Het MIL weldwerk te Albaida, Spanje

Nu ik rustig bij aan het komen ben in een stinkend en veel te koud ge-AC-ed hostel, is het tijd geworden om weer eens een mooie post neer te schrijven. Vandaag ben ik geheel tot rust gekomen in de stille, minder druk bezochten kerken van Valencia alswel de stierenring (ik had een persoonlijke gids) en het museum van belle arts: een rustig groot gebouw, waar je gratis je ogen uit mag kijken naar mooie schilderijen en andere oude rommel. We zijn weer behoorlijk in balans…

Wat hieraan vooraf ging echter eerst... Na het SPinSMEDE verhaal, mocht ik een weekje bij komen in Wage, waar ik vervolgens weer snel moest worden los gelaten, wegens een nieuw veldwerk welke ditmaal in de provincie Valencia, meer precies in de stad Albaida plaats vond. Alvorens echt te beginnen aan dit veldwerk, zou ik haast vergeten om een onvergetelijke trip naar mijn 1e jaars geo veldwerk te vermelden. Samen met Jelmer hebben we de nieuwste garde geo’s een onvergetelijke indruk van alumni gegeven. Met veel plezier hebben we hier rond gereden en een feestje gebouwd. Een kleine greep uit de foto’s die J gemaakt heeft:

Het veldwerk in Albaida volgde. Dit was een waar veldwerk, alhoewel het met vrije weekenden een beetje een vreemd idee was of we nog mogen spreken van een waar veldwerk. Geen geologisch veldwerk in ieder geval. Uiteraard waren er tijdens de afgelopen weken veel gezellige avonden en door de vrije dagen ook mooie uitstapjes, zoals wandelingen, zwemmen, moorse grotten in klimmen en mooie stadjes bezoeken. Een kleine greep uit het geheel volgt:Mijn huis en de huisgenoten Rafael en Mekonnen, Ernst zit erbij en leest wat.

O, yeah! De mensen in de pools nabij Boicarent.

Een gedeelte van de crew (mijn goede vrienden Amelie en Esteban) bij een nabije berg in de gezamelijke effort voor een uitje!

De grotten van Boicarent, gebouwd door de Moren en uitgebreid door de Christenen. Hier mijn mede-reizigers: Sonam, Geertje, Abrahama en Paul.

Het veldwerk zelf was gericht op de sustainability van verschillende soorten van terrassen welke gebruikt worden op stijlere heuvels voor de landbouw. Het kwam er op neer dat we veel door het veld aan het banjeren waren en hier en daar wat gullies of slumps op moesten meten. Bijzonder aangenaam, maar weinig diepgang.

Een van de moorse terrassen in de prikkelbosjes die ik op mezelf moest uitchecken.

In het veld eten mijn groepmaten van een vijgenboom.

Mijn groepmaten Fritz, Francesco en Bony!


Voor de verandering lijkt het personage van deze blog daadwerkelijk wat te doen!

Tijdens het practical infiltration.

Een excursie impressie.

Na het veldwerk heb ik een kleine week in Valencia door gebracht. Dit is best een leuk stadje en heb nu het gevoel dat ik een soort van inwoner ben, vanwege het feit dat ik altijd weer bekenden op het plaza de la virgen tegen kom . Buiten de oude stad is er ook nog een zeer hoogstaand modern gedeelte en zelfs een Formula 1 race. Deze race sorgde er echter wel vor dat ik en Loic een nacht in de auto moesten slapen, sinds er geen plek meer in de herberg was…Ole! De laatste dagen heb ik voornamelijk alleen moeten doorbrengen, wat betekende dat ik eindelijk dingen doen kon: een bezoek aan de bull ring, het museum van belle arts en de laatste dag een goede gezonde, haastige hike door de Serra de Esplanda, welke een uitzonderlijke plek was! Ik heb enkele foto’s moeten selecteren…

Een selectie van geniale schilderijen in het museo de belle arts te Valencia.

De kurkeiken van de Serra de Esplanad.

Een van de vele uitkijkjes in hetzelfde park.

Uiteraard had ik hier wederom weer veel meer kunnen plaatsen, maar dat zou de lezer hoogstwaarschijnlijk te slap gezanik vinden! Volgende keer weer bericht uit Nederlands; het belooft een mooie zomer te worden.

