Trier e.v.a.

Veel is gebeurd voor we 2012 in gaan. Allereerst een nieuwe woning, ten tweede kerst, Lena terug, vakantie, lekker eten... Waar te beginnen?
Trier, Treves, Daar begin ik, want dat ligt vers in het geheugen. Samen met Lena benne we de auto in gestapt en zijn naar Trier gereden. Deze stad stond altijd hoo gop mijn verlanglijstje. En het is de moeite! Na een donkere tocht door de Ardennenarriveren we in het hostel van de oudste stad van Germania. Een avondwandeling door de verlichte straten geven aan dat kerst voorbij is, maar de gluhwein nog niet. We zien de Porta Nigra in vol ornaat en schitterend belicht.De volgende dag lopen we naar het Karl Marx haus; daar waar hij geboren is. Verder heeft-ie er weinig mee gehad overigens... Een leerzame uitstalling over deze Duitser. Als bewonderar van Marx is dit uiteraard een must. We gaan langs de grootse Kaiser Thermen en vervolgens doen we zoals de Romeinen: we genieten tegenover de ruines van deze thermen van de genotten van een hedendaagse thermen: de sauna's van Das Bad. Uitermate geschikt! Erg goed voor het relaxed gevoel om weer terug te keren in het gemoed. We genieten nog een vitamin chocktail en dineren vervolgensop Duitse wijze in de Kartoffel Kiste. Verder geen foto's van deze dag...

De volgende dag wacht ons een slopende fietstocht langs de Mosel. Ons pad gaat langs rivieren, snelwegen, wijnvelden en lieve Duitse dorpjes, maar ook regen en kou. Het was bitter koud en onze kledij bleek niet geheel juist te zijn voor deze activiteit. We hebben dus niet ons doel, het wijnschip van Nuemagen bereikt. Toen op de terugweg ook nog eens de regen begon te vallen werd het een ware strijd op karakter. Een kom warme soep en moselwein gaf weer extra nieuwe energie. Ondanks zware momenten en enkele dralerige woorden van vriendinlief wisten we veilig terug te keren in onze hostel. Zestig kilometers stonden op de teller. Enkele impressies:
De laatste dag van ons verblijf bezochten we de verplichte nummers: basiliek, waar de romeinse keizer Constantijn is gekroond (of in ieder geval in een voorloper) en de Dom, welke me erg onrustig overkwam. We deden de nodige inkopen en reden (na wat moeilijkheden sinds ik de kaart al had ingepakt) bij het Mattias graf. Een derde etappe op de bedevaart na Santiago de Compostella en Chennai. Deze was echter een stuk bedaarder... op Duitse wijze, ha!

Ach, God nu heb ik geen plaats meer voor de rest! Lena die terug kwam en haar ouders met kerst verraste. Moeders was minstens een uur in tranen en van haar blok. Erg mooi! Een heerlijke christenabend in Duitsland volgde met kartoffelsalat en zo veel meer lekkers.
Het kerstdiner in mijn eigen flatje met reerug, peren in cognac, linzensoep, tiramisu e.v.a.... O, ja de nieuwe flat....

Van Kanada tot NL

Ik ben weer terug in NL en het leven stagneert direct. Er is weinig te doen momenteel. We zijn op zoek naar nieuwe avonturen, nieuwe uitdagingen. Maar nu is het eerst werken en geld verdienen. De komende tijd hoop ik een huisje te bemachtigen en in te richten en krijg je hoogstwaarschijnlijk suffe foto's van huisje schilderen. Daarom nog snel even deze post. Het laatste beetje Canada. Daarover straks meer.
Eerst terug in Nederland. Wonende bij mijn broeder Ruben is het leven landelijk en stilletjes. Het weekend was er een kleine uitspatting qua festiviteit, maar helaas hangt de paper als het zwaard van Damocles boven het hoofd. Een impressie van het feest dan maar:
Zie FB, gnagna....

