Australische Bruiloft

Een nieuw avontuur laat nooit lang op zich wachten! En een nieuw avontuur naar Oz werd hoogste tijd. Ditmaal was het excuus de bruiloft van Alwin met Naomi. In eerste instantie had ik nog gedacht dat een week genoeg zou zijn, maar na de afgelopen twee weken, denk ik dat een maand nog te kort zou zijn. De eerste week verblijven we bij Ilse en Steven met hun kids Mariah en Vincent. Uiteraard haalt Alwin ons op van het vliegveld samen met de fiance Nomes. De eerste dag doen we het rustig aan en dwalen wat door de stad Perth eindigend met een fietstocht langs de rivier en een high tea.

De volgende dag al bezoeken we Richard (CSIRO begeleider) voor burgers in Floreat en mijn oude werkgevers Don en Lynn (gekrompen business naar een garagebox, triest!).  Avondeten is pizza voor Mariah haar verjaardag en daarna gaan we met Alwin en vrienden naar de openlucht bioscoop op een garagedak in het centrum.

Woensdag zijn we extreem actief en wandelen het eerste deel van de Bibbulmun door Kalamundu. Ooit was ik hier alleen aangevangen de lange afstandsocht te wandelen en het was des te gaver om dat nu met Lena te doen. We zien een slapende slang en de Blue Wren. En natuurlijk ook heel veel parkieten, papegaaien en kaketoes. De avond eindigd met een barbie aan de rivier met de gasten van het huwelijk.

Blue Wren

Na een chill dag waarop we de familie een curry koken reizen we vrijdag af naar Fremantle het culturele centrum van WA. We doen wat shopping, koffie, de markten en cultuur. De familie Oxenburgh komt uiteindelijk ook over gereden en samen eten we fish and chips op de werfen.

Zaterdagmiddag is dan de grote dag van het huwelijk. Wij doen in de vroege ochtend nog een BBQ bij het strand (inclusief frisse duik) en maken ons dan gereed. Alwin en Nomes trouwen op een kleine winery in de heuvels achter Perth. Het is fabuleus weer en erg sfeervol. Het feestje gaat tot de vroege uurtjes door in een classy bar ergens in Perth.

Steven aan de grill

 Het huwelijkskoppel!

  

De volgende ochtend vertrekken we dan voor een week road trippin’. Natuurlijk missen we al snel de drukte van het familietje van Ilse (Vincent is nog wel wat luidruchtig in de vroege ochtend, haha). We arriveren in de middag in Busselton en zetten ons tentje tussen de bejaarde caravans op. Het enige hoogtepunt van de stad is de jetty en als we de volgende ochtend horen dat door de straffe wind onze walvisvaart is geschrapt vertrekken we ook weer snel het dorp uit. Door de bewolking met miezerregen en zonneschijn rijden we langs de rotsige kusten en wineries van Margareth River, de sprookjesbossen en het houthakkersdorp Pemberton. Daar nemen we een tour per tram door het bos en over hoge gammele bruggen. Grappig. We liggen uiteindelijk vroeg in bed nadat we langs de Warren rivier ons kamp hebben opgeslagen. Het vuur knispert nog en een kukabura houdt ons gezelschap.

 De pier van Busselton

 Ergens aan de kust

 Door geweldige bossen...

 In de tram

 Kampvuur!

We staan op met miezerregen, welke het landschap sfeervol maakt, maar de grindweg ietwat glibberig voor onze huurauto. In Walpole hebben we een geweldig ontbijt en komen dan in enkele zonnestralen aan bij de metershoge bomen van de tingles. De tree top walk doen we maar liefst tweemaal en daardoor zien we met geluk een quokka rondstruinen in de onderbegroeiing. Nog meer impressies krijgen we even later langs de kustlijn van Albany. De rotsen komen hier stijl uit de zee gezet en een “gap” laat de oceaan haar krachtige woestheid zien. Zelfs de blowholes blaasden ons bijna van onze voeten met hun sporadisch luidruchtige zoemen. De camping van Albany heeft zowaar een ensuite badhok, privé voor ons tentje!