SPinSMEDE in Iberia

Het moest weer even spannend worden voordat ik dit jaar voor de eerste keer mocht uitvliegen richting Spanje: een wolk vol as boven Galicie heeft mij twee daagjes later doen vertrekken dan gepland. Voordat het echte veldwerk in Spanje begint, zou ik eerst een cursus doen over bodem erosie in Mediterraanse gebieden. Deze twee-weekse cursus word georganiseerd door de universiteiten van Lugo (Santiago de Compostella) en Braganca. En ik moet zeggen; het was echt supertof.
Soms heb je van die evenementen dat alles lijkt te kloppen. Ik had dat eerder meegemaakt tijdens het olijfboompjes planten in Oz, maar ook deze twee weken hadden zo’n klik. Ik weet niet of je begrijpt wat ik bedoel met die klik, maar het komt erop neer dat iedereen het bijzonder goed met elkaar kan vinden en alles zo lekker loopt dat je niet eens door hebt dat je veel doet en leert. De SPinSMEDE (want zo heette de cursus: Soil Protection in Sloping Mediterranean area’s) leerlingen bleken allen van een feestje te houden, bleken niet te roken, bleken geen vegetariërs te zijn etcetera. Ondanks de vele gezellige tijden met tapas, bier, likeuren en vage feestjes, heb ik tegelijk ook erg veel geleerd. Vooral van onderstaande twee profs: de organisatoren. Er waren natuurlijk erg veel random momenten, die ik nimmer meer allen zou kunnen achterhalen. Enkele foto’s zijn de bewijzen. In Lugo ging alles soepel, maar was het helaas wel fris en regenachtig. Die weeromstandigheden zijn een beetje irritant als je je tas inpakt op een warme en zonnige bestemming… Al met al was het te overleven en heb ik veel opgestoken van het plaatselijke klimaat en olijfboomgaarden etc. De bodems in het mediterraanse klimaat worden in de regen beschreven:
In Portugal verliep alles met horten en stoten. Ons onderkomen bleek problemen te hebben en geen meubilair toen wij voor het eerst de woning binnentraden. De barre omstandigheden liet de groep echter wel meer bij elkaar komen en uiteindelijk was het eigenlijk vooral gezellig. De cursus werd steeds interessanter met veel GIS, nog meer olijfboomgaarden, wijngaarden en bossen. Kortom, precies datgene waar ik verstand van wil krijgen! Wijngaarden op extreem stijle hellingen: The famous lunch in the canteen of Braganza; not the best quality, but usefull to stuf your stomach!

Nog wat meer belangrijke kwaliteiten tijdens de cursus. De lessen waren vooral gericht op de bosbouw en olijfgaarden van het mediterraanse klimaat:
Naast de SPinSMEDE cursus, heb ik in de tussentijd de regio zelf ook wat beter bezocht: Santiago de Compostella tijdens de cursus, Porto, Girona en Barcelona na de cursus. In Porto ontmoette ik Macia, een SPinSMEDE student, weer, en ik was blij een reisgenoot te hebben in deze best wel vreemde stad. Als gids waren er Erasmus studentes uit Spanje, vriendinnen van Macia. waar ik met een van de SPinSMEDE vrienden afsprak en deze heel vreemde stad gelukkig niet in eenzaamheid hoefde te beleven.Waar gaat deze lift heen?Let op de etalagepop op het balkon...


