Panama

Terwijl in Nederland de koningsdag lost barste, Groes Rock door bepaalde individuen wordt genoten en binnenkort bevrijdingsdag in Wageningen wordt weggedronken, zijn wij weer eens op vakantie gegaan. Doel is de bananenrepubliek Panama.
De eerste dag reizen we met vele bussen af naar Bocas de Toro. Dit dient een tropisch paradijs te zijn. We vertrekken heel vroeg in de ochtend, wanneer de zon net op komt en arriveren rond een uurtje of vijf met de boot op het eiland. Na veel bussen en een bijzondere grensovergang.

De grensovergang bestond immers uit een oude vermolmde spoorbrug waar je overheen moest lopen en eigenlijk overal tussen de bielzen door kan kijken. De vier verschillende kantoortjes om het een of andere te registreren waren in een wirwar van zoekplaatjes verstopt op de wegen rondom de overgang. Al met al werden alle kantoren gevonden. Er waren nog meer toeristen, waarvan er eentje voor schatterend lachen zorgde, toen de officials de foto bekeken van zijn paspoort, waarop hij blijkbaar zonder haar op stond (nu had hij een enorme bos witte haren). Zijn verontschuldigende gemompel in gebroken spaans/engels maakte het niet beter. Samen met een groep hebben we dan het laatste stuk naar de veerboot volbracht met een taxi. Hier kwamen we Julia en Sebastian tegen. Super leuk koppel, welke een klein beetje een spiegel van Lena en mij bleek te zijn.
 Bocas hebben we dan ook met zijn vieren ontdekt. De eerste dagen was het voornamelijk relaxen en koffie en alles. Het dorpje is erg toeristisch en geeft een variatie aan restaurants, winkels en barretjes. In de late middag vertrekken we toch nog naar het zeesterren-strand. We lopen op een onderhand stil aan het worden strand, zien zeesterren, Lena en ik drinken een Pinacolado en we zien een dolfijn langs zwemmen. In de vallende duisternis brengt de bus ons weer terug naar toeristendorp Bocas, waar we voor het eerst sinds tijden weer genoeg alcohol nuttigen om de volgende dag toch een beetje zwaar in het hoofd te voelen.

De dag erop laten we Julia en Sebastian hun eigen ding doen en gaan we naar het verlaten strand van Red Frog op een naast gelegen eiland. Dit is vet mooi en super relaxed. Natuurlijk verbranden we weer. Op onze wandeling naar het stadje zien we de befaamde red frog en slipperen over de modder. We komen uiteindelijk langs nog een ander verlaten bountystrand en arriveren uiteindelijk via achterweggetjes in het rasta-stadje. Hier is alles heel anders. Geen auto, geen normale wegen, geen toeristen en veel caribische invloed. Bijzonder dorp en eigenlijk leuker dan Bocas. Wel met veel minder mogelijkheden voor de toerist natuurlijk. Er volgt weer een gezellige avond nu Julia en sebastian in hetzelfde hostel zitten.

 De volgende dag gaan we gezamelijk een boot-tour doen. Deze gaat eerst langs de luiaarden en dolfijnen van Bocas, dan naar een onbewoond eiland om enkele uren te relaxen en uiteindelijk een korte stop om te snorkelen langs het koraal. Vooral de laatste twee bezigheden waren super de super! Snorkelen blijft een van mijn meest favo dingen.

Helaas komt de dag van afscheid en het is niet eenvoudig Bocas achter te laten. De eerste dag gaan we naar David, waar we in een relaxe hostel terecht komen. De dag erop reizen we door naar El Valle. Dit ligt in de bergen. We doen inkopen op de befaamde artisian markt (niet heel bijzonder in vergelijking met Masaya, maar wel heel leuke dingen) en spenderen een avond in een van de beste restaurants sinds tijden: een italiaan in een afgelegen zijstraatje. We hebben de laatste tafel die niet is gereserveerd. Vooral het voorgerecht en het toetje zijn heerlijk, de pizaa is ook goed.

De dag erna is het dan tijd voor de warme bronnen. Eerst lekker insmeren met modder en dan badderen. We hebben geluk, want net als wij "aan de beurt" zijn, vertrekt de bus met amerikaanse toeristen. Het is een bijzondere plek en we voelen ons heerlijk schoon, alhoewel onze badkleding behoorlijk verkleurt is sindsdien...

Een tocht naar de vierkante bomen mislukt in de late middag, omdat "ze" gesloten zijn. De volgende ochtend staat dat dus op nummer één om te doen. Er staan er een paar, maar vooral de grotere bomen (die overigens niet meer vierkant zijn) zijn mooi. De middag lopen we naar een waterval, waar ook een zwembad is. Het lijkt hier een beetje op Ojo de agua in Ometepe, maar dan met koud water en geen mensen. Het is maar wat je wil.