En dan nu toch nog een laatste blogpost van Canada, alhoewel ik wel weer terug in de Hollandse klei ben. De laatste week is erg rustig verlopen zoals verwacht. Het is een vierde week van de vakantie en dat heb ik in jaren niet gehad. Niet zo aan gewend dus... Ons laatste weekend hebben we alsnog een auto gehuurd en zijn afgerezen naar Kingston het land van de Duizend Eilanden in de Lawrence rivier. We hadden schitterend weer met veel zon en krisperende lage temperaturen in de ochtend. Een bezoek aan Kingston was niet veel meer dan het zien van enkele hoogtepunten, met name de navy school.
Voor het eerst in onze beide levens hebben we een bed and breakfast genomen. Dit is toch iets meer voor oudere mensen, maar het moet gezegd worden: fantastisch huis, fantastische kamer, fantastisch ontbijt!
De volgende ochtend namen we aldus de ferry om rond de eilanden te varen. Dit was erg mooi, maar enigszins koud met de wind. De eilanden waren bijzonder sfeervol met wel heel erg mooie huizen. Hier wonen de rijken onder ons! Ach, wat een schattig koppel in het merengebied!

Na de cruise gaan we dan toch ook even de staat New York in. Na de nodige verhoren bij de douane lukte het ons eindelijk in de States te komen. Weliswaar was hier het nodige geduld voor vereist en moest ik zelfs apart parkeren en de sleutels inleveren bij oom agent. America, I love it! Aan de andere kant van de Lawrence rivier was niet heel veel meer te zien eigenlijk. We rijden naar het uiteinde bij Lake Ontario, wat ze Tibett's Point noemen. Hier merken we dat de kleine schatige vuurtoren dichtgeketend is en rijden dan maar weer helemaal terug naar de brug, omdat de pont naar Canada niet meer vaart buiten het seizoen... We trachten de deur van de vuurtoren te forceren....

Onderweg komen we echter nog wel grof wild tegen! Enkele herten steken de weg over en een vos gaat relaxen in de zon tegen een boom (zoals een sprookje zeg maar!).
Op de terugweg is het wat gekibbel over een plek voor lunch en daardoor arriveren we eindelijk om vier uur bij de Snack Shack. Een enthousiaste jongeman doet hier zijn opwachting. Sinds ik uiteraard weer es niet weet wat te eten vraag ik hem iets lichts maar toch vullend. Hij komt met Poutine, de Canadese variant van Chips with Gravy. We durfden dit voortijds nog niet aan, maar nu waag ik het erop. Toch nog even vragen naar de pulli pork: wat de hell is dat. Ow, da kan ook wel op de poutine! Heerlijk gesmuld. En de spicy chicken van Lena was minstens zo lekker. Dus wanneer je ooit in Kingston terecht komt, zorg ervoor dat je voor de stad de Snack Shack ontdekt!

Nu zijn we dus weer terug in Nederland... We? Nou, helaas nog niet we. Lena moet nog zes weken keihard blokken. Het weer in Nederland is dus gepast grijs. Ik mis je, allerliefste!

Canada 3: Stanford en Toronto

Alles komt weer goed! En dus ook afreizen naar Amerika. Uiteindelijk zat ik vroeg in de ochtend in het vliegtuig en kwam te San Fransisco airport aan rond het middaguur. Sjoerd kwam al snel met de auto aangescheurd. Uiteraard was ik terecht gekomen bij departures in plaats van arrivals en hij vond het nodig het overgrote deel van de reis mij uit te kafferen vanwege deze onduidelijkheid en dat ie dit soort acties al wel weer had verwacht...
Enfin uiteindelijk zouden we deze dag gewoon de wandeling doen welke gepland was. Door het fantastische mediterraanse landschap met open graslanden en bossen. Het is hier echt fantastisch! Enkele foto's als bewijs:

De avond werden de nodige biertjes genuttigd en was het de normale Utreg stijl gezelligheid! Mooi!
De volgende dag mocht ik de auto van Sjoerd lenen en ging ik dus op roadtrip langs de kust richting santa Cruz. Sjoerd moest studeren uiteraard! De kust is fenomenaal! Ik kan hier wel honderd foto's neerzetten, maar dat zou beetje te veel worden. Enkele hoogtepunten:
Een strandje met een verlaten bank. Alles was hier redelijk stil en leeg.

