Weekendje Plet

Eindelijk had ik eens een weekend vrij! Een weekendje tijd om erop uit te gaan en de omgeving te ontdekken op een toeristische manier. Mijn eerste keuze was om naar J-Bay (Jeffrey’s Bay) te gaan, het surfersmekka van Zuid-Afrika. Echter een stukje verder ligt Plet (Plettenberg Bay) en dit viel beter in de aarde bij mijn medestudenten hier in het dorp. Zij wilden namelijk walvissen spotten, sinds dat de week ervoor in dezelfde plaats niet was gelukt… Op naar Plet dus! Aangekomen op locatie was de zon op haar hoogst en de mensen genoten van het mooie weer, zoals dat hoort in een toeristenplekje… Het was me om het even, ik zocht naar een plek voor een mooie surf. Hoewel de golven in de ogen van een leek best wel “ridable” leken, waren er niet veel surfers in het water (lees: zo goed als geen!). Ik kon ook niet echt vinden waar er een plank te huur was. Maar goed, het deerde niet, aangezien we vandaag eerst walvissen zouden gaan spotten. Helaas bleken de organisaties die dit regelen niet in staat te zijn de middagtoer te doen, omdat de zee te ruw zou zijn. Dit was een klinkklare smoes, maar we konden er weinig tegen doen. Na wat twijfel besloten we uiteindelijk naar onze overnachtingplaats te gaan en daar de golven te bedwingen met een body board. Dit was uiteraard veel plezier, maar mijn tenen hadden uren nodig om weer warm te worden. Geloof dat de doorbloeding niet zo best meer werkt na al die tijd in het zonnetje en warme temperaturen! Ik ben er dus nog niet zo zeker van of die surfplank veel beproeft gaat worden. Denk toch echt een landrot te zijn! Sorry, mates :( …
Na een dubieuze avond stappen had ik lekker wat rust over om een briljante wandeling te maken terwijl de zon opkwam. Dat was een heel lang kodak-momentje, maar ik kan hier slechts een weergave doen.
De volgende dag zouden we wel walvissen gaan kijken. Bijna viel dit in het water, maar uiteindelijk zaten we toch op de boot. De avond stappen ging zijn tol heffen bij mijn twee metgezellen door de schommelingen van de boot…
Walvissen hebben we ook gezien. Geen springende, zoals ik vanaf de kust in Zuid-West Australia al eens gezien had, maar wel van behoorlijk dichtbij wat toch indruk maak:zo’n enorm stuk vlees in de oceaan.
De terugweg verliep zonder problemen en nu ben ik weer terug op mijn stek in de kloof. Nog ff geen office voor mij. In die veld werk is naamlijk baie lekker!