 

Panama stad staat in het teken van een hotel in een dodgy buurt, maar met een fantastisch uitzicht op de stad en een zwembad erbij. Het hotel is zo goed als leeg en dus hebben we alles voor ons zelf: het zwembad, het uitzicht, de service, een schone kamer etc. We lopen wat rond in de oude stad en zien het verschil tussen oud en nieuw enorm afsteken. Aan de ene kant is er dus de oude stad, welke half is ingestort, behalve het huis van de preseident, en aan de andere kant zijn er de wolkenkrabbers van de nieuwe stad. Ook arm en rijk steekt hier lelijk tegen elkaar af.

We maken een dag een trip met de trein langs het kanaal, waarbij we uitkomen in Colon, een criminele stad, waarbij onze bus naar de Gatun sluizen 400 m buiten het station tegen een taxi knalt en wij aangestaart worden als we zonder bescherming terug naar het busstation hobbelen. Geen lekker gevoel en dus maar meteen in de airco bus terug naar Panama stad. Interesant feitje is dat ze in de bus de hororfilm "Nobody stays alive". De rest van de dag spenderen we in het winkelcentrum.

1 mei is een feestdag. We bezoeken de ruines van het echt oude Panama, welke door Piraat Morgan is geplunderd en afgebrand. Die zijn erg mooi. In de avond werken we ons door feestende partij genoten van de presidentskandidaat (zondag zijn verkiezingen) om weer te meeten met Julia en Sebastian. Erg leuk om elkaar zo weer tegen te komen.

Met zijn vieren bezoeken we de volgende dag de sluizen van Miraflores. We zijn net op tijd om de laatste boot te zien doorkomen. Verder zijn de sluizen niet heel veel meer bijzonder dan onze eigen haven van Rotterdam. Ook deze middag spenderen we weer in het winkelcentrum... En dan is het opeens tijd om de bus terug naar Sarapiqui te pakken. Zo'n 14 uur bussen naar San Jose en dan nog eens drie vanuit San Jose...

Klein paradijs

We zijn weer eens verhuisd. Uit Heredia met al diens verkeers-aders die vollopen en slechte afwatering-systemen en ietwat norse stadsmensen. Wij zijn verhuisd naar El Roble Sarapiquí, een klein beetje in de tropen. De dagen zijn hier traag en zonder veel poespas. Ik lees hier veel, maak me weinig druk, schrijf meer sollicitatiebrieven en ben zowaar begonnen met die novelle die ooit uit zou moeten komen. Een beetje zelfspot is bij al deze activiteiten uiteraard van groot belang.
Het hotel waar we zitten is relatief nieuw en geeft meer het gevoel van een familie verblijf dan een vakantie verblijf. Ik heb een simpele website voor ze gebouwd en dien nog eens een flyer voor ze in elkaar te zetten ook. De website is: www.tirimbinacabinas.wix.com/hotel voor de geïnteresseerden.

 Het hotel vanaf de rivier

De rivier zelf. Lekker om in te dobberen en af te koelen

De omgeving verkennen we langzaam. Zo maken we wel eens wandelingen naar de peperboeren van Lena, die voor haar afstuderen deze mensen moet interviewen. Ook zijn we op een goede dag naar een man met vogels gegaan. Bleek speciaal te zijn, maar vooral de honden rondom het huis die alarmeerde waren indrukwekkend. De vogels waren voornamelijk gansen, eenden en kwartels. We hebben nog wel een dozijn kwarteleitjes van hem gekocht. De wandeltocht erheen was ook een heel avontuur, want door onze Yoga-uni-senior-die-wel-heel-goed-kan-wandelen-volgens-haarzelf duurde het erg lang voordat we aankwamen. De snelheid van deze erg aparte (zelfingenomen) vrouw was verbluffend. Ze kon dit tempo vast uren vol houden. Lena en ik liepen in het donker terug en de anderen bestelden we een lift. In het donker schoof een slang voorbij en de toon van de nachtelijke omgeving was gezet.

 Tijdens onze wandeling naar de vogelman met de honden

De peperstruiken van Lena

In het hotel was even later groot feest: Caleb een vier-jarige knulletje van de familie was jarig. Grote taart, vriendjes en vriendinnetje, meer mensen om bekende mee te worden en natuurlijk de pinata. De pinata is de pop vol met snoep die kapot dient te worden geslagen. Caleb leek zijn vrouwelijke trekken hoogtij willen laten vieren en sloeg wat schattig tegen de pop. Zijn vriendjes moesten het echte werk voltrekken en voor je het wist moesten we allemaal ten gronde gaan om zo veel mogelijk snoepjes op te rapen!

Caleb trots als een pauw op de Spiderman pinata

Daar gaan de snoepjes!

Ook bezoeken we een dag Puerto Viejo, waar je de rivier op kan en mooie tochten kan maken door de jungle via het water en later gaan we ook naar La Vrigen, waar werkelijk niet heel veel te zien is en het dorp zo ongelooflijk langgerekt is dat je mooi van het wandelen wordt. Wel hebben we hier een heerlijke pizza met Krefelder genoten!

Smikkelen van de pizza in El Tronko te La Vrigen!

De dagen ernaar begon het voor drie dagen achtereen te regenen of gieten of druppelen of met bakken uit de hemel te vallen. In ieder geval denk ik dat er een behoorlijk aantal mm's uit de lucht kwam zetten, wat in NL een watersnoodramp betekend, maar hier weinig spannends te weeg brengt. De brulapen brullen dagen achtereen, een teken dat de regen de lucht nog niet uit is. Gelukkig stopt het met regenen als we op zaterdag met Julio zijn bos verkennen. Dit is een jungle tocht waarvoor je in andere plekken 40 dollar per persoon zou moeten rekenen. Hier is het anders. We genieten van de vele vruchten in het bus. Bessen, boonachtige pitten, palmito, versgepersde cana en zo niet meer.

We blijven lekker bezig en morgen breng hier nog een vervolg aan in relatie tot ons bezoek aan de arts markt in San Carlos.

 Vruchten, die wij in Holland niet hebben...

 Julio heeft grote bomen in zijn achtertuin!

En Julio heeft een rivier en goede manieren voor de dames welke die oversteken :).

De cana wordt geperst!

Nica met ma

Zoals al eerder opgemerkt is moeders hier nu dus ook even heen gevolgen en na het weekend moest Lena weer aan de studie en was het mijn zorg om ma rond te touren door Nica. We hadden de ticabus vanuit San Jose voor een lange grensoverschreidende tocht die eindigde in Managua. Daar werd het al langzaam donker en de maaltijd werd dan ook snel genuttigd en met snelle schreden werd richting het hotel gelopen om zo min mogelijk op te vallen in de donker straten.
De volgende dag ontdekken we Managua. Menigeen vind hier niks te zoeken en op zich hebben ze wel een klein beetje gelijk. Het stadsplein is wel apart, maar is helemaal leeg. Er zijn veel gaten in de stad, de nalatenschap van een grote aardbeving die de hoogbouw heeft vernield. Ook het zicht op het meer van Managua is geen overweldigende ervaring. Al met al wel een grappig gegeven om deze stad met een bezoek te vereren.

In de middag komen we aan op de school Mariposa. Het is grappig hier weer terug te komen. Andere prof en andere host familie dit keer. Mijn moeder vond het allemaal erg interessant en heeft een beetje een indruk gekregen van het leven in Nicaragua. Ook leerde ze spaans! En repareerde ze stoelen en hield kinderen bezig! Natuurlijk moest ik dat ook allemaal zelf doen... Een paar impressies:

lessen met Chester 

Stoelen timmeren. Willem kan het niet beter! 

Ik houd de kinderen bezig op de glijbaan.

Natuurlijk komt ook aan dit alles een einde en wordt het tijd om echt op vakantie te gaan. Eerste doel zijn de markten van Masaya. Dit is best een leuk stadje met twee markten. Eentje is voor toeristen en orderlijk met allerlei prullaria, de andere in de normale markt met de chaos, viezigheid, rommel en verdwaalpartijen. Ook hebben ze een speciale wijk met hangmat-makers, welke nabij de mooie boulevard langs het kratermeer ligt. Ook hier hebben we wat kiekjes kunnen schieten!

Ma bij het meer wil wat zeggen... 

Hangmatten 

Ik vraag me af of Willem deze stoelen soms maken kan...

Volgende stop is het mij wel-bekende Granada. Niet die in Spanje, want die vond ik niet heel apart. De stad in Nica is mooi in twee-en gesplits: de opgeknapte toeristische straten en de chaotische binnenstad van de Nicaraguanen. Heerlijk, want je kan zelf kiezen waar je je op het ene moment of het andere thuis voelt! Wij doen weer een tocht met een boot langs de isletas. Dit was een aparte bedoeling, want we touren eerst met de fiets door de stad en langs het meer, om vervolgens een privé trip op de boot te hebben helemaal rondom en tegen het avondgloren worden we in een truck weer terug de stad ingeloost. Goed geregeld van Leo! Dus nog een keer een impressie:

De stad per fiets!

Ik weet niet wat onze gids daar nu bedoelt... 

Maar even later komt-ie met deze bloem voor moeders aanzetten!

De volgende dag gaan we met een andere tour de Mombacho op. Helaas was deze minder vol vuur en minder enthousiast. Ook was het geheel allemaal een stuk minder prijzig te doen. Wat zeg ik, de Mombacho kun je op jezelf het beste regelen! MAakt niet uit, want het was nog steeds een heel mooie trip. De nevelwouden waren wel erg uitgedroogd, waardoor de bromelia's uit de bomen vielen! Toen we eindelijk wat van de gebaande paden gingen werd het regenwoud nog duidelijker en werd het nat. Heel raar om dat zo opeens te zien overgaan. Ook zien we nog fumeroles, en inderdaad zijn die dingen knap heet!

Halverwege de wandeltocht van slechts een uurtje en anderhalve km... 

Wel hoge bomen hier, hoor! zeggen we als we de puma trail heel even pakken

Na het avontuur van Granada gaan we naar voor mij een andere bekende: Isla de Ometepe. Echter, in plaats van helemaal naar Merida te gaan, blijven wij in het eerste het beste havenstadje Moyogalpa. De eerste dag doen we een fikse wandeling over de onverharde weg naar Altagracia. Wonderlijk zijn hier bijna geen toeristen en hebben we een mooie rustige wandeling naar de tweede stad op het eiland. Hier bezoeken we het museum en zien we de typische beelden van het eiland uit de Indianentijd. Om het geheel af te sluiten relaxen we de volgende dag in de natuurlijke bronnen van Ojo de Agua. Een tropisch zwemparadijs, maar dan echt in de natuur.

On the road... Rechts een deel van de Concepcion Vulkaan 

Ik heb een nieuwe vriend gevonden in het archeologische museum van Altagracia 

De laatste dag op het eiland: genieten van het kraakheldere frisse bronwater in de tropen!

De laatste dagen spenderen we in Liberia. We hebben geluk, want er is een festival met mooie gitaarmuziek en uit ons hotel kunnen we luisteren naar het daaropvolgende orkest concert (zolang we de fan uit doen). Het hotel is helaas wel een beetje rampspoed en echt goed geslapen heb ik daar niet vanwege diep uitgesleten matrassen en lawaai van de wind. Desalniettemin was Liberia niet heel verschrikkelijk. Het was fijn uit de toeristenwereld te zijn en de normale mensenwereld weer te betreden. Verder was het dagje Coco strand ook lekker verrustend. Geen speciaal mooi strand, maar wel verkoeling en nog een vleugje paradijs. De buffaloo is trouwens ook goed aan te raden in Liberia!

Weekenden

Nu we weer op vakantie zijn is het tijd om nog even een snelle en korte update te doen van de afgelopen weken, want na USA was ik 3 weken in ruste te Heredia. Ik heb voornamelijk sollicitaties eruit gegooid, maar ook plannen geschreven en actief geweest. Na Cahuita hadden we een weekendje naar het grote winkelcentrum van Heredia Passeo de Flores en de relaxe finca van de UNA, waar een zwembad klaar lag en lekkere fruitdrankjes :). In de Passeo hebben we ook goed inkopen gedaan trouwens: nieuwe schoenen, nieuwe kleren, lekker Tico fastfood, alles goed dus!
We kregen deze week ook een onverwachte bui op onze rug, welke het huis zowaar onder water zette! Daar het lang niet had geregend waren de goten niet volledig schoon en zelfs verstopt, waardoor het water over de goot door het plafond van Lindsay kamer het huis in goot en alles veranderde in een 2-cm diep zwembad. Samen met de huishoudster hebben we ons best gedaan de boel weer op te dweilen:

Ook hebben we een weekendje lekker op bezoek geweest op de finca van de ouders van Maria, een vriendin van Lena uit Wageningen, die zelf Costaricaanse is. Dat was erg gaaf: gezellige BBQ met leuke mensen, bier, goed eten en vooral heel veel sociale gezelligheid wat tot nu toe hier toch wat mist. Helaas moet ik zelf van een berg naar beneden vallen tot een boom met tot stilstand brengt inclusief een flinke schram op de rug... Al met al een erg leuk weekend, waarbij we tevens een rondwandeling deden op de Mango / koffie gaard van de vader. Ook hier enkele impressies:

 

Het huis (een deeltje...) 

De groep (zonder ouderlijk toezicht...)

Alsof deze gekkigheid niet voldoende was voor ons kwam mijn moeder de dagen erop. Eerst laat ik haar wat zien van Heredia en de omgeving, zoals een leuk museum in Barva (wss kom ik daar later wel eens op terug) en de stad met onze franse koffieplek. Ook nu gaat het weer regenen. We besluiten dus het weekend vroeg te beginnen en reizen af naar Manuel Antonio, een populaire kustplaats met heel veel toeristen, maar ook enorm mooie stranden en enorm veel pakgrage dierenklauwtjes! Zo hadden we onze lunch opeens verloren toen een bende wasbeertjes langs kwam!

Het strand was wel echt heel dichtbij een perfect strand. Enkele impressies van het strand helemaal leeg, de zee met Lena en ma en een strand zo goed als leeg vanwege krokodillengevaar...