Robben liggen te chillen aan de kust.

Een oude lighthouse.

De weg voert langs stijle hellingen, die elke moment in mudfloods kunnen veranderen...

Op de terugweg koos ik de heuvels (of beter gezegd de bergen) van het Californische achterland. De wegen werden smaller en bochtiger en het landschap belachelijk mooi met redwoods, welke mijn auto tot een klein speelgoedautootje maakte. Erg koel en fijn om weer eens echt te moeten rijden en je best te moeten doen voor alle bochten, afdalingen en hellingen. Jezelf in een sprookje te wanen! Hoe briljant. Een enkele foto van de bossen en wegen:
Ow, ja. Uiteraard liepen we ook rond op de campus van Stanford. De campus is erg stijlvol in een soort van griekse stijl met mooie gebouwen en superschoon. Er lopen veel mooie vrouwen rond, haha! Maar het blijkt dus ook echt een werkcentrum te zijn. Vergeleken met Wageningen (of Geulph daarvoor) is er weinig feesten en zijn mensen echt wel heel erg gemotiveerd om iets briljants te verzinnen. Ik kan er niet helemaal bij komen met mijn hersenen, maar vind het ergens wel heel koel. Mooi om eindelijk te zien waar Sjoerd terecht gekomen is. Vanuit de Hoover tower was er een redelijk mooi overzicht van het geheel:
De laatste dag van mijn bezoek was alweer aangebroken! Na de avond ervoor een vergadering van actieve studenten te hebben meegemaakt zouden we nu eindelijk San Fransisco gaan zien. Het was erg koel om net als mijn voorgangers Babet en Jelmer voor de Golden Gate Bridge te staan en rond te kijken in de stad. Clam chowder eten met Sjoerd in San Fran. Het is iets dat alleen de besten mag overkomen, hahaha! Mooi!
De stad SF is erg koel en inderdaad de moeite waard. Vooral in vergelijking met Toronto, waar ik straks even snel aanstip. We hebben natuurlijk alle hoogtepunten gedaan, zoals:
a. Painted ladies
b. Jack Kerouc Love Shack (welke de meeste mensen helemaal geen drol zegt, maar anderen weer veel!) (Welke wij uiteindelijk echt moesten opzoeken, sinds er geen bordje voor stond en ons in de grochten van prullarie winkeltjes bracht met echte San Fransiscanen en mooie verhalen en ontdekkingen) (Sjoerd had het hier wel ff gehad met mijn gezelschap denk ik)
c. De meest bochtige weg van de wereld afgereden door Sjeord
d. Fisherman warf
e. Market Street.
De laatsten hoeven niet zo op de foto, want die kun je later bij Sjoerd ophalen. Hoe het ook zij, San Fran is inderdaad een toppertje en mijn bezoek aan Sjoerd echt heel gaaf. Een onverwacht hoogtepunt van deze trip naar Canada.

Zoals aangekondigd zal ook Toronto even worden aangetikt. Hier zijn we zaterdag heen gegaan in de middag. De stad is bekend om de CN tower en de ijshokey. Een foto van Lena en ik voor een hokey standbeeld...
In de middag ontmoeten we Kuma. Haar appartement ligt vlak aan het water en samen met haar vrienden hebben we een heerlijke maaltijd opgehaald van de Kensington market en klaar ge maakt met vereende krachten. Een kleine impressie van onze wandeltocht door de markt.
Nu ben ik in de laatste week van mijn Canada avontuur beland. Er is niet heel veel meer op het programma eigenlijk, dus het zou kunnen dat dit het laatste bericht is vanuit het land aan de andere kant van de oceaan. Het was zonder twijfel een zeer gedenkwaardige gebeurtenis in het leven!