 De miezerregen rond Warren rivier

 Hoge, dikke bomen

 Tree top walk

Quokka 

Albany kust 1 

Albany kust 2 

Wonderlijk leeft de volgende ochtend een sterk zonnetje in de hemel. We maken er gebruik van en gaan naar een van de vele verlaten stranden van WA. Helaas was Little Beach gesloten, maar ons alternatief was volgens mij minstens zo goed. Na de ochtendsessie in de oceaan reizen we door naar de Castle Rock. Een fikse klim met klauteren over granieten rotsen staat ons te wachten. De kers op het toetje is echter een stalen ladder naar de top van een rotsblok bovenop de berg. Lena mag het dubbel genieten, want mijn hoogtevrees kan dit net niet aan. Na een hoop auto rijden door de wheatbelt brengen we de macht door in een typisch hotel in de middle of nowhere. De pub en het goede voedsel ervan trekt een groot deel van het dorp aan.

 Strand!!!

 Lena op de ladder na wat geklim over rotsen

 Verder dan de onderste treden kom ik niet

 Een alpinist wil van de rotsblok af dalen

 Wheatbelt

 Roadtrippin'

We willen zo ver mogelijk van de regen zijn en dus rijden nog een extra dag zoveel mogelijk naar het noorden, naar de zonneschijn. We passeren York, Northam en New Norcia. Uiteindelijk arriveren we in het winderige Port Denison. Hoogtepunt van de dag was wel het ontbijt en de CD’s van Popo Cafe, sinds de Monk Burger nog niet aangeboden werd. We verblijven nog een extra luierdag in Port Denison, waar we in de drive-in bioscoop de grandioze film Boxtrolls kijken.

De terugreis naar Perth gaat langs menig hoogtepunt. We ontbijten aan een verlaten strandje, stoppen dan nogmaals aan een zandstrand strand met turquois blauw water, waar we een duik nemen (Jurien Bay), om uiteindelijk de Pinnaclles te doen. We lopen eerst het wandelpad en gaan daarna met de auto er door heen. We ontdekken hierbij nog een extra loop naar de Painted Desert. Dit blijkt een heel mooi stukje van de Pinncles te zijn, waar ik zelf nog nooit geweest was. De witte zandduinen komen hier direct naast de  gele pinnacles woestijn uit. Verderop kruist een emoe onze weg. De kangaroes zien we uiteindelijk toch nog in Yanchep NP. Vroeg in de avond arriveren we terug in PErth en eindeigen de roadtrip bij de Indier aan de Swan rivier, waar je betaalt met je hart. Zondagsessies hebben we de volgende ochtend op Cottlesloe en al gauw is het verdrietige moment van vertrek aangebroken. Terug naar koud Duitsland. 

 Strand van Jurien Beach

Pinnacles 

Painted Desert en Lena 

 Emu en Kangaroo

Indisch eten is lekkuuuh!

Een Oktobermaand

Een dag voor Alwin zijn bruiloft in Perth leek het me een goed idee om de blog weer wat bij te werken en er een kort varslag uit te brengen van de maand oktober. Eigenlijk een relatief rustige maand zonder al te veel gekkigheid. Ze wordt gekenmerkt door een veelvoud van kleine dingetjes. Allereerst was er de in de regen gevallen bruderwandeling naar Oma en Opa's graf, waarbij ook het ouderlijk huis werd aangedaan. De maaltijd bij het AC was niet helemaal naar ieders verwachting, maar desalniettemin toch nog memorabel.
Het volgende weekend stonden al weer nieuwe hoogtepunten te wachten. Bernice, Goke en Joost kwamen een flits bezoek brengen en genoten van drank, hutspot en zon-overgoten Bonn! Daarna ging het voor mij en Lena door naar het volgende feest van Laura, een nicht van Lena. Goed bezig weer!