Ook heb ik een stop bij Geerke (een mede-geoloog) in Girona kunnen maken wat erg relaxed was en wat ook een leuke stad onder de eeuwige sneeuw van de Pyreneen blijkt te zijn. Uiteraard moest ook de slakken worden geprobeerd. Ik geloof dat ook de Geerke's andere bezoek dit toch wel "lekker" vond: Afsluiten deed ik bij Mara en Koen in Barcelona. Hier heb ik onder leiding van Koen wat alternatieve dingen mogen bekijken: een kerk van Guadi in Colonia Guell, wat een soort van Sociale Fabriekswijk is a la de idee-en van Thomas Moore. Guell had namelijk een groot textiel imperium. Naast dit Phillips dorp, stond bovendien ook nog een oud kasteel. Het was totaal vervallen en leek niet echt bezocht te worden. Uiteraard moesten we door de hekken en over muren klimmen om toch even een kijkje te nemen. Ons eerste idee was dat het een enorm herenhuis was uit de negentiende eeuw, maar later bleek dat delen van dit kasteel uit de tiende eeuw dateerden! Vreemd dat er totaal geen informatie e.d. te vinden was ter plaatse. Een ander frapante plek bevond zich op een van de heuvels achter park Guell, waar Koen en Mara wonen. Hierop staan de resten van een luchtafweergeschut van de Catalanen tegen Franco. Wederom geen enkel bord of informatie. De plek geleek op een populaire hangplek voor jongeren en de graffiti was bijzonder mooi.
Enfin, ik ben dit stukje momenteel aan het schrijven op het airport, want geloof het of niet: deze ochtend bleek ik wederom een gecancelled vliegtuig te hebben! Ditmaal door die stomme fransen welke altijd moeten staken. Een duur ticket met Vueling bied uitkomst en vol zenuwen hoop ik nu echt weer even huiswaarts te mogen keren. Ole! Volgende week mag ik gelukkig weer terug naar Spanje. Ik moet het even kwijt, hoor. Maar het is nu drie uur verder, ik heb inderdaad in een vliegtuig gezeten, maar deze is nog niet in beweging gekomen. Het heeft geen zin je hier te vervelen met mijn enorme vervelingen en doelloos wachten op Barcelona Airport, maar …. Goder! Als je dit kunt lezen betekend het dat ik waarschijnlijk toch nog terug ben gekomen in NL.

Het begin van een mooie lente

Het zonnetje begint te schijnen, overdag komen de temperaturen boven de 10 graden en in de nachten vriest het niet meer. Alles in het lijf begint onrustig te worden en het huis beschermt niet meer. Tijd voor een nieuwe poging de wandeltocht door Nederland af te maken. Misschien herinneren jullie je nog wel dat ik in Dord was blijven hangen en hier in de winter een lokale ronde had gedaan door een besneeuwde Hoekse Waard. Nu hervatten we daar weer, richting het zuiden, richting de zee, richting Vlissingen in zeven dagen is het plan.

“Dord is mooi geweest” en “de bouwkunst van Moerdijk verrast” is wat ik op de eerste wandeldag samen met Matthijs te zeggen heb. Het is fijn om door bekend terrein te lopen en te genieten van de Biesbosch.
Dag twee voert verder door de lege polders van West Brabant. Het water uit de pomp van mijn vorige verblijfplaats speelt de maag parten en later op de dag begint daar een zeurende pijn van een enkel bij te komen. Moeders houd me gezelschap vanaf Zevenbergen. Zij is erbij tijdens mijn bezoek aan de basilieken van Oudenbosch. Ik laat slechts enkele beelden hiervan zien, terwijl hier een foto-collage aan te wijden is! In dit dorp hebben ze namelijk een replica van de Sint Pieter in Rome gemaakt en alhoewel hij drie keer zo klein is, is hij nog altijd behoorlijk indrukwekkend. Op de foto sta ik voor de kleinere van de twee en als je goed kijkt zie je op de tweede foto de twee koepels in de verte aan de horizon door de bomen en huizen steken. Om compleet te zijn, moet ik zeggen dat we ze weer zagen verschijnen, nadat we de verkeerde kant het dorp uit waren gelopen… Buiten Oudenbosch kan het gebied voornamelijk worden beschreven als heel vlak landbouwgrond met niets erin, behalve werkende boeren! Twee dagen lang! De foto met de tractor bovenaan deze post geeft wel een goede impressie, dacht ik zo. We overnachten in een te dure Pipo-woonwagen.
De derde dag zouden wij Bergen op Zoom gaan bereiken; een belangrijk punt op mijn reis; de laatste stad voor Zeeland. De tocht zou echter bar worden. “Er moest een sloot worden overgesprongen. Voor mij was dit een welkome afwisseling van beweging. Ma zou eerst de tas overgooien en dan zelf over springen. Uiteraard viel deze (de tas) pardoes midden in de greppel. Met een behendige split viel de greppel gelukkig simpel te overbruggen en kon de tas uit de modder worden gevist.” Uiteraard was de rugtas bijzonder vies en volgens mij stonk die nu ook. Hoe dan ook, de rede waarom de tocht echt bar werd heeft meer te maken met de steeds pijnlijker enkel. Op de derde dag kwamen we dan uiteindelijk wel aan in de bossen op de heuvels van Bergen op Zoom. Kleine klimmetjes hier en daar en leuke uitzichtjes. Helaas kwamen we via de saaie kant de stad in, waardoor het laatste loodje de stad in niet al te boeiend was. In de stad moest ik besluiten om er voorlopig een einde aan te maken, sinds de enkel dus te kapot was geraakt na de twee voorgaande lange dagen. Ik hoopte dat ik na een dag rust weer kon starten in Bergen op Zoom voor nog twee daagjes verder. Helaas bleek de blessure wat standvastiger te zijn en zullen we nu dus een dikke week rust inlassen. Dit is echter onbepaald lange tijd geworden...

