Bremen 10 Mrt 12

Na de rustige maanden van de winter werd het hoog tijd om er weer es tussen uit te knijpen. Na de maand Maart allereerst in te knallen met een groot feest met namen als Crique Valentin (de aanrader voor 2012!) en BOO! kwam er als afterparty een dubstep feestje in een vage hal in het slaapdorp Amstelveen. Idioterie. Na de herrie reden we de volgende dag aan op Marken. Een tweede bezoek voor mij. Een stille oase in schattig landschap. Goddeloos Amstelveen verstoord door een heerlijk oud Hollands Marken. Ik was blij Lena en Johanne van dit staaltje Nederland deelgenoot te maken. Dank dank! Jammer van de kamera die er niet was...
Het weekend erop was het tijd voor een duitse stad: Jelmer en Ola wonen hedentendage in Bremen. En dus zou ik wederom een stedentrip naar Duitsland ondernemen. De zoveelste in de laatste drie jaar heb ik het gevoel. Bij aankomst vielen we in het feestgedruis van Ola haar verjaardag. Een impressie:Een verjaardag dus vol feestgedruis, nieuwe mensen ontmoeten en een heel slechte slechte disco bezoeken...
De volgende ochtend na een lang proces bezochten wij de stad Bremen. Jelmer woont briljant. Loopafstand tot de binnenstad en in een leuke wijk (Viertel). De stad zelf is erg leuk met kleine straatjes, kerk, stadhuis, beelden, Roelant, de stadmuzikanten, de Weser, mensen die parkoer doen, leuke restaurantjes en noem maar op. Leuk! Wij eindigen met drank en spellen te Jelmer. Als vanouds. Gaaf! Jammer van Jasper (erg flauwe grap dit, zeg) Een kort beeld impressie van de stad dan maar?
Goed er zijn hier echt meer dingen neer te zetten, hoor, maar laten we het rustig houden met twee beeldjes van de standaard dingen. Okay, nog eentje dan. Courtesy voor Ola en kerst:
Toen kwam de dag dat ik het leukste museum van de wereld ontdekte. We rijden naar Bremerhaven hiervoor. In deze uithoek van Duitsland is werkelijk weinig te vinden en het was dan ook een erg stille route. Bremerhaven zelf is een beetje raar. Vooral met het vallen van de avond waren de straten enigzins bizar en wie weet zelfs beangstigend. Daarbij had het restaurant aldaar wel weer een aparte sfeer. Enfin, Bremerhaven heeft dus ook gave nieuwbouw en het Klimahaus. Dankzij Lena waren we hier opgekomen en... ik weet niet of ik werkelijk overdrijf, maar het zal zeker niet veel zijn... dit is werkelijk het gaafste museum ooit! Precies hoe ik zelf altijd een museum wilde maken: koude ijspakketten, waar je met handschoenen door loopt, hete woestijnen waar je met je rug in ligt naar een film te kijken, stille oceanen waar je onder door loopt, een hemel, uitermate doeltreffend opgezet, een jodeloefening in de Alpen, hete oerwouden bij nacht. Kortom: uber-uber hammer! Een zeer grote aanrader. Ik was werkelijk verdrietig te moeten vertrekken. Ik zal je wat beeldjes hier geven:
Goed, ik heb je eigenlijk al te veel laten zien... Nu is het werkweekje weer begonnen. Ik werk al dik een half jaar. Ongelooflijk.
Wanneer het rustige weer aan gaat houden dan is er komend weekend weer een groot avontuur. Een kano avontuur. Ook hier zal snel verslag over worden uitgebracht, dus houd dit adres in de gaten. Ik heb er zin in. Het leven is mooi. En waarschijnlijk komt Bremen hier nog wel weer langs, net als Barcelona en Marken.