Goke, Bernice en Joost

Eigenlijk leven we een beetje van weekend naar weekend en proberen we door de weeks voldoende te doen om de phd supervisors tevredent te houden. Langzaam vormt in het brein nu wel een idee voor een echt onderzoek. Om wat meer aansluiting te vinden besluit ik een vrijdag mee te gaan met de excursie. Ze gaat naar Bayer en Wupertal, naar een ge-oliede pillenfabriek en de geschiedenis van industrie-kultuur. We gaan ook in de Schwebebahn en die is eigenlijk best koel vinden we allen! De avond eindigt in de kroegen van Keulen. Enkele impressies:

Met Galia voor Bayer Concern...

De Schwebebahn komt!

Foto's!

Het huis van Friedrich Engels, vriend van Marx

De dag erna stap ik alweer in de trein naar Freising, waar ik de rest van de week verblijf soort van. We klimmen eindelijk op de Domberg en doen het verder rustig aan (op de spelletjes na!).

Dezelfde week brengen we nog een bezoek aan Gottingen en ontmoeten een Griekse vriend van Lena en Ganseliesel, oude joodse begraafplaatsen en eten. Bovendien reizen we nog af naar mijn neefje Reyer die net de dag ervoor jarig was.

Moe en op zoek naar rust stortte we ons vervolgens in het vliegtuig naar Doha en verder naar Australia.... Wordt vervolgd.

Eiffel Tour

De laatste post is al weer even terug en dus is het tijd voor een update. Momenteel woon ik dan echt in Bonn. Desalniettemin heb ik niet heel veel tijd om de boel daar te ontdekken. Een wandeling door de bossen achter Konigswinter en de Petersberg was het enige hoogtepunt. Wel eentje die het waard is, want het gebied is supermooi en ik kijk uit naar de eerste visite die mee komt de Drachenfelsen op. Alleen de naam al! Mijn woonplek is op de Venusberg bij de heren Tilman en Dhruv, goede jongens die niet kunnen afwassen, haha. Elke dag dien ik de steile helling te bedwingen: naar kantoor de diepte in suizend en terug naar huis met de fiets aan de hand naar boven ploeterend.

Momenteel zit ik in Frankfurt. Hier is mijn technische begeleiding en ik krijg een opfriscursus in C++, hetgeen tot nu toe belachelijk simpel is, doordat ik wellicht toch meer voorkennis heb? Hoe het ook zij, het geeft voldoende tijd om de blog weer eens aan te pakken.
Maar stiekem is er eigenlijk niet heel superveel gebeurd. Ik heb er in ieder geval geen foto's van. De IKEA van Koln twee keer bezocht, daarna bij Lena in Freising nogmaals en daardoor dus veel inrichtingszaken.
Afgelopen vrijdag was het nationale vrije dag voor de eenwording. Daar Lena af zou reizen naar Oostenrijk, besloot ik ook maar wat te reizen. Springend op mijn fiets leek het me koel de Eiffel en met name het Ruhrtal aan te doen. Ernst had me hierover verteld dat het leek op de Grand Canyon. Nu ben ik daar ook geweest, die Grand Canyon, en ik was zo overweldigd dat deze opmerking me erg ver van realiteit leek. Na veel geploeter over heuvels die ik niet in NL ken en langs echt superleuke dorpjes, waarvan Bad Munstereiffel het toppunt was (zie foto bovenaan blog) kwam ik laat in de middag door het diep uitgesleten dal aan. Geen Grand Canyon, maar zonder meer een hoogtepunt van deze hoek van de wereld en onvoorspelbaar op zo korte fietsafstand. Ook vanuit NL is dit goed aan te rijden. Langs het stuwmeer, de vele dagjesmensen ontwijkend reed ik doodop langs de rivier naar de uiteindelijke rustplaats op een gezapige camping. Hier heb ik mijn tentje lievelijk langs de rivier opgezet en genoten van het geplons. Gevolg was echter wel een slechte nachtrust, welke tevens werd veroorzaakt door toch wel wat lage temperaturen.