Canada 2: Niagara en de Bruce

Ja ja, luitjes! Nu komen de posts opeens in sneltrein vaart langs! Deze betreft de tweede week van mijn verblijf in Canada bij mijn lieve Lena!
Deze week was relatief rustig en stil. Ik weet eigenlijk niet precies wat ik zoal uitgespookt heb. Een wandeling in de omgeving van Guelph, ondanks het grijze regenachtige weer deed mijn conditie op de proef stellen (enigszins maar, hoor!).

Halverwege de week heb ik de bus gepakt en na enkele uren reizen kwam ik terecht in Niagara Falls. Een dorpje dat iets weg heeft van Las Vegas denk ik. Veel evenementen, speeltjes en blinkende lichtjes. Uiteraard is daar ook de wereldberoemde waterval. En inderdaad: hij is best wel "awesome". Met een boot kun je vlakbij komen. Weliswaar ben je dan wel kletsnat van het opspattende regnhoos rondom de waterval. Je voelt wel de machtigheid van het vallende water dan! Het landschap is erg mooi. Vooral de kloof waar het water doorheen guts is best indrukwekkend. Misschien dat ik later hier een foto van toevoeg... En zie hier: ik bedenkelijk bij de watervallen:
Op de terugreis had ik een interessant gesprek met een Iraanse Amerikaan, welke mij heeft doen besluiten niet in USA te gaan wonen. Die avond (of was het de dag erna?) waren de afschuwelijke beelden van de dood van Kadaffi online. Vaag, daar hadden we het ook nog snel over gehad.

Het weekend stond weer eens in het teken van een road trip. Wederom naar het noorden, maar ditmaal langs Georgian Bay en Lake Huron. De kleuren van de herfst zijn hier nog enigszins mooi:

In Midland is weinig te doen en we halen bier met chinees in de motelkamer. De voglende dag gaat het naar het Huron museum, waarbij Lena enigermate ziekjes blijkt te zijn (ik zeg hangover!).

Hier doen we wat cultureel besef op. Nu weten we meer van hoe de indianen leefden en hoe de Europeanen vroeger hun dagen doorbrachten.

We vervolgen de weg richting Bruce peninsulla, waar we ergens in een uitgestorven toeristendorp overnachten. Hier zien we zalmen zowaar watervallen opspringen, zoals je dat in de reclame ziet!

Na een romantisce zonsondergang a la Noordzee merken we de voglende dag dat het zeewater meer doet denken aan de meditteraanse zee dan de noordzee: een perfect blauwe kleur. Het deed me denken aan de Kanaaleilanden. Het is een erg mooi gebied.


De reis terug naar huis gaat relatief snel. Thuis ledigen we het bier samen met Sarah. Lekker in de huiskamer, huiselijk doen.
De volgende ochtend nog een snelle roadtrip door het land der Mennonieten ten westen van Waterloo. Erg interessant en frappant om ze met paard en wagen langs de weg te zien rijden. En het is zowaar geen zeldzaam gezicht!

Oh, tja... Uiteraard kan de kissing bridge niet achterwege blijven, hihi.

Nu zit ik vast in Toronto. Problemen om het vliegtuig in te komen naar Amerika. Wederom! Ik wordt te oud om rond te reizen. Maar morgen gaat ik het weer proberen. Hopelijk meer geluk dan! Nu is het tijd voor een goede nacht slapen in het Sheraton hotel (afgeprijsd!).