In die week hebben we uiteraard niet stil kunnen zitten. Het zijn immers spannende tijden en er is teveel moois op deze wereld te doen om te gaan leren. Na een bezoek aan de Zaanse Schans en een optreden van John Butler Trio in Amsterdam, was het tijd om wat tentamens te doen en daarna kwam er als een welverdiend uitje een trip naar Keulen samen met mijn Griekse vrienden George en Katia. Deze stad is echt super leuk en sinds het mijn tweede trip naar een Duitse stad / land is en deze ook uitermate goed bevalt, kan ik concluderen dat ik het Deutsche Land erg begin te waarderen.
Er is overal wat te doen, er is uiteraard de Keulse Dom, maar daarnaast is het vooral een gezellige stad met leuke winkels (jaja, ik heb me hier bijna blut gekocht aan gave postkaarten, dus houdt de brievenbus in de gaten, wie weet…). Voornamelijk de kloosterkerk met diens hofje op het voormalige eiland in de Rijn was een oase van rust, zowel uiterlijk als innerlijk. Uiteraard konden we niet zonder een Keulse worst naar huis en ook de goede avondmaaltijden voor weinig geld mocht een hoogtepunt worden genoemd. Langs de rivier was het goed toeven met een biertje en zonneschijn. We hebben nog veel niet gezien van de stad, waaronder alle bijzonder interessante musea over het Romeinse en Heidense verleden. Duitsland doet het goed! Ik kijk dan ook uit naar de volgende stedentrip richting het oosten!

Een volgend feest deed haar afwachting: Groesrock. Mijn eerste punkfestival, iets wat ik al jaren eerder had moeten doen, maar goed: ik geloof niet in mensen die zeggen dat iemand te laat komt, hooguit wat vertraagd. Leuke bands die langs kwamen kan ik hier zonder betekenis wel ff opkuchen in volgorde: AFI, Pennywise, Zebrahead, Lit en uiteraard Bad Religion. De gekte was echter het grootste bij Sum 41, een band waarvan ik dacht dat ze niet erg veel voor elkaar hadden geschopt, maar blijkbaar populair was. Je kunt zo makkelijk vergissen! Ondanks de grote groep vrienden aanwezig, hadden alleen ik en Jeroen uiteindelijk gekozen om te blijven pitten. Een zware kluif vanwege de kou.
O, ja; en de feesten in Wageningen gaan ook nog door, hoor:

Is Wageningen saai?

