drie

Een korte post zonder foto's (misschien moet ik toch zelf eens zo'n ding gaan aanschaffen...). De afgelopen weken ben ik nog wat meer Australisch geworden. Op het moment dat ik dit schrijf is de laatste dag van de befaamde "Ashes" begonnen. Na vijf dagen (lees: volle dagen van 's ochtends tot 's avonds) komt er dan eindelijk een einde aan dit sprankelende event. Voor degene die ignorant in hun eigen gesloten wereldje leven en geen flauw idee hebben waarover ik praat: de "Ashes" is de cricket wedstrijd (let wel: een "testgame") tussen Engeland en Australia. Zelf heb ik ook een klein beetje aan dit event meegedaan. De twenty20's is een wedstrijd ervoor, waarbij de knakkers van twintig jaar geleden weer eens een balletje slaan. Drie uur genieten met picknick, een beetje lullen, af en toe een mexican wave en natuurlijk rare australische uitroepen, uitdrukkingen enzovoorts produceren. Grappig is dat. Na drie uur kreeg ik de smaak misschien wel wat te pakken, maar toen liep deze wedstrijd al af! Oude knakkers hebben ook een conditie van niks!
Een zeer enerverende ervaring dus, die wel deze hele post zou kunnen vullen! Maar er is meer gebeurd. Ik heb mezelf afgelopen week onvergeeflijk gedragen en in het geheel niet een barbie opgestookt! Das rampspoed! Het gaat niet goed met mij en het wordt tijd je zorgen te maken! Enfin, Na het laatste weekend dat ik hier had gepost heb ik twee rustige weekenden gehad: Twee weken terug lekker rond gelopen in Freo samen met Ilse; dit dorpje nabij Perth (lees: vast aan Perth) is behoorlijk oud (lees: relatief oud met 200 jaren) en herbergt een mooie gevangenis, die we niet hebben bezocht en een haven vanwaar je naar het eiland Rottnest (Rattenest!) kunt gaan; wat we ook niet gedaan hebben! Wel hebben we de markten (lees: rommelige winkels) bezocht en zijn we in het WA maritieme museum geweest, waar ik me weer helemaal thuis voelde tussen al die Neerlandse pracht en praal welke hier is gestrand! (Rub: het Bushtucker verhaal sloot prima aan op dit bezoek! Dank!)
Komende week is de laatste werkweek voor de kerstvakantie (iedereen heeft hier trouwens al wel zomervakantie nu...). Dus hopelijk bericht ik de volgende keer wel weer met een paar foto'tjes enzo. Of niet! Gegroet voor nu!

Twee en een half

Vervelende blogspot! Mijn technische abiliteiten slagen er niet in om een normale post aan te brengen! De helft van de vorige post is dus afwezig!
Enfin, afgelopen woensdag kwam Olwin terug uit Meek (d.i. het hete deel van de outback). Samen met Ilse zijn we er dus weer op uit getrokken in het weekend. Ons plan was naar New Norcia te rijden en dan op de terugweg in NP Walyunga rond te wandelen. New Norcia was best wel bijzonder: een Benedictijns kloosterstadje op de laatste stukjes vruchtbare aarde van de Wheatbelt! Het aantal toeristen was niet erg hoog en daardoor werd deze speciale plek niet echt verpest. Helaas hebben we geen monnik kunnen spotten... (ik ben er trouwens van overtuigd dat er eentje in de auto zat die langs reed!)
Een wonderbaarlijke vier uren brachten we door in het godsstadje en hierdoor restte ons slechts een half uur in Walyunga. Genoeg tijd om te zien dat we hier terug willen! De Avon River ziet er heel uitdagend uit om met een kano af te varen!
Zondag getracht om een beetje van Sinterklaas te vieren. Ondanks mijn sjaal, de pepernoten en andere sinterklaas snoep, was de BBQ toch wel klapper (nee, er is nog geen zondag voorbij gegaan zonder barbie idd). Het leven is hier af en toe best goed!
Nu moet ik weer werken, dus tot de volgende keer, vriendjes en vriendinnetjes!