Canada1: Thanksgiving en Algonquin

We zijn weer eens richting het meest dichtbij zijnde vliegveld gegaan om een nieuw reisavontuur te begaan. Ditmaal iets heel anders: Canada! Een plek op aarde, welke super uitgestrekt is, aan de westkant van Europa ligt op hetzelfde halfrond en bovendien kouder is en wordt dan europa zelf! Best een verandering in het normale reispatroon. Er is echter een heel belangrijke reden voor dit alles: mijn allerleifste vriendinnetje! En uiteraard mijn plannen om altijd eens af te reizen naar dit land voor werkmogelijkheden. Weet nog niet zeker of dat laatste echt gaat werken hier.
Mijn eerste impressie van het land is geweldig. De brede wegen, relaxe rij-bestaan, aardige mensen, uitgestrektheid, natuurlijke omgeving en herfstgeuren zijn geweldig. Dit alles gemengd met een fantastisch weerzien met Lena! Heerlijk! Helemaal uit het sleurdige leven in NL.
Bij aankomst en na het in de armen springen van de geliefde, rijden we direct door naar New Market en Bradfort. Hier wacht ons een ontmoeting met de familie van lange tijd terug. Familie van oud ooms die hier in de twintigers en veertigers heen reisden en een nieuw leven begonnen. Oma Greta verwelkomt me terwijl ze uit het huis loopt. Een geweldige familie tak! Nichtjes die zo hollands zijn en een neefje die ook Reyer heet. Het eten is geweldig en het is heel fijn om te praten met deze avontureirskant van de Van Luijken. Het opent mijn ogen waar we vandaan zijn, waar onze reislust en interesse in andere streken vandaan komt. Ultiem. Hopelijk later hier meer over! Onze achternichtjes en -neefjes...

We rijden de volgende dag terug naar het vliegveld en gaan met de bus naar Guelph, de studiestad van Lena. Het is een leuk stadje en ik voel me er direct thuis. We hebben een thanksgiving maaltijd bij haar thuis en een geweldige verrassing wacht me, want daar staat opeens Kuma! Wow! Echt koel! We zullen haar zeker nog meeten in Toronto waar ze woont! Echt koel en fijn om bij te praten.Het huis van Lena en Sarah en co.

De week staat vol met studie voor ons beiden. Lena zit midden in de mid terms en ik probeer mijn stukje af te schrijven. Vrijdagmiddag vertrekken we naar Algonquin Park. De regen is overal aanwezig en de verkeersdrukte rond Toronto is als thuis. Zodra we echter een stukje van Toronto af zijn begint het Canadese landschap echt. Uitgestrektheid. Mooie bossen, meren en rivieren overal waar je kijkt in Algonquin. De eerste avond eten we bij een klein lokaal restaurantje. Uiteraard zijn we de enige klanten, maar het is fantastisch. Heerlijk deze kleinschalige dingetjes. We genieten een heerlijke boerenmaaltijd met gezellig kletsen met de eigenaresse en haar man, de kok.
De volgende ochtend ontbijten we in het dorp bij een volgend lokaal etensgelegenheid. Hier genieten we een heerlijk stevig ontbijt. Alles is redelijk goedkoop ook! Om elf uur arriveren we in het park. Het regent zacht. We lopen over de boards door een moeras. Alles is nat, treurig, maar erg mooi. Een bezoek aan het park center volgt. Hierna doen we een hike langs een rivier en door de bergen in het midden van het park. Al met al blijft het een spookachtig schitterende beleving aan het einde van het groene seizoen. Nat en een enkeling bibberend van de kou keren we terug. De auto wordt eigenhandig omgetoverd tot een sauna door de biberende personage. Enkele foto's van de hike: Bij de Whiskey rapids

Uitzicht over het park

Lena verbergt zich achter een blaadje.

We eten pizza bij de fast food in het eerst volgende dorp 30 km verder en keren terug naar onze backpackers, welke we zeer tevree over zijn. Eigenlijk is de pizza van de fast food een van de duurste items deze break. Morgen gaan we de kano pakken voor een ervaring te water. Misschien zien we wel elanden of beren!
Nu ja, dat was allemaal natuurlijk niet het geval. We hebben weinig levende wezens gezien eigenlijk. De kano tocht in een Canadees in Canada was altijd een droom en liet de onwerkelijke leegte van een landschap goed horen. Er was werkelijk erg weinig rondom ons dat aan mensen deed denken. We voeren met de kano een klei stuk op een van de meren aan de rand van het park. Je kon de beren en bronsrijke elanden echter wel rondom voelen, maar zien of horen dede we er dus geen. Desondanks een erg geslaagde tocht met hier nog enkele impressies:Zullen we deze rivier volgen?

Zoek het verkleumde meisje!