Boppies! Hoelang is het alweer geleden dat er iets nieuws werd gepost op deze blog? Erg lang, als je bedenkt dat het plan was om elke twee weken een post neer te zetten. Komt dat doordat het zo saai is in Wageningen en er te weinig gebeurd om te vertellen. Dit is gedeeltelijk inderdaad waar. Wageningen is niet saai, maar er is eigenlijk niet zoveel over te vertellen. Dat wil zeggen, niet alles is bestemd voor een blog, haha. En om nu een blog vol te zetten met een feestje hier, een feestje daar en af en toe eens een koffie in de stad is weinig bijzonders. Alhoewel het leven hier vaak toch wel enigzins op neer komt. Veel uitstapjes naar allerlei gekke plekken heb ik niet gedaan. Live is easy... En da is wel ff mooi ook. Ik zal dus maar niet te ver terug gaan van waar ik gebleven was (wanneer dit uberhaupt te herrineren is...). Maar een dingetje uit het verre verleden wil ik jullie toch niet onthouden: het/de carnaval! Had ik hier al over gesproken? Nou, carnaval is briljant! Nu ik het heb ontdekt wil ik waarschijnlijk elk jaar. Bovendien heb ik voor deze blog nog een perfecte voor- en na-foto collage ook, zie beneden:Hiernaast zijn er nog allerlei andere culturele uitjes ook geweest: een bezoek aan het Amsterdamse concertgebouw, een musical, culturele films, etc, etc! En recentelijke ook naar de plaatsen Edam, Volendam en Marken. Slechts Volendam vond ik weinig aan, maar Marken en Edam is echt op en top holland, zoals je het kent uit de boeken. Het was geweldig, want dit stuk van Nederland staat al heel lang op mijn lijstje toch eens te bezoeken. Het kwam er echter nooit van. Dank Matthijs, voor het lukraak inplannen van een nieuwe wandeltocht, haha. Let vooral op de gezellige jeugd van Marken, die ik gelukkig ook op de foto kreeg :P:Sportief is het de laatste tijd ook geweest: nu ik een oude racefiets van pa heb gekregen, ben ik vele prachtige heuvels in de omgeving wezen bekijken: het Veluwe massief, maar ook het Rijk van Nijmegen, Motfertland en het Deutsche Reichswald. Das allemaal best wel klimmen en best wel mooi. Helaas heb ik geen foto's hiervan. Terugkomend op dat Deutsche Reichswald kon ik het ook niet laten om toch eens een bezoek te maken aan de grootste erebegraafplaats van Nederland. Ergens in Limburg bij Ysselsteyn ligt namelijk een enorm veld met omgekomen Duitse soldaten. Het was mij frapant dat iedereen wel eens van Margraten gehoord heeft, of de erebegraafplaats van de slag om Arnhem, maar dat dit eigenlijk totaal onbekend is. Aan de rand van de sompige Peel was dit best impresive. Ook omdat er nog relatief veel bloemen, kaarsen en dergelijken bij lagen. Bizar.En dan voor de toekomst. Ik beloof je dat er hier weer meer wordt gepost. De tijd in Renkum loopt op haar einde en de komende week is er weer zo'n mooie gebeurtenis in het leven: de trouwerij. Ons oud-studiegenootje Ilse durft het aan. Daar zien we erg naar uit. En bovendien, tja... Dat vrijgezellenfeest. Ik zet hier toch geen foto'tje neer en verder geen commentaar. Het was mooi, zoals ze horen.

Dit is een controle post uit Rotjeknor

Hi iedereen, gewoon om te kijken of dit werkt met het "automatisch op de hoogte houd systeem" van blogspot, post ik deze post...
Allicht ook een klein verslag van al het voorbijgegane in de afgelopen weken. Het leven is uiteraard niet saai dat er niets valt te vertellen namelijk! Allereerst kan ik dan eindelijk mooie witte plaatjes laten zien: De wandelingen houden niet op door het fijne poedersneeuw van de Veluwe; onder andere met de heer Hattink, die boven poseert, net voordat-ie een enorme sneeuwpartij uit de bomen op het hoofd kreeg, haha!
Verder zijn er nog altijd de nodige feestjes, maar daarvan dit keer geen foto's. Langzaam begint Wageningen toch wel te dorps te worden. Ze hebben hier in de bios bijvoorbeeld geen popcorn omdat de schoonmaakkosten daarvoor te hoog zijn! Wat een enorme rare knakkers hier, zeg! De film Avatar was echter wel in 3D te zien, wat ik eigenlijk niet heel veel extra waarde vind geven, maar wat ook helemaal niks afdeed van deze epic movie. Vluchtend uit het dorp Wageningen, was ik dit weekend weer eens richting Rotterdam gegaan.
Helaas, helaas! Mijn stadje was onder een wit en koud deken van mist opgenomen in de hemelen, zogezegd! De boottocht door de haven, welke ik altijd al eens wilde doen, werd hierdoor afgeblazen. Dat is nu echt shit, want dan kan ik het weer eens gaan proberen! Zelfs de Erasmus brug was niet meer te onderscheiden, en dat vonden wij zeker niet leuk. Dit verklaart misschien bovenstaande foto, waarop mijn vrienden een verdrietig dan wel boos gezicht opzetten. Onderstaand nog twee random foto's in Rotjeknor. Allereerst spelen met effecten in de voetbalcirkel voor het Boijmans en daarna de skyscraper Milenium Tower vanaf het Schouwburgplein. Het viel me op hoeveel we weer aan het bouwen zijn, zeg! Zelfs in de lokale Surinaamse bar stonden verfpotten...
De dag werd afgesloten met een filmpje op het IFFR. Ditmaal een stomme film uit Rhodesia van 1917. Met live muziek van een afrikaans groepje. Bijzonder... denk ik.