdoor niet heel veel bijzondere avonturen te vermelden eigenlijk. Naast de tijd in de kloof zit ik verder op het office. Daar gebeurd uiteraard ook niet veel anders dan op een normaal office, behalve dan dat er af en toe vreemde insecten en spinnen een kijkje komen nemen. De dagen zijn langzaam warmer aan het worden en ik begin meer en meer het Afrikaanse gevoel van laissez-faire te pakken te krijgen. De handigheid met de braai valt me nog wel wat zwaar, maar ik heb nog vier maanden de tijd om dit goed voor elkaar te krijgen. Gezien het aantal braais per week zal dat dus wel goed moeten komen. In de Kloof ben ik dus begonnen met het opstellen van de experimenten:

Ook had ik een dagje vrij genomen om een beetje rond te wandelen. Afrikaners die al jaren in de kloof wonen en een lift geven, zwarten die nog maar net zelf met vier op de voorbank van een auto passen en je een lift aanbieden.... Geniaal. Een ommetje op het klipspringerpad gaf een verrassende inzicht in een van de vele kloofjes in het gebied. Erg mooi, maar beetje onheilspellend wanneer elke steen waar je op staat weergalmt en je alleen op pad bent.

Afgelopen weekend moest ik dan mijn eerste voorstelling geven aan een paar studenten uit USA. Deze studenten waren een week eerder op de Learning Village geweest om allerlei environmental issues te bespreken en nu zouden ze dus een beetje te horen krijgen over de restoratie van de spekboom velden in de Baviaanskloof; hierbij zou ik een bijdrage kunnen leveren. Enfin, ik was niet verbluft over mijn eigen bijdrage, maar het was een goede experience om in het veld (zonder powerpoint!) je verhaal te doen. Dit zijn dingen die ik echt wel beter zou willen leren, omdat deze techniek nog niet mijn grootste abiliteit is. Al met al was het erg gaaf om met de studenten op te trekken en ze les te geven. We hadden bovendien goede gesprekken en ik kon een beetje mee pakken van de les-aanpak van mijn begeleiders, welke zeker erg interessant en leerzaam was. Hulde is hier op zijn plaats!
De volgende dagen ben ik verder gegaan met het installeren van de proefopstelling. Het werk begint nu echt op te schieten en ik denk dat de omliggende boeren blij zijn dat er weer progress is op dit gebied. Het blijft wel vreemd om een groep zwarte werkers mee te krijgen die het zware werk voor je opknappen en je maar ff mot vertellen wat te doen. Ook elke maaltijd bij Oom Piet wordt geserveerd door zwarte dienstmeiden. That is just the way it, I guess. Bovendien is dat wel de grote werkvoorziening!
Enfin ik ben weer als een vis in het water in de Baviaanskloof, hiephoi!

Een eerste week in de PRESENCE Learning Village

Jongens, het is nog maar een weekje dat ik hier zit in de Presence learning village (de verzameling huisjes waar ik zit), maar nu al kan ik een post vullen. Goede zaak. Gewoon even wat algemene info om duidelijk te maken wat ik doe: voor het afstuderen ben ik naar Zuid Afrika afgereisd om hier te onderzoeken of een bepaalde plant de rivieren regelmatiger en rustiger laat stromen. Het gebied hier is namelijk behoorlijk vernageld door ons mensen met een teveel aan schaapjes, die de vegetatie weggevreten hebben. Nu willen we daar iets aan doen (en dat kan hier in Afrika een stuk makkelijker dan in verstard Nederland!). Om het landschap weer groener te maken en de bodem wat gezonder planten ze Spekbomen, een soort vetplant die best wel 3 meter hoog kan worden. Deze planten slaan bovendien een hoop CO2 op, wat goed is voor al die CO2 die we de lucht in stoten. Nu denkt men (en dit is wel redelijk zeker) dat de planten ook de rivier weer natuurlijker laat stromen. Momenteel staat die namelijk droog en wanneer het regent gaat het water er met een rotgang doorheen. Moerassen zijn al verdwenen en de vegetatie die er nog is, is binnen de kortste keren verschrompeld door de droge grond. Ik ga kijken of de planten inderdaad een verbetering zijn voor de bodemvocht en uiteindelijk de rivieren weer laten stromen.
Afgelopen week heb ik een kijkje genomen in het veld waar ik allerlei hydrologische fluxen ga meten en vergelijken. Die locatie zit diep in de kloof en heeft dus een mooie reis door de wilde natuur nodig, jahoe! Tijdens de reis door de kloof stikte het uiteraard van bavianen, andere apen, bokkies, kudu's, een vos met grote oren en hartebeesten. Tja, das eens wat anders dan wilde zwijnen en herten.
Hier is mijn gedeelde huis in het Presence Learning Village en de foto eronder een impressie van het gebied dicht bij mijn monitoringsplot.

Ook een klein gevoel van het gebied net achter ons dorp tijdens een korte middagwandeling. Nice!

In het weekend zijn we een berg nabij het learning village opgeklommen. Dit was moeilijker dan verwacht, sinds we geen idee van de precieze locatie van het verwachtte pad hadden... Halverwege de klim hebben we mooi uitzicht op de Kouga dam en horen de bavianen naar ons kreisen. Ook is er een mooi uitzicht op ons dorpje. Ik poseer uiteraard met het lokale bier: black label. Na een zware en pijnlijke klim (het aantal schrammen, schuren, bloed is niet te tellen meer!) komen we dan eindelijk bovenop de berg om een mooie avond met kampvuur door te halen. Hoofdrolspelers Bart (mijn begeleider), Tijntje (die het idee had om deze berg te beklimmen) en Odi (welke gewoon superchille gast genoemd kan worden): Dachten we op de heenweg een zware rit te hebben gehad, blijkt de terugweg minstens zo zwaar te zijn met stijle afdalingen en metershoog fynbos... Gelukkig komen we allen heelhuis terug in het kamp; de foto bovenaan deze blog geeft de gelukkige gezichten aan van de tien avonturiers!