Twee

Dit bericht zal dan toch de foto's en verhalen van mijn allereerste roadtrip gaan bevatten! Mijn eerste weekend was een goede verkenning van enkele parken in de directe omgeving van Perth. We hebben hier lekker rondgelopen en ik kon meteen kennis maken met de typische inwoners van Australie: kangaroo's, koala's en gevaarlijke slangen (die slang zagen we gelukkig vanuit de auto!). Ook hebben we een zeer mooie grot bezocht (zie achtergrond van de foto!). Zeer indrukwekkende stalagmieten en -tieten, met de gedreven uitleg van een zeer vriendelijke ranger, die zichzelf in zijn tuin douched om geen water te verspillen. Het bezoek van enkele karakteristieke dorpen in de darling ranges op de tweede dag geeft een goede indruk van de lokale bevolking: of er zijn veel sprinkhanen of er zijn veel Hanson poster. Ik ben gek op de Australische plattelanders!

Een

Een eerste bericht vanuit Australie! De afgelopen weken ben ik langzaam begonnen mezelf in te burgeren als Australier; heb ik rustig een begin gemaakt met hetgeen ik hier voor naartoe ben gekomen en heb wat rondgekeken om een eerste indruk te krijgen van dit eilandje...
De reis richting mijn nieuwe werkplek kon niet beter verlopen: in Nederland geteisterd door files, de rest van de wereld gewoon soepeltjes doorstromend! Het onthaal op de vroege ochtend in Perth was prima. De reis van twee dagen zorgde ervoor dat ik niet heel erg last had van een tijdsverschil-ziekte en op mijn nieuwe fiets ben ik dezelfde dag wat wezen rond toeren in de suburbs van Perth. Een zogenaamde Magpie liet mij helaas de harde werkelijkheid weten: een lage vlucht over mijn hoofd liet de afgunst van de Australische wildebrassen gelden! Gelukkig dat je hier met een helm op moet fietsen... Maandag tot en met vrijdag mocht ik direct aan de slag, zij het op het relaxe, Australische tempo.
Mijn eerste echte weekend was het tijd voor een roadtrip samen met Ilse (jaja, geologen van jaartje 2001 zijn er hier in grote getalen aanwezig!). Ik was erg blij even de suburbs uit te mogen zijn en heb me vergaapt aan prachtige slangen, roo's over wiens poten je kan rijden en vele andere eigenaardigheden.

Deze week mocht ik mij eerste veldwerk meemaken: samen met mijn Duitse collega Andi reisde we af naar de wheatbelt, waar mijn onderzoeksterrein ligt. Simpel gezegd: de wheatbelt is een gebied met heel veel boeren activiteit, die last hebben van zout door stijgend grondwater. Ons hotel in Yealering was prachtig gelegen en op onze laatste avond mochten we het bier zelfs delen met enkele graan-keurders, die het verblijf nog eens extra veraangenaamde. Metingen zijn trouwens hopeloos mislukt door falende apperatuur (dit is gelukkig niet waarheid gebleken kan ik een week later melden na de analyse van onze data!); moterpech op de terugreis belette ons er bijna van terug in Perth te kunnen komen.

Toch maar een blogspot...

De onnavolgbare activiteiten van mijn leven hebben ditmaal geleid tot dit kweeksel... Een weblog. Om al het doen en laten van de mens op reis te kunnen volgen, heeft men dit principe uitgevonden. Nu mij een reis naar de andere kant van de wereld wacht, ben ik ook maar aan dit fenomeen begonnen. Om mijn studie geheel tot voltooiing te brengen heeft mij het lot gebracht naar PErth (ik weet niet, maar ik kan geen PErth schrijven zonder de eerste twee letters als hoofdletters). Hier ga ik bij het CSIRO een paar maanden het team versterken (www.csiro.au???). Deze blog zal helaas uitermate saai worden, omdat mijn spectaculaire belevingen en ontdekkingen zich merendeels zullen afspelen in de systeemkast van een personal computer.
Wat is mijn rol de komende maanden in PErth? Dat is de grote vraag! Je blijkt er te kunnen surfen, maar ook heel goed te kunnen modelleren van de waterhuishouding in een zoute woestijn, die toch nog iets zal kunnen gaan opleveren. Ik houd U op de hoogte!