Een stille winter

Het is hoog tijd om jullie boppies weer eens wat te vertellen over het leven. Het is winter in Nederland en dus blijft het ietwat stil in het leven. Kou is niet mijn favoriete hobby. Naast schokkerende boekpresentaties, in de sneeuw gelopen filmfestivals, een uitstapje naar Duitsland, waar monsters onder het grote ijs van het nabijgelegen meer kreunen zijn er maar weinig dingen dat op de gevoelige plaat zijn vastgelegd en jullie kan laten zien. Wind4Water loopt op haar einde! De laatste hand wordt hieraan gelegd en over anderhalve maand is het dan eindelijk zover om ons verhaal te presenteren voor de laatste keer op de prijsuitreiking.
Laat ik jullie echter eens wat laten zien van de korte doch zeer heftige koudegolf die over Nederland kwam. Het werk lag hierdoor een beetje stil, maar Lena en ik trokken de stoute schoenen aan en durfden ons op het druk bezochte ijs rond de molens van kinderdijk te begeven:
Ook zijn er weer enkele tochten op de fiets geweest. Eentje daarvan bracht mij na een verschrikkelijk gevecht langs de Nieuwkoopse plassen en Wilnis, waar het gebroken ijs in blokjes over de ijsoverblijfsels rinkelde door golfjes aangedreven, welke een hemels en sereen geluid teweeg bracht en mij verscheidene malen van de fiets deed stappen. Er was meer die tocht, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer. De laatste tocht (en tweede van het seizoen) bracht mij naar de Betuwse toren van Pisa. Wederom veel leuke dorpjes weer en tevens de eerste paar ooijevaars en een bezoek aan Everdingen, de plaats van Jelmer, haha! Enfin de toren van Acquoi dus, op lichtelijke wijze 1,15 meter uit het lood voor haar 17 meter hoogte:
Trouwens, laat ik nog even terugkomen op de boekbespreking van mijn broer. Ik was hiervoor samen met Lena en haar Duitse vriendinnen afgereist naar Rotterdam. Delfshaven verraste mij, maar de pelgrims church was een dichte deur. Weliswaar stonden we er goed op met de molenaar van Delfshaven:
Ook het standbeeld van Piet Heijn vond ik opzienbarend, maar uiteraard zal hier weer een foto komen van de befaamde kubuswoningen. Ow, had ik nu net Piet Heijn bovenaan gezet? Of was dat Piet Hein zonder zijn broer Albert?

Nieuw begin: flatje

Daar is het dan eindelijk enkele berichten over mijn nieuwe flatje, welke ik een tijdje terug heb ingenomen. Ik woon tegenwoordig op het volgende adres:
Marco Pololaan 388
3526 GS Utrecht
Er is behoorlijk wat te her-inrichten en daarom de onderstaande foto's:


Verder is het jaar rustig, maar met de nodige spanning begonnen. Oud en nieuw begon weer eens in Wageningen, alwaar samen met Loic en familie, Lena en Birte enkele punchen werden opgedronken en veel vuurwerk de lucht in knalde. Na twee uur konden we alleen nog maar de zaaier in. Hier was het echter erg gezellig en ik kan weer terugkijken op een mooi oud en nieuw in Wageningen! Helaas volgde al snel het rampenweekend, waarin Lena op haar computer ging staan, haar auto nog eens dood rijdde en ik mijn diesel met benzine overgoot en stil kwam te staan midden in Duitsland op een stille zondag. That is life! We zijn nog altijd aan het bekomen van de financiele gevolgen... Er kwam echter ook een mooi feest in Wageningen als vanouds, waarvan de foto's wel weer op facebook staan en niet hier... Een lekkere wandeling rond UTrecht met Lena en wat Utregse belevingen laten al met al dit jaar erg stil beginnen. Het jaar van de burgerlijkheid. Enkele doelen in mijn dertigste levensjaar: halve marathon van drechtsteden lopen, naar rome fietsen, punt.

Trier e.v.a.

Veel is gebeurd voor we 2012 in gaan. Allereerst een nieuwe woning, ten tweede kerst, Lena terug, vakantie, lekker eten... Waar te beginnen?
Trier, Treves, Daar begin ik, want dat ligt vers in het geheugen. Samen met Lena benne we de auto in gestapt en zijn naar Trier gereden. Deze stad stond altijd hoo gop mijn verlanglijstje. En het is de moeite! Na een donkere tocht door de Ardennenarriveren we in het hostel van de oudste stad van Germania. Een avondwandeling door de verlichte straten geven aan dat kerst voorbij is, maar de gluhwein nog niet. We zien de Porta Nigra in vol ornaat en schitterend belicht.De volgende dag lopen we naar het Karl Marx haus; daar waar hij geboren is. Verder heeft-ie er weinig mee gehad overigens... Een leerzame uitstalling over deze Duitser. Als bewonderar van Marx is dit uiteraard een must. We gaan langs de grootse Kaiser Thermen en vervolgens doen we zoals de Romeinen: we genieten tegenover de ruines van deze thermen van de genotten van een hedendaagse thermen: de sauna's van Das Bad. Uitermate geschikt! Erg goed voor het relaxed gevoel om weer terug te keren in het gemoed. We genieten nog een vitamin chocktail en dineren vervolgensop Duitse wijze in de Kartoffel Kiste. Verder geen foto's van deze dag...

