Schots onderonsje

Tja... De maand November lijk ik even overgeslagen te hebben hier. Dat betekent geen berichten over onze zoektocht door Nederland voor een mooie trouw locatie. Geen foto ditmaal van een metalfest in Eindhoven met Jeroen, Jeroen en Bernice. Ook al geen details aangaande de bezoeken in Bonn en Frankfurt. Over het begin der werken bij de MacDonalds, de elfde van de elfde in Keulen en het Sint Maartensvuur. Wij concentreren ons hier op het bezoek aan Sjoerd in Edinburgh. Samen met Jelmer.

De landing in Edinburgh was door storm Desmond een groot avontuur, waarbij de vleugels rechts en links kantelden en uiteindelijk de bak met een klap op de grond terecht kwam. Het werd hierna al gauw donker in het noordelijke land waar de zon inderdaad niet hoger komt dan de tweede verdieping!
Sjoerd neemt me mee naar de hemel der nerds. Het is ongelooflijk, maar dit was toch wel mijn hoogtepunt. Ik ben vaker met Sjoerd mee geweest in de academica, maar de wiskunde waar hij nu zit slaat alles! Opgelucht het te hebben overleefd liepen we daarna de stad in. Op naar Jelmer, om die van de bus te halen. Regen en wind en barrigheid wacht ons buiten op en na wat communicatie moeilijkheden ontmoeten we elkaar. De avond gaat voorbij met wat bier en chillen.
De zaterdag was voor stadten uit getrokken: de kerstmarkt, de kerk, waar de konining komt opdagen voor het Schotse parlement en natuurlijk het kasteel met alle pracht en praal. We genieten er lekker van.

 

Zondag is het opeens zonnig! We wandelen de heuvel op in het park achter Sjeord zijn huis. Een hele mooie plek, waar je iets een idee krijgt van de Hooglanden. JElmer heeft helaas last van zijn voet. Toch weten we de hele dag op de heuvel te spenderen. #s Avonds gaan we eten bij de lokale kroeg, waar alles voor ons wordt betaald door twee olijke Schotten.

Nu ben ik moe en tevreden na een kerstborrel in Frankfurt en maak ik mij langzaam klaar de stad weer in te gaan en de nachtbus terug naar huis te nemen. Op naar 2016!

Alpentop met Ouders!

Jaja! De zoveelste bezoekers hebben de weg naar Freising gevonden. Dit keer waren het mijn ouders, die dan toch een persoonlijke hele eigen blogpost krijgen. Te meer vanwege hun gewaagde acties op de toppen van de Alpen. Alhoewel de eerste dag nog rustig was met wat rond wandelen door Freising en het vaste dineren in de Weihenstephaner Braustube besloten we diezelfde avond tevens om gebruik te maken van het mooie weer en een bergtop te proberen op te wandelen. En dat deden mijn ouders heel erg aardig! De steile paden op dus. Alles was mooi en aardig tot aan het koffiehuis in de alm, waar een olijk duo de tent nog even extra had geopend en ons van bier, kaas en spek serveren. Een mooie bodem voor het laatste stuk de berg op. We klimmen naar de kam, welke steeds smaller en steiler stijgt naar de top van de Brechenspitze. Met het nodige gepuf bereiken we uiteraard de top!

 

 

On the Road!

 

And on the Top!

De terugweg bleek nog wat pittiger te zijn dan de heenweg. Want alhoewel we wel iets meer moesten klimmen richting de top, wordt het op de halve maan gevormde kam nog ietsjes gekker. Het is prachtig om te lopen over de scherpe rotskam naar het kleine kapelletje aan de andere kant, maar daar waar we het pad niet goed kunnen volgen door bossen en onduidelijkheden, wordt de weg hier erg glibberig tussen de boomwortels en staan scherpe rotsen ons in de weg, welke met wat alpine bekwaamheid over gewandeld dienen te worden. Het is dan ook al laat voordat we aan het einde van de kam bij het mini-kapelletje en om nog voor het donker in de bewoonde wereld aan te komen moeten we wat doorlopen. Uiteraard halen we ook dat weer en eindigen we ook deze dag weer in een warme eettent.