De volgende ochtend duurde het dan ook even voordat ik de kou overwon en lekker op gang kwam. Door het lieve plaatsje Abenden kwam ik geheel van het pad af en verspilde alle ochtendinspanning op te steile hellingen. In een bos hier was het pad namelijk half verdwenen en moest ik mijn fiets als een blok beton achter me de helling op slepen. Eenzelfde lot leek me beschoren nabij een volgende zeer leuk dorpje,Nideggen inclusief half kasteel. Hierna was de verdere fietstocht een ouderwetse afmatting. Even twijfelde ik te genieten van middeleeuws voedsel in de burcht van Satzvey, maar ik weerhield me ervan... Enigszins teleurgesteld besefte ik me thuisgekomen dat ik nog geen 100 km per dag had gefietst. Het is hier duidelijk andere koek!

Nu zijn we dus in Frankfurt en kan ik hier onderhand ook wel iets over kwijt. De stad zelf doet me denken aan Rotjeknor. Dezelfde uitstralingsloosheid. Dezelfde drukke zakenmannen, dezelfde kale skyline van hoogbouw en dezelfde verstopte oude gebouwen. Ik kan dat allemaal wel waarderen en voel me er zo gezegd relatief snel thuis. Het is erg jammer dat de huizen hier zo duur zijn, anders had ik deze stad toch verkozen boven het dorpse Bonn. Het zal fijn zijn om weer een tijdje in een echte stad te wonen, geloof ik. Mijn cursus (die nog immer redelijk eenvoudig is), is op de campus op het een-na-laatste station van de metrobaan. Alles is nieuw en ziet er uit alsof het in Nederland een campus is. Ook daar kan ik dan nog wel mee leven. Vanaf de campus heb je bovendien het uitzicht waar deze blog mee afsluit. Op de uni kwam ik hier bovendien ook Jolien nog tegen het lijf gelopen. Haar ken ik nog van lang geleden in de LSS tijd van Utregse geologenleven. Het was leuk om een zwolf Apostelen biertje te drinken en Grune Sose mit Kartofeln und Eiern, wat naast de worsten heel typisch blijkt te zijn voor Frankfurt. Ik vond het lekker, ondanks vele anderen deze mening niet aangedaan zullen zijn!

Maryport-OZ bezoeken

De laatste dagen in Nederland moeten we hier nog even behandelen. Alhoewel kort na onze terugkomst vanuit Costa Rica wonen we nu alweer in Duitsland. In Bonn wel te verstaan. En Lena naar Freising.
De verhuizing had uiteraard nogal wat om handen en was een ware uitputtingslag. Nadat Ruth was vertrokken begonnen de dagen steeds korter te worden en moest er meer worden gedaan. Lena met haar afstuderen en ik met allerlei algemene opruim-zaken. Gelukkig konden we tussendoor een daagje vrijheid permiteren om naar de Efteling te gaan met de junioren familie. En dat was erg leuk. Met zes sterk hadden we tien uur nodig het hele park onder handen te nemen. De python, Joris en de Draak, Villa Volta en zovele andere amusementen. Leuk!

 Bij de Draak van Joris samen met Natan, de onverschrokkene!

 Lena neemt Natan mee in een iets minder spannende achtbaan

De junioren-familie...

Of het allemaal niet genoeg was, vond ik het hoogste tijd om weer eens in een vliegtuig te stappen. Ditmaal was het de tijd geworden om oude vrienden van het tijdperk olijfbomen planten in Australia te bezoeken. Bev en Mark wonen in een leuk huisje in het plaatsje Maryport aan de Ierse zee aan de voet van het Lake district. Naast een mooie wandeling in Lake District mochten ook de Engelse huiselijkheid niet missen. Heerlijk! Scones, verwarming, gezellig keuvelen, fish and chips, Engelse pubs met lompe Engelsen. Het mocht allemaal niet van het lijstje missen en deze trip was dan ook uitermate geslaagd. Het was wel even wennen om het Engelse accent te begrijpen en het links rijden niet angstig te vinden.

 Schuilen voor de regen in Hexam

 Maryport

 Op naar de top!

 En van de top!