De volgende dag wacht ons een slopende fietstocht langs de Mosel. Ons pad gaat langs rivieren, snelwegen, wijnvelden en lieve Duitse dorpjes, maar ook regen en kou. Het was bitter koud en onze kledij bleek niet geheel juist te zijn voor deze activiteit. We hebben dus niet ons doel, het wijnschip van Nuemagen bereikt. Toen op de terugweg ook nog eens de regen begon te vallen werd het een ware strijd op karakter. Een kom warme soep en moselwein gaf weer extra nieuwe energie. Ondanks zware momenten en enkele dralerige woorden van vriendinlief wisten we veilig terug te keren in onze hostel. Zestig kilometers stonden op de teller. Enkele impressies:
De laatste dag van ons verblijf bezochten we de verplichte nummers: basiliek, waar de romeinse keizer Constantijn is gekroond (of in ieder geval in een voorloper) en de Dom, welke me erg onrustig overkwam. We deden de nodige inkopen en reden (na wat moeilijkheden sinds ik de kaart al had ingepakt) bij het Mattias graf. Een derde etappe op de bedevaart na Santiago de Compostella en Chennai. Deze was echter een stuk bedaarder... op Duitse wijze, ha!

Ach, God nu heb ik geen plaats meer voor de rest! Lena die terug kwam en haar ouders met kerst verraste. Moeders was minstens een uur in tranen en van haar blok. Erg mooi! Een heerlijke christenabend in Duitsland volgde met kartoffelsalat en zo veel meer lekkers.
Het kerstdiner in mijn eigen flatje met reerug, peren in cognac, linzensoep, tiramisu e.v.a.... O, ja de nieuwe flat....

Van Kanada tot NL

Ik ben weer terug in NL en het leven stagneert direct. Er is weinig te doen momenteel. We zijn op zoek naar nieuwe avonturen, nieuwe uitdagingen. Maar nu is het eerst werken en geld verdienen. De komende tijd hoop ik een huisje te bemachtigen en in te richten en krijg je hoogstwaarschijnlijk suffe foto's van huisje schilderen. Daarom nog snel even deze post. Het laatste beetje Canada. Daarover straks meer.
Eerst terug in Nederland. Wonende bij mijn broeder Ruben is het leven landelijk en stilletjes. Het weekend was er een kleine uitspatting qua festiviteit, maar helaas hangt de paper als het zwaard van Damocles boven het hoofd. Een impressie van het feest dan maar:
Zie FB, gnagna....

En dan nu toch nog een laatste blogpost van Canada, alhoewel ik wel weer terug in de Hollandse klei ben. De laatste week is erg rustig verlopen zoals verwacht. Het is een vierde week van de vakantie en dat heb ik in jaren niet gehad. Niet zo aan gewend dus... Ons laatste weekend hebben we alsnog een auto gehuurd en zijn afgerezen naar Kingston het land van de Duizend Eilanden in de Lawrence rivier. We hadden schitterend weer met veel zon en krisperende lage temperaturen in de ochtend. Een bezoek aan Kingston was niet veel meer dan het zien van enkele hoogtepunten, met name de navy school.
Voor het eerst in onze beide levens hebben we een bed and breakfast genomen. Dit is toch iets meer voor oudere mensen, maar het moet gezegd worden: fantastisch huis, fantastische kamer, fantastisch ontbijt!
De volgende ochtend namen we aldus de ferry om rond de eilanden te varen. Dit was erg mooi, maar enigszins koud met de wind. De eilanden waren bijzonder sfeervol met wel heel erg mooie huizen. Hier wonen de rijken onder ons! Ach, wat een schattig koppel in het merengebied!

Na de cruise gaan we dan toch ook even de staat New York in. Na de nodige verhoren bij de douane lukte het ons eindelijk in de States te komen. Weliswaar was hier het nodige geduld voor vereist en moest ik zelfs apart parkeren en de sleutels inleveren bij oom agent. America, I love it! Aan de andere kant van de Lawrence rivier was niet heel veel meer te zien eigenlijk. We rijden naar het uiteinde bij Lake Ontario, wat ze Tibett's Point noemen. Hier merken we dat de kleine schatige vuurtoren dichtgeketend is en rijden dan maar weer helemaal terug naar de brug, omdat de pont naar Canada niet meer vaart buiten het seizoen... We trachten de deur van de vuurtoren te forceren....