 Het gevaarlijkste deel van de wandeling met op de achtergrond de Brechenspitze welke we net hebben overwonnen!

Willem poseert...

De volgende dag doen we het dan maar rustig en spenderen we de ganse dag in de tuin met het bouwen van een pergola, het neerhalen van de tomatenhuisjes en het uitmesten van de aardbeienplantjes. In vergelijking met de wandeling een rustige activiteit. Ook komen we dit keer wel gewoon thuis en eten curry. Ook de laatste dag is een rustig winkeldagje met pasta koken!

Leuk dat de oudjes er waren. En zo oud zijn ze dus helemaal niet meer!

Amazonia

Tja, de wegen van het leven zijn ondoorgrondelijk. Zo zit je in koud Beieren en dan opeens in de tropen van de Amazone-stad Manaus. Ik kreeg een kans om daar een workshop te doen. En ook al had ik mijn supervisor gezegd dat ik liever niet de hele reis maakte, stuurde hij mij daar toch heen. Beide supervisor wilde hier zelfs voor betalen. Ik begrijp niets tot erg weinig van deze wereld die wetenschap heet.
Hoe het ook zij, ik moest naar Manaus afreizen. Een lange reis over Amsterdam en Rio of Sao Paolo. De maandag had ik direct een meeting, maar door de lamlendigheid kreeg ik het niet voor elkaar deze te halen. Ik had wat tijd om een druk winkelcetrum te ontdekken. Daarnaast deed ik erg weinig.
De volgende dag stond de excursie op het programma. Ontmoetingen met de buitenlandse delegaties voor de workshop en met de boot de rivier op. We zien de plek waar de Negro en Solimoas elkaar ontmoeten tot de Amazona en waar de twee rivieren door hun verschillende kleur nog lang te herkennen zijn.
Ook ontmoeten we "lokale" bevolking of Indianen, die een show voor ons opvoeren en waar we zelfs mee dansen mogen! Klinkt raar, maar is best gezellig. Hetzelfde geldt voor het zwemmen met de roze  rivierdolfijnen, welke met vis voor onze neus worden gebracht. Desalniettemin is ook dit erg bijzonder. Een lunch met heerlijke vis spreekt voor zich. Want vis is het voedsel van Manaus! En later die avond probeer ik ook de Ticaca soep, die eigenlijk uit Belem komt, maar hier op het plein voor het Amazone opera gebouw (het enige landmark) wordt verkocht. De soep heeft zogenoemde jambu bladeren, die de tong doen tintelen en licht verdoven. Erg apart. Ook de slijmige manioc massa die erin wordt geschept geeft je tot denken...

 

Veel huizen drijven op enorme boomstammen op het water

 Dansen met de Indianen ...

De brug is net zo enorm als de rivier zelf! 

De tacaca soep voor de tacaca stand

De volgende twee dagen moeten we dan door de workshop gaan. Deze is best interessant en ik leer ook interessante mensen kennen; netwerken heet dat. De avonden worden gevuld met goed voedsel en her en der de befaamde caiparinha.

Na de workshop heb ik de vrijdag nog een meeting bij INPA op het programma. Ik ben blij dat deze meeting op het laatste moment toch nog mocht lukken en ik het nodig netwerk bouwen ook buiten de workshop heb kunnen doen. Helaas zijn al mijn verbindingen weer niet bekend. Wellicht spreek ik de namen niet internationaal genoeg uit ofzo... De rest van de dag spendeer ik met Pauline uit Frans Guyana en Oscar uit Colombia. Wederom het winkelcentrum en ook het zwembad en het Bosque da sciencas van INPA, waar we een persoonlijke rondleiding krijgen.