Tegen half drie is het tijd huiswaarts te keren. We brengen de peddels terug bij de aardige host van het Withney motel (de enige plek die nu nog kanoos verhuurd) en beginnen een lange terugreis. We volgen de binnenwegen dat echt super de moeite waard is!!! Ondanks al de regen onderweg:

We stoppen aan de oevers van het Simcoe meer, waar we met een subway broodje de geweldige natuur beklinken. Met mooi uitzicht op de ondergaande zon in onze ooghoek!

De val

Het is weer hoogste tijd voor een korte update van werkzaamheden. Er begint zich langzaam een beetje een soort van burgerlijk leven te ontstaan, waardoor bar weinig is te melden de laatste tijd... Ik moet diep graven voor alle activiteiten van de afgelopen maand September. Het was mooi weer, dat kan ik in ieder geval zeggen.
Beginnend op de dag van mijn laatste blogspot dan. Onverwacht belde Koen en Mara of ik zin had in een traditionele wandeling: de airborne bij Oosterbeek. Ik was "up for it". En dus sprong ik naar een avondje stappen in Wageningen op de fiets richting Oosterbeek. Nog op tijd arriveer ik bij de startplaats. Het is druk (achteraf meer dan 34.000 mensen!). Ik vind Koen en die blijkt de hele familie en vrienden mee te hebben. Zoals hier beneden te zien is het een grote en gezellige groep, waarvan de meesten elkaar wel op een manier kende, maar ik vaak in het duister tastte. Het was echter supergaaf en wie weet is er een jaarlijkse traditie bij gekomen!
Verder is er best veel gebeurd met betrekking tot werk. Uiteraard bij Huisman, waar de zaken lekker gaan, zover ik kan inschatten. Maar daarnaast gaan de zaken voor Wind4Water ook prima. Afgelopen maand waren er meetings bij ZLTO en een RO bedrijf, ook de nodige netwerk bijeenkomsten, zoals het bussiness cafe van Wageningen, de PI dag van Wilde Ganzen en de Soil Conference in Wageningen waar ik met een poste-presentatie stond. Hopelijk kan ik snel verder gaan met het insturen van de publicatie!
Dan terug komende bij de titel van dit stukje schrijven. De val. Want al de sportieve activiteiten leveren soms ook blessures op. Zo was ik laatst op fietstocht naar Batenburg. Deze tocht voert langs vele leuke kasteeltjes, kerkjes en dorpjes. Hieronder de kerk van Horssen en het kasteel van Lienden, waar een huwelijksfeest startte. Wanneer je goed kijkt, zie je de kat bij Jezus liggen. Uiteraard ook de ruine van Batenburg, welke de post opent.
Echter, op de terugweg deed het lot mij te gevaarlijk door een bocht met gravel gaan, waardoor ik zonder aan bescherming te denken met de kin en borst voluit tegen de grond smakte. Dit kostte me mijn nog ongeschonden kin... Ik moest verder fietsen met een t-shirt, welke ik als extra mee had om mijn hoofd gewikkeld. De douche was een pijnlijke ontspanning. Pas op de festiviteiten bij Nicolas kwam ik achter de ernst en heeft Tobias mijn kin behandeld, welke nu dus weer goed op orde is. Al met al, veel spanning die dag. Zoals je vast al weet begin ik volgend weekend mijn reis naar Canada, na het grote feest dat mijn pa en ma geven. Geen bomenverhaal ditmaal... Volgende keer ook niet. Dan rapporteer ik vanuit Canada en Amerika. Blijf het hier dus op de voet volgen!