Onderweg komen we echter nog wel grof wild tegen! Enkele herten steken de weg over en een vos gaat relaxen in de zon tegen een boom (zoals een sprookje zeg maar!).
Op de terugweg is het wat gekibbel over een plek voor lunch en daardoor arriveren we eindelijk om vier uur bij de Snack Shack. Een enthousiaste jongeman doet hier zijn opwachting. Sinds ik uiteraard weer es niet weet wat te eten vraag ik hem iets lichts maar toch vullend. Hij komt met Poutine, de Canadese variant van Chips with Gravy. We durfden dit voortijds nog niet aan, maar nu waag ik het erop. Toch nog even vragen naar de pulli pork: wat de hell is dat. Ow, da kan ook wel op de poutine! Heerlijk gesmuld. En de spicy chicken van Lena was minstens zo lekker. Dus wanneer je ooit in Kingston terecht komt, zorg ervoor dat je voor de stad de Snack Shack ontdekt!

Nu zijn we dus weer terug in Nederland... We? Nou, helaas nog niet we. Lena moet nog zes weken keihard blokken. Het weer in Nederland is dus gepast grijs. Ik mis je, allerliefste!

Canada 3: Stanford en Toronto

Alles komt weer goed! En dus ook afreizen naar Amerika. Uiteindelijk zat ik vroeg in de ochtend in het vliegtuig en kwam te San Fransisco airport aan rond het middaguur. Sjoerd kwam al snel met de auto aangescheurd. Uiteraard was ik terecht gekomen bij departures in plaats van arrivals en hij vond het nodig het overgrote deel van de reis mij uit te kafferen vanwege deze onduidelijkheid en dat ie dit soort acties al wel weer had verwacht...
Enfin uiteindelijk zouden we deze dag gewoon de wandeling doen welke gepland was. Door het fantastische mediterraanse landschap met open graslanden en bossen. Het is hier echt fantastisch! Enkele foto's als bewijs:

De avond werden de nodige biertjes genuttigd en was het de normale Utreg stijl gezelligheid! Mooi!
De volgende dag mocht ik de auto van Sjoerd lenen en ging ik dus op roadtrip langs de kust richting santa Cruz. Sjoerd moest studeren uiteraard! De kust is fenomenaal! Ik kan hier wel honderd foto's neerzetten, maar dat zou beetje te veel worden. Enkele hoogtepunten:
Een strandje met een verlaten bank. Alles was hier redelijk stil en leeg.

Robben liggen te chillen aan de kust.

Een oude lighthouse.

De weg voert langs stijle hellingen, die elke moment in mudfloods kunnen veranderen...

Op de terugweg koos ik de heuvels (of beter gezegd de bergen) van het Californische achterland. De wegen werden smaller en bochtiger en het landschap belachelijk mooi met redwoods, welke mijn auto tot een klein speelgoedautootje maakte. Erg koel en fijn om weer eens echt te moeten rijden en je best te moeten doen voor alle bochten, afdalingen en hellingen. Jezelf in een sprookje te wanen! Hoe briljant. Een enkele foto van de bossen en wegen:
Ow, ja. Uiteraard liepen we ook rond op de campus van Stanford. De campus is erg stijlvol in een soort van griekse stijl met mooie gebouwen en superschoon. Er lopen veel mooie vrouwen rond, haha! Maar het blijkt dus ook echt een werkcentrum te zijn. Vergeleken met Wageningen (of Geulph daarvoor) is er weinig feesten en zijn mensen echt wel heel erg gemotiveerd om iets briljants te verzinnen. Ik kan er niet helemaal bij komen met mijn hersenen, maar vind het ergens wel heel koel. Mooi om eindelijk te zien waar Sjoerd terecht gekomen is. Vanuit de Hoover tower was er een redelijk mooi overzicht van het geheel:
De laatste dag van mijn bezoek was alweer aangebroken! Na de avond ervoor een vergadering van actieve studenten te hebben meegemaakt zouden we nu eindelijk San Fransisco gaan zien. Het was erg koel om net als mijn voorgangers Babet en Jelmer voor de Golden Gate Bridge te staan en rond te kijken in de stad. Clam chowder eten met Sjoerd in San Fran. Het is iets dat alleen de besten mag overkomen, hahaha! Mooi!
De stad SF is erg koel en inderdaad de moeite waard. Vooral in vergelijking met Toronto, waar ik straks even snel aanstip. We hebben natuurlijk alle hoogtepunten gedaan, zoals:
a. Painted ladies
b. Jack Kerouc Love Shack (welke de meeste mensen helemaal geen drol zegt, maar anderen weer veel!) (Welke wij uiteindelijk echt moesten opzoeken, sinds er geen bordje voor stond en ons in de grochten van prullarie winkeltjes bracht met echte San Fransiscanen en mooie verhalen en ontdekkingen) (Sjoerd had het hier wel ff gehad met mijn gezelschap denk ik)
c. De meest bochtige weg van de wereld afgereden door Sjeord
d. Fisherman warf
e. Market Street.
De laatsten hoeven niet zo op de foto, want die kun je later bij Sjoerd ophalen. Hoe het ook zij, San Fran is inderdaad een toppertje en mijn bezoek aan Sjoerd echt heel gaaf. Een onverwacht hoogtepunt van deze trip naar Canada.