Het weekend had ik zelf aan deze trip geplakt om een idee te krijgen van het Amazone regenwoud en dus boek ik een trip, zodra ik vrijdag avond om negen uur in check in het hostel. Ik weet niet meer waarom ik van hostels gebruik maakt, want ze beginnen me een beetje te irriteren. Hoe dan ook, de volgende dag kan ik na uren wachten met een persoonlijke guide de jungle in rijden. Hij brengte me bij een wegrestaurant, waar een jeep me ophaalt voor het vervolg naar de boot, welke me dan naar de lodge aan de Rio Negro brengt. Het is vis voor lunch en na wat relax tijd gaan we met de boot naar een mooi rivierstrand (of meerstrand), waar we door het sedimentaire water baderen, terwijl de vissen rondom ons heen opschrikken. Weer in de boot merk ik dat mijn huid rood geworden is van het sediment en geirriteerde reactie van het water, hahaha. Met de ondergaande zon varen we dieper de kreken in. Ze doen me een beetje denken aan de Biesbosch, behalve dan dat de gids een kleine alligator het water uitvist om ons te laten aaien. Na de kipmaaltijd en nog wat goed gemixte caipirinha's is het tijd onder de wol te gaan. Ik kan hier beter zeggen op bed te liggen en proberen de warmte niet te veel in je lichaam op te nemen. Ik slaap erg goed.

Eerst gaan we over de weg

En dan met de boot

Op naar het zwem-eiland

 

Zonsondergang impressies

De volgende dag vervolgt met een lekkere wandeling door het regenwoud. De vloedbossen om precies te zijn. Momenteel staat de rivier erg laag vanwege de droge periode, maar bij hoogwater staan de bossen hier grotendeels blank. Ook hangen er dan geen mistige wolken in de heuvels, welke nu door de vele bosbranden worden gevormd. Na de wandeling moet ik weer uren wachten om vervolgens met een speedboot naar Manaus te worden gebracht. De rivier is dit keer geen vlakke spiegel, maar heeft door een lichte bries behoorlijk wat golfslag. De brede en hoge riviercruiser (die ik eerder in New Orlean verwacht) gaan hier traag en gestaag door heen, maar wij slaan behoorlijk op en neer. Ook dit avontuur kent weer haar einde en na nog een nacht in het hostel en een gebroken nacht in het vliegtuig kijk ik uit dadelijk weer lekker thuis te zijn. Brazilie is een leuk land, maar spant voor mij geen kroon. We zijn waarschijnlijk te verwend, of reizen naar tropische landen is gewoon iets waar Lena bij hoort, hahaha! Daar tegen over staat wel dat het ongelooflijk is hoe de bossen hier overal rondom de rivier uitstrekken en de menselijke tekenen meer een uitzondering zijn. Dat is een invers landschap van Europa! Ook de onmetelijke grootte van de rivier valt op in vergelijking tot het drie-rivieren-kruispunt voor Zwijndrecht. Het is moeilijk te bevatten hoe groot het is en dat al zo ver stroom opwaarts...

De ochtend sta ik op voor de zonsopkomst bij de vredige en stille rivier!

Enkele typische impressies van de oerwoud wandeling

Aanzoek!!!!!

We vergeten ditmaal even de wandeling met Ephraim en Marcos rondom Bad Munstereifel, alsmede het bezoek aan de organische boerderij bij Duüsseldorf met Maike, Anna et al. van ZEF en ook de eenzame wandeling door het Siebengebergte. Want deze blog is geheel en alleen in het teken van onze wandeling en Lena’s berg. Of mijn aanzoek en de Schildenstein. 

Afgelopen zaterdag, we schrijven 12 September 2015, zouden we gaan wandelen in de Alpen. Na wat gezoek kozen we de Blaubergen aan de Oostenrijkse grens uit. De ochtend was erg langzaam en we kwamen daardoor ook nog eens in een lange file terecht. Een file van tenminste een uur. Veel later dan verwacht komen we dus aan op de startplek van de tocht, of wat we dachten dat de parkeerplaats was waar we zouden starten. Na een vijf- of tiental minuten komen we er achter dat we niet de juiste parkeerplek hebben en dus keren we in onze voetsporen terug. We rijden een stukje verder en parkeren wederom. Ditmaal op een grotere parkeerplaats waar we drie euro voor neertellen. Vol hernieuwde moed beginnen we de wandeling. Deze voert eerst langs drukke paden van een veldbad en een drukbezochte almhut. Het is dan ook supermooi weer!

Nadat we eindelijk de hut achterlaten (met wat chocolade en een fles spezi) beginnen we de echte wandeling en begint het rustiger te worden. We volgen een diepe kloof waar een riviertje in loopt. Deze volgen we, terwijl we af en toe bijna natte voeten krijgen daar we over rosten de rivier meerdere malen oversteken moeten. De bergen doemen steeds dichter en stijler op voor ons. En het komt er dan ook van dat we de vallei verlaten moeten en direct stijl omhoog klimmen moeten. Het wandelpad verandert langzaam in een klimroute en met de komst van een metalen kabel voelen we ons echt alpeniers. Het gaat allemaal nog net voor mij met eerstegraads hoogtevrees... Het pad loopt door mooie bossen stijl omhoog. Lena heeft het hier juist weer wat moeilijker, want die houd niet zo van stijl wandelen. Tot haar vreugde komen we echter nog meer klimroutes tegen, waarbij de ijzeren kabel de weg markeert en hard nodig is. Zoals gezegd, doet mij dit bibberen en sidderen, daar mijn hoogtevrees de laatste jaren in de Lage Landen veel vruchtbare bodem had tot groeien en bloeien. Met veel moeite en angst en trillen komen we er door heen, zowel de stijle wandelpaden door de hellingbossen als de klimroutes langs de rotsen en grindhellingen. 

We overleven het en komen aan op de kam, welke de grens vormt met Oostenrijk. We besluiten maar niet langs de berghut te gaan voor wat fris, maar direct de weg via de Schildenstein terug te volgen. Met wat op en neer gaand volgen we de kam en komen spoedig aan bij het pad de berg op. Nog een klein stukje naar de top. Tien minuten staat op het bord, dan halen we het precies om 5 uur, wat we als laatste tijdstip voor de bergtop hadden besloten. Lena zet zich trots ervoor om de berg op te lopen en samen komen we dan eindelijk tijdig op de 1612 meter hoge top met een prachtig uitzicht, strakblauwe lucht en lekker windje. Het iser heerlijk. We ploffen op de grond en drinken wat. Er zijn nog twee paartjes op de berg en rustig zien we die vertrekken, terwijl direct een groepje jonge bergklimmers ervoor in de plaats komt. 

Na een kwartier zijn we voldoende uitgerust en besluiten we langzaam de terugweg te aanvaarden. Dat was mijn moment en moest ik Lena toch de vraag stellen die ik altijd op een berg, op de top van de aarde, wilde stellen. En ze zei direct JA! Nog even kijken we elkaar vragend aan, maar dan is het duidelijk. Het is serieus, voor het eggie. Ik haal dan maar de ring tevoorschijn en de fles bubbels en alhoewel de ring niet totaal past (wandelen zwelt de vingers op) en we de plastice kurk de bergschoonheid in verdwijnt, voelen we ons helemaal in vervoering. We toosten, kijken elkaar ongelovig en trots en blij in de ogen en genieten. Toch moeten we nog naar beneden en wat te doen met de fles bubbels? Gelukkig helpen de jongeren op de berg ons en zijn trots getuigen van dit bijzondere moment te mogen zijn. Als engeltjes vliegen we de berg weer af. We hebben enorm geluk, want het pad omlaag is heel geleidelijk en makkelijk. Net voor het donker wordt bereiken we de auto. Met wat geluk vinden we nog een almhut waar we kunnen dineren en na hertengoulash en kaas-spätzle rijden we door de late avond op ons huisje aan. Thuis aangekomen is het wachten tot de leeg-geraakte mobieltjes weer aanspringen en beginnen we het goede nieuws rond te bellen. De reacties zijn heerlijk en net zo enthousiast en idioot als wij ons voelen. Ook zondag ochtend gaat dat verhaal nog door: de hele ochtend enthousiaste mensen aan de lijn die enorm worden aangestoken door ons geluk. Een heerlijk gevoel!

Turkse Bruiloft

Tussen het bezoek van Ruben en Marte in Freising en ons bezoek aan Sebi en Julia in Konstanz/Zwitserland waren wij op een heerlijke vakantie in Turkije, Daar gaat deze post over, maar ik kom hier later op terug. Laat ik eerst even de andere activiteiten beschrijven.
In Zwitserland zagen we eindelijk de levensstijl der rijken op aarde, getouppeerd met een foto-voorstelling van onze vrienden. Een heerlijk ontbijt de volgende ochtend deed ons de capri's van de avond te voren ietwat verzachten. Mooi!
Het weekend ervoor was trouwens weer een NL-trip. Ditmaal volgeboekt op zaterdag met thuis bij Mohammed, Eindhoven avond met Jeroen (en chinees met fam plus Bernice). De volgende dag thee bij de Baron, lunch in Delft, koffie bij JZ, Babs en de hond en uiteindelijk wraps bij Esther and siblings. Maandag was er nog net wat energie over voor Alwin en Nomes in Den Bosch en een gesprek bij de stichting Boomfeestdag. Dit alles was voor de Turkse bruiloft en voor onze verhuizing binnen Freising.De afgelopen dagen hadden we zowaar al onze eerste gasten in onze nieuwe stulp in hartje Freising: mijn broer en aanhang. Erg leuk, nat, wandelend en natuurlijk gezellig met spellen en thee en Mozart.

Enfin, het grote avontuur dit jaar was natuurlijk Turkije. De Wageningse sfeer terug. Aanleiding was de bruiloft van Sevinc en Mustafa. Niet alleen onze Turkse gastheren en vrienden gaven ons een welkom gevoel, tevens de gehele Turkse bevolking kwam ons als zeer hartelijk over. Met Johanne en Felippo waren we de enige niet-Turken en werden we volledig in hum cultuur ondergedompeld! Alhoewel op de bruiloft geen alcohol is, kreeg onze tafel een fles wodka en tequilla. Dat gaf ons moed voor de dansvloer, alhoewel dit eigenlijk niet echt nodig was, hoor. Leuke bruiloftgewoonten waren: JA schreeuwen, elkaar met taart voeren, groepsdansen, de bruid die op de tenen van de bruidegom stampt, geld en goud om de hals van het paar hangen, etc. Al met al duurde het feest wat kort.

Op de bruiloft!

De avond erna!

Na een dag uitbrakken vertrokken we gezamelijk naar het zomerhuis van Oylum in Cesme aan het strand. Na een stranddag kregen we het huis om op te passen van de familie en genoten we dus van verse vis, zwembad, bier, keuvelen, tavla spelen en zwemmen. Mooie mooie tijden. We zijn de volledige dag eigenlijk niet het huis en tuin uit gegaan. Het had alles wat je nodig had direct onder je luie reet! Helaas vertrokken Felipo en Johanne al veel te snel.

 De gastvrouw krijgt een lekkere lunch

 Zwembad spelletjes

 De non-Turken

De volgende twee dagen gingen we met Oylum en Yunus naar een ander strand, waar de kleurrijke vissen om je heen zwommen en we aan het strand sliepen en aten. Fantastische locatie! Maar dan vertrekken ook zij.

Lena en ik moeten nog enkele dagen zonder gidsen door komen. We doen een bezoek aan toeristen overspoelt Efeze dat indruk maakt vanwege haar grootte en imposante ruines. De laatste dag doen we rustig aan in Izmir, waar we zowaar regen zien en nog eenmaal genieten van de keuken van het mediterraanse!

Het graf van weer een apostel: Johannes

Daar mag je dus niet lopen, Lena! Dat is een stuk eeuwenoude muur! 

 De grote arena met de havenstraat op de achtergrond

 De bieb van Celsus!

Ergens hogerop in de stad Efeze met de hoofdweg en ver in de achtergrond weer de bieb