De kabouterboom en molens

Soms moet je gewoon even vertellen hoe gaaf de wereld zijn kan. Deze simpele ontdekking kun je namelijk al in 1 dag doen. Enfin, ik kom hier op terug. Eerst iets anders. Hetgene wat het plaatje hierboven verklaart. Vorige week was ik namelijk op uitnodiging van de vereniging der Milieudeskundigen (wat dat dan ook zijn mag) mee met een excursie. Deze dwong mij naar IJmuiden te rijden en van de haven uit te varen de Noordzee op. Hier is namelijk een vernuftig stukje Hollandse techniek aangelegd: een enorm windmolenpark. Het is een mirakel hoe ze dit park zomaar midden op zee hebben kunnen neerzetten en het lijkt heel veel stroom op te leveren. Enkele zieke mensen en interessante gesprekken verder kwamen we uiteindelijk voor een rondje om de kerk. Geen motorboten dwars door het park: daar heb je ingewikkelde verguningen voor nodig. Ach, het was weer een hele happening. Grappig.
Ik geef dan nog een mooie overzichtsfoto voor op de desktop, ha!
Terug naar het dromerige begin van deze post. Een enkele dag om te laten zien hoe mooi de wereld is. Na de eerdere verhalen over mijn obsessie met bomen ben ik dit keer op zoek gegaan naar de dikste boom van Nederland. Deze is nabij Nijmegen geplant door de Romeinen die daar 450 jaar geleden gelegerd waren. Het is een briljante ....
Ow, wacht. Nijmegen... Dat was eerst. MEt donkere wolken en zonneschijn er tussen in kwam ik eerst aan in het mooie Nijmegen. Het geluk leek me mee te zitten, want ik belandde in een waar middeleeuws tafereel! Er waren kraampjes, middeleeuwse mensen, overal vuurtjes om eten op te maken en allerlei leuke muziek, vuurklappen en gekkigheid. Het viel me op dat ht gros van de middeleeuwers Duits was; in nederland hebben we niet veel van dit soort uitzonderingen, gok ik... Ik was er niet achter gekomen wat voor taaltje dit groepje muziekanten eigenlijk zongen:
Het was lekker toeven in de stad en het beviel me enorm. Gewoon echt leven. Mensen die tegen je praten, drukte, het goede leven noemde Thomas Aquino dit geloof ik. Helaas was er ook het nodige drama. Ik denk dat dat ook een beetje bij de middeleeuwen hoort. Door de stevige rukwinden vlogen de muntjes plots van het kraampje waar ik naast stond. Uiteraard renden de mensen van achter het kraampje om alles op te rapen, maar dat was nog geen ramp. Tot overmaat van ramp blaasde de wind ook de stand uit de voegen welke half instortte. Geluk was met het arme meisje dat nog was achtergebleven achter de stand en precies in een openingen tussen de ravage met een wit vertrokken gezicht langzaam begon te huilen.
Ok, ik had mijn middeleeuwse mini quiche en begon verder af te reizen naar de heuvels van Beek. Hier tegen de steile wand aan stonden enkele rijen met zeer oude kastanje bomen. Tamme kastanje door de Romeinen hierheen gebracht, want in Nederland kwam die nog niet voor. Uiteindelijk vond ik hier tussen ook de zogenoemde kabouterboom:
Goed ik kon het niet laten om er nog een foto van deze geweldige bomen bij te voegen. Tamme kastanjes waren zo ie zo mijn favoriet, maar nu... tja bomen...
Hierna ging het verder door de bossen over stijle paden en langs een cross evenement, waarbij de geuren van olie mijn eigen zweetgeur verdreven. Briljante sport, die motorcross. Nu kwam ik uiteindelijk ook terecht achter Groesbeek en nabij de rivier de Maas. Hier kwam ik de overasselsche duinen of heide tegen. Dit gebied is enorm lievelijk: heuveltjes, meertjes, bossen, grasland, alles in een heel kleine schaal. Ik laat je een glimps zien:
Mocht je hier in de buurt zijn, ga dan zeker voor een ommetje. Ik kende het nog niet en was erg onder de indruk! Het is er echter ook best druk bezocht. Maar dat doet niet af van de pret. Hier begonnen de wolken zich echter samen te pakken en de rest van de fietstocht was er een donkere angst dat het zou gaan regenen. Uiteindelijk heb ik wat scharreleieren onderweg gekocht en kwam veilig thuis. Ik verwacht de volgende keer nog een maal over bomen te gaan praten. Op het schema staat namelijk een tweedaagse fietstocht langs de mooiste bomen van de Achterhoek en Twente! Daarna hoop ik je niet meer met deze gekke obsessie lastig te vallen.