Zoals aangekondigd zal ook Toronto even worden aangetikt. Hier zijn we zaterdag heen gegaan in de middag. De stad is bekend om de CN tower en de ijshokey. Een foto van Lena en ik voor een hokey standbeeld...
In de middag ontmoeten we Kuma. Haar appartement ligt vlak aan het water en samen met haar vrienden hebben we een heerlijke maaltijd opgehaald van de Kensington market en klaar ge maakt met vereende krachten. Een kleine impressie van onze wandeltocht door de markt.
Nu ben ik in de laatste week van mijn Canada avontuur beland. Er is niet heel veel meer op het programma eigenlijk, dus het zou kunnen dat dit het laatste bericht is vanuit het land aan de andere kant van de oceaan. Het was zonder twijfel een zeer gedenkwaardige gebeurtenis in het leven!

Canada 2: Niagara en de Bruce

Ja ja, luitjes! Nu komen de posts opeens in sneltrein vaart langs! Deze betreft de tweede week van mijn verblijf in Canada bij mijn lieve Lena!
Deze week was relatief rustig en stil. Ik weet eigenlijk niet precies wat ik zoal uitgespookt heb. Een wandeling in de omgeving van Guelph, ondanks het grijze regenachtige weer deed mijn conditie op de proef stellen (enigszins maar, hoor!).

Halverwege de week heb ik de bus gepakt en na enkele uren reizen kwam ik terecht in Niagara Falls. Een dorpje dat iets weg heeft van Las Vegas denk ik. Veel evenementen, speeltjes en blinkende lichtjes. Uiteraard is daar ook de wereldberoemde waterval. En inderdaad: hij is best wel "awesome". Met een boot kun je vlakbij komen. Weliswaar ben je dan wel kletsnat van het opspattende regnhoos rondom de waterval. Je voelt wel de machtigheid van het vallende water dan! Het landschap is erg mooi. Vooral de kloof waar het water doorheen guts is best indrukwekkend. Misschien dat ik later hier een foto van toevoeg... En zie hier: ik bedenkelijk bij de watervallen:
Op de terugreis had ik een interessant gesprek met een Iraanse Amerikaan, welke mij heeft doen besluiten niet in USA te gaan wonen. Die avond (of was het de dag erna?) waren de afschuwelijke beelden van de dood van Kadaffi online. Vaag, daar hadden we het ook nog snel over gehad.

Het weekend stond weer eens in het teken van een road trip. Wederom naar het noorden, maar ditmaal langs Georgian Bay en Lake Huron. De kleuren van de herfst zijn hier nog enigszins mooi:

In Midland is weinig te doen en we halen bier met chinees in de motelkamer. De voglende dag gaat het naar het Huron museum, waarbij Lena enigermate ziekjes blijkt te zijn (ik zeg hangover!).

Hier doen we wat cultureel besef op. Nu weten we meer van hoe de indianen leefden en hoe de Europeanen vroeger hun dagen doorbrachten.

We vervolgen de weg richting Bruce peninsulla, waar we ergens in een uitgestorven toeristendorp overnachten. Hier zien we zalmen zowaar watervallen opspringen, zoals je dat in de reclame ziet!

Na een romantisce zonsondergang a la Noordzee merken we de voglende dag dat het zeewater meer doet denken aan de meditteraanse zee dan de noordzee: een perfect blauwe kleur. Het deed me denken aan de Kanaaleilanden. Het is een erg mooi gebied.


De reis terug naar huis gaat relatief snel. Thuis ledigen we het bier samen met Sarah. Lekker in de huiskamer, huiselijk doen.
De volgende ochtend nog een snelle roadtrip door het land der Mennonieten ten westen van Waterloo. Erg interessant en frappant om ze met paard en wagen langs de weg te zien rijden. En het is zowaar geen zeldzaam gezicht!

Oh, tja... Uiteraard kan de kissing bridge niet achterwege blijven, hihi.

Nu zit ik vast in Toronto. Problemen om het vliegtuig in te komen naar Amerika. Wederom! Ik wordt te oud om rond te reizen. Maar morgen gaat ik het weer proberen. Hopelijk meer geluk dan! Nu is het tijd voor een goede nacht slapen in het Sheraton hotel (afgeprijsd!).