Na het heerlijke verblijf bij goede vrienden werd het tijd om een solo bezoek te brengen aan Newcastle upon Tyne. Ook dit is best wel een okey stadje. Er is uiteraard een grote dikke burcht, waar nog enkele aspecten van op de rotsige bodem langs de Tyne staan. Daarnaast vond ik de hoge bruggen erg apart.

 De burcht

boven kun je net zien hoe de brug over de huizen heen gaat...

Nu moet ik weer terugkeren naar de chaos van mijn nieuwe (eenzame) kamerje om de boel weer wat geordend te krijgen... Tabee.

Sneeks zeilen en Bonn fietsen

We tellen halverwege de maand Augustus en langzaam krijgt het vertrek uit NL vormen. Afgelopen dagen hield ik mij nog bezig met het brengen van mijn fiets naar de Venusberg in Bonn bijvoorbeeld. Eigenlijk was dit dan ook de pre-etappe voor de grote fietsreis naar Rome, die deze zomer wel echt moet gaan plaats vinden! Er hoorde een op-en-neer reizen naar Utrecht bij en daarna twee dagen door de polder, de bergen van Groesbeek, de Maasduinen, de hoogtes van Duitsland, de rivier Roer, Bruggen, Julich, de drukke provinciale wegen van Duitsland en de laatste fikse klimmen Ippendorf in. Ik was blij de bus terug de stad in te pakken.
Enkele beeld-idee-en van de reis:

 Een wit huis in Zeist...

 De molen van Wijk bij Duurstede, een van mijn favo plaatsen in NL

 We rijden richting Amerongen, waar men tabak teelde tegen de Utrechtse heuvelrug

 Verrassende glooiingen bij Groesbeek (volge de weg naar beneden)

 Het kalige uitzicht langs een van de rauwe Duitse provinciale wegen richting NL

In Bonn kom ik Ludwig van Beethoven tegen, die hier is geboren!

Voorafgaand aan dit avontuur hebben we de nodige oefeningen gedaan. Zo waren de fietstochten naar de Posbank, waar ook hele mooie uitzichten te bewonderen zijn en waar mijn jeugdige hart uiteraard sneller klopt!
Maar ook een trip naar Hoch Elten, wat ik al sinds jaren op mijn lijstje had staan. De kerk van Hoch Elten is vanuit Wageningen goed te zien, maar lijkt desondanks onbereikbaar ver te zijn. Ditmaal heb ik de heuvel beklommen en de kerk bezocht. Ook kwam ik hier een oude bron van 57 meter diep tegen en leerde dat dit stukje Duitsland tussen '49 en '63 Nederlands was als excuus voor WO2. De nacht dat het weer overging naar Dld staat bekend als de Butternacht, voor al de boterinvoer.
Ook niet te vergeten is het bezoek van Ruth, een dame die we in Nica hebben ontmoet op de school. Niet alleen samen met Lena, maar ook later met ma kwam ik haar tegen. We deden een daagje Hollands eten in Zutphen. Beginnend met haring, daarna kaas, stroopwafels, kroketten en karnemelk. Hierna rijden we door de storm naar de Posbank, waar we een klein stukje wandelen om vervolgens huiswaarts te gaan. Een rucola-stamppot wacht als typische Nederlandse afsluiter. Wanneer je goed kijkt, zie je Ruth in het beeld gekropen...

Naast Ruth kwam ook Sarah heel even langs voor een BBQ:

Er is zoveel gaande dat ik bijna ons fabuleuse zeiltripje vergeet. Samen met de Baron, de Kapitein en Roel reisden we af naar de Friese meren, alwaar we een zeilbootje huurden en onze tent opzetten. Op onverklaarbare wijze weten we ons door de drukke meren met honderden zeilbootjes te manouvreren. Hierbij gaat alle hulde naar de Kapitein, die werkelijk weet hoe te sturen en te zeilen, wat een held! Ook komen we op onverklaarbare wijze terecht op een kermis en gekkigheid in het centrum van Sneek. Al met al een mooi weekend, waarbij de fotografische hoogtepunten nog op een andere kamera verstopt zijn! Niettegenzeggelijk hier alvast een voorproefje: