Trouwerij

Tja, natuurlijk moet ik hier wel een korte weergave maken van de mooiste dag in mijn leven. Eindelijk... Trouwen is waarachtig een droom en een sprookje.
Het begon allemaal de week ervoor. Bij mijn ouders de laatste dingen af krijgen. Het speurtocht boekje, versierselen en zoveel kleine details. De dag ervoor rijden we dan naar Woudenberg en ontmoeten de eerste gasten. Na het pannekoekenhuis gaan ik met Alwin en mijn ouders gehaast richting de kerk voor het grote versieren. Het is in een wink super mooi geworden en dan worden Alwin en ik afgezet op het station om naar Eindhoven te gaan. Daar drinken we wat bij Bernice en Rogier. Ook komt Jeroen nog ff langs. Superleuk allemaal, maar ik maak me een beetje zorgen. Moe zijn kan niet met het oog op morgen!
De volgende ochtend duurt veel te lang! Uiteraard wordt ik te vroeg wakker van de zenuwen en is het langzaam wakker worden, ontbijten en aankleden. Al met al zijn we netjes in pak op een goed tijdstip en rijden we noordwaarts. Een lunch in de appie heijn komt er bij mij niet echt in. Dan komen we aan op de parkeerplaats aan. Vele ontmoetingen volgen met de gasten die langzaam aanrijden. Bijna de tijd vergetend, haasten we ons uiteindelijk naar de kerk. Daar wacht me nog meer welkom. Tot het moment dat de dienst dient te beginnen. Ergens is alles wat later en wachten we nog even tot het seintje. Er komt geen seintje en dus lopen we maar naar binnen. Ik volg de BABS en mijn broers volgen mij. Daar sta ik dan naast het altaar, wachtend op Lena met mijn broers achter me. Het duurt en duurt. Andere gasten die te laat zijn komen de kerk in. Ik wordt steeds zenuwachtiger, tot eindelijk het moment daar is! Hoe mooi is Lena wanneer ze binnen wandeld naast Holger op de muziek van Poisel. Tranen springen in de ogen, maar een strakke blik op Lena houdt me in toom. Wat mooi, zeg! Trots als een pauw staan we daar dan samen! De ceremonie volgt en is heel erg mooi! De woorden van Johanne roeren diep. Onze eigen geloften zijn ook erg bijzonder en zelfs de BABS heeft een leuk verhaal.

Wow! Daar komt ze dan eindelijk!!!!

Stukje muziek luisteren

Lief momentje

Serieuze blikken in de kerk! Alwin, Landry, Koen en Mara

Onze geloften...

Uit de kerk lopend komen de bellen onze kant op. Het lange feliciteren en de toost volgen in de heerlijke zomerzon. We moeten zelfs even naar de schaduw verplaatsen. De grote druk is er dan wel af gelukkig. Het is leuk om iedereen zo snel langs te zien komen, maar ook een beetje een verplicht nummer. Na de toost vertrekken de gasten op speurtocht en mogen Lena en ik op een ware foto-shoot in de heide en het bos. Dat was erg leuk, vooral Lena bleef vol enthousiasme en in de lachplooi!

Bellen blazen, Marloes in actie

En feliciteren maar: mijn ouders volgen op Lena grootouders

Sfeerimpressie va de kerk met de ZEF'ers op de voorgrond

Wat een blauwe hemel! En mooie heide!

We moeten lachen om toeterende vrachtwagens :)

Kom op Lena, de paden op!

Of de bospaden in?

Aangekomen op de party boederij bleken nog niet velen terug te zijn. Langzaam sijpelt de locatie vol, komen we nog enkele andere gasten tegen en maken we ons op voor het eten. Ik doe nog een toespraakje om iedereen te bedanken en dan is het aanvallen op het vegetarische buffet! Heerlijk en vol enthousiasme overal. De bruidstaart valt een beetje in een hoekje, maar smaakt minstens net zo lekker. Dan is het tijd de party op te starten. Een redelijk geslaagde openingsdans opent de dansvloer en dan is het dansen tot de kleine uurtjes en tot de laatste dans, die feillloos wordt ingepland door Birte en Johanne. Een speciaal moment nogmaals.

Jethro in actie terwijl de gasten koffie doen

De openings-speech

Avondsfeer

De openingsdans, vanaf hier gaat het allemaal wild.

Flitterwoche

Okay, de reis na je huwelijk behoort niet op een blog. Ben ik het helemaal mee eens! Gelukkig lezen niet heel veel mensen mijn blog en is het meer voor mezelf, dus zet ik hem er toch maar op.
Pisa ging onze vlucht vanuit Eindhoven heen. Met een beetje chaotische start door rare verkeerssnuiters en Rogier die direct door de slagboom reed, kwamen we op markante wijze op het vliegveld. Gelukkig hadden we priority en fast-lane, waardoor we subliem geholpen werden. Heerlijk voor een keertje in je leven!
We zijn op tijd in Pisa, waar we direct onze bagage droppen en de stad verkennen. Een wandeling op de muur zou volgens Lena heel erg de moeite waard zijn. Het duurt even voordat we er achter komen dat dit hoogtepuntje eigenlijk in Lucca was, ipv Pisa. We besluiten heerlijk te eten aan de rand van het toeristische centrum. Ach ja, dat een menu drie gangen heeft hebben we niet echt door en zo komt het dat we aan het einde van de rekening slechts 1 menu betalen voor ons tweetjes. De Italiaan blijft gelukkig glimlachen. Lachend lopen we naar het veld der wonderen, waar ook de scheve toren staat. Tja, toeristisch is het zeker, maar ook heel erg de moeite waard! Erg bijzondere plek, welke we heerlijk van genieten. Langzaam lopen we terug naar de trein om vervolgens naar Pietrasanta af te reizen. We hopen op taxi's, maar op een zondag is dat er niet echt. Wel een telefoon met de letters taxi er op. Wanneer deze af gaat hoop ik dus een taxi bedrijf aan de lijn te hebben die checkt op gestrande reizigers. Ook nu duurt het even wat tijd voor ik het door heb dat aan de andere kant van de lijn ook iemand is die een taxi nodig heeft. Enfin, onze gastgever komt ons ophalen en we worden geintroduceerd in een mooi B&B tegen een kerkje aan. In de avond genieten we van antipasta, buffelsteak en gekke Italianen. Aan onze rechterzijde is namelijk een koor neergestreken, dat af en toe heel graag zingt tijdens de maaltijd. Aan de linkerkant van ons reageert later op de avond een groep jongere Italianen met volksliedjes (denk ik). Semi-romantisch zullen we maar zeggen.

 Veld der wonderen vanaf de scheve toren

 Die moeten we ff fotograferen!

Eerste Italiaanse diner samen

Na een heerlijk ontbijtje gaan we de volgende dag op zoek naar het strand. Het is een hele tocht en wandeling om er te komen, maar na langs de vele stranden te zijn gelopen op zoek naar onze aanbeveling Strand Patrizia kunnen we eindelijk chillen in de zon. Donkere wolken in de late middag drijven ons echter weer weg en na een veel kortere route arriveren we in de artiestenstad Pietrasanta waar we bij Pizza 55 onze eerste heerlijke pizza naar binnen werken. De eigenaar doet het helemaal goed voor deze tent om goed te lopen.

Na een luie dag op het strand is het tijd voor wat actieve dingen. Een wandeling door de Appenijnen. We rennen Pietrasanta in om de bus te halen, welke ons via een kronkelige weg naar boven in het plaatsje Capezzano Monte brengt. Hier komen we er achter dat de busticket voortijdig betaalt dient te worden.... Tja, maar iig zijn we waar de route begint! Spoedig verdwalen we in de mooie bossen over kleine weggetjes. Met wat rond vragen en doorzetting vinden we de route weer terug en terwijl we de donderwolken boven ons zien samenpakken genieten we van de mooie beboste heuvels. We wandelen langs overwoekerde gebouwen van vroegere mijn-nederzettingen en komen nog voor de regen in het dorpje Sant'Anna, waar we genieten van een lunch. De terugweg gaat gepaard met de regen, maar komt droog aan in ons B&B. Tevreden rusten we uit om in de avond bij een heerlijk restaurant naast de Pizza 55 te dineren. Heerlijke vis en fantastische toetjes! En natuurlijk goede koffie. Tevens komt de eigenaar van onze pizza tent langs, om een artiest (die naast ons zit) te vragen voor een tekening voor zijn net geopende tentje. Gaaf, hoor!

 Capezzo Monte - ons startpunt

Op de paden!

DDonkere wolken pakken zich samen

 Overgroeide woningen

 Door de regen terug naar beneden... Glibberig!

De vierde dag reizen we door naar het hart van Toscane. De treinen rijden behoorlijk goed en dus zijn we in mum van tijd in Siena, waar we onze huur auto ophalen en het veel te toeristische stadje Monterigionni aandoen. Best wel koel, hoor. Totaal ommuurd en in mooie staat, maar te klein, te duur en te toeristisch. We genieten zoveel we kunnen en rijden dan door naar de volgende B&B, wat een half huis blijkt te zijn, zonder ontbijt, maar met terras, keuken en alles! De cava zit er zelfs bij! We genieten zelf van een eigen salade en de wijn.
Ook de volgende dag gebruiken we om onze B&B verder te verkennen en de omgeving van Chianti met het zeer heuvelachtige landschap. Heel mooi en typische plaatjes van Toscane levert dit alles op. Het diner nuttigen we in de Moulin de More, wat zonder meer het beste eten aflevert van deze trip. De derde dag moeten we de auto al weer terug brengen in Siena. Maar eerst kijken we nog in San Gimignini, wat al snel mijn nieuwe favoriete Italiaanse stad wordt. Het is zo mooi gelegen in typische Toscane en al die torens maken het compleet! Erg gaaf. Siena zelf is natuurlijk ook mooi en we genieten van heerlijk eten, dat een beetje doet denken aan de tapas van Spanje.

 Terrasje op het dak

 Zomerstraat

 Wijn proeven

 Landschap 1

 Landschap 2

Peak view San Gimignano

De laatste dag stond er dan nog Ventie op het programma, voordat we de nachttrein naar Munchen namen. Wat een gigantische stad is dat, zeg! Erg gaaf, hoe alle kleine steegjes met elkaar verbinden, over en langs kanaaltjes lopen en een ware wirwar met krioel van mensen en toeristen het tot een doolhof maken. We vinden een leuke plek voor onze lunch (wederom) tussen de Italiaanse gondeliers en de avond genieten we op een pleintje in het centrum, waar de kinderen spelen en de oudere vrouwen op een bankje lezen. Wijn en brood in de trein. Enkele plaatjes van Venetie dan nog:

Werkloos

Tja, het werkloze bestaan is er in geslagen. Dus erg weinig gaande. Geen geld voor avonturen en teveel tijd om echt productief te gebruiken. Een rare circel.
Freising hebben we kennen geleerd met het Freibierfest en de jongens van Wageningen die langs kwamen. Gezamelijk genieten van voetbalwedstrijden, München en in andere wijze Dachau. Het was errug gezellig met zijn allen en het jongenshuishouden stortte ons huisje in een tijdelijke chaos! Enkele impressies:

 Genieten van een straatmuzikant

 Beiers eten!

Past dat allemaal?

Een weekend in NL stond voornamelijk in het teken van huwelijksvoorbereidingen, maar ook Wageningse vrienden, in Nijmegen langs bij Goke en Tom en het laatste bezoek aan Bonn. In Wageningen hadden we een dubbele date met de families Van 't Hart en Kooper:

Na de NEderlandse trip waren er nog wat meer biergelegenheden in Freising een enkele fietstrip richting Erding en Ebersberg, tandartsbezoeken van Lena en mij en genieten aan de meren hier. En uiteraard grillen in de tuin!! Nu zit Lena in Benin en wacht ik op ons trouwen. Geen gekkigheid meer voor die tijd! Tot de volgende!

 Tuingrill

 Een bierfeest voor onze voordeur

 Uitzicht op Ebersberg

De heldenweg met de uitzichttoren in de verte

Fietstochten: Ingolstadt-Regensburg

Kelheim - De zon slaat hard neer op mijn brandende huid. Zweet drupt tussen mijn wenkbrauwen en verdampt voor het de grond raakt. Ik moet blijven fietsen om op te drogen anders ben ik een en al natte vadoek. Gisteren was het nog niet zo heet, maar vandaag verschroeid de grond. De hevige regens van de afgelopen dagen hebben de grond idcht doen slaan en nu ontstaan dukke schilfers van opgedroogde modder. Voor mij hupt een haas langzaam, ook voor hem is het te warm. Niet veel later komt een ree uit de velden op mijn weg. Verschrikt kijkt ze me aan en probeert via een zijweg te verdwijnen. Echt hoopvol is het niet, maar ik blijf mijn eigen weg volgen en ben dus geen echte reden tot gehaast rennen. Een kleine orkaan ontstaat weldra voor me op de weg. Voortekens genoeg op zo een warme dag. Gisteren was het lang niet zo heet, maar aan het einde van de dag kon ik ook geen zon meer zien. Ik heb langs de Donau in een strobed geslapen bij de boer. Door de hoge waterstand en het broeiende weer waren er zoveel muggen dat mijn benen en armen weldra rood zagen van alle steken. Krabben helpt niet meer. De wandeling in de avond leek door de beweging wat van de muggen te weerhouden op me te blijven zitten, maar ze leken overal te zijn! Het was een mooie avond, die al broiede van de hitte voor de volgende dag. In de machtige linde(?) bomen hoor ik het zoemen van duizende bijen, welke ik als kleine en grote zwarte stippen van bloem naar bloem zie gaan. Geen gezoem van elektriciteit ditmaal, maar het gezoem van de natuur, van de drukwerkende voedselverzorgers. Ik had een korte dag gehad langs bekende paden en uiteindelijk aan komend bij het klooster Weltenburg voor de ingang tot de Donau doorbraak. Na per fiets de heuvels over te zijn gefietst naar de andere kant bezoek het historische stadje Kelheim met diens Befreiungshalle, een gebouw ter ere van de Duitse vrijheidstrijd. Een ronde koepel met vele historische plaatsen, waar de Duitsers ooit huis gehouden hebben. De ballustrade was te bereiken via een wenteltrap, die me weldra duizelig maakte. Al met al een indrukwekkend gebouw.

 Die typische over-the-top Bayerische kerken....

 Toch maar ff zonder die kop van mij erbij, hihi

Een idee van de Befreiungshalle

Mijn slaapplek voor de nacht: in het stro!

Regensburg - Vandaag wist ik dat het heel heet worden zou en dus besloot ik vroeg op te staan en al voor 7 uur op de fiets te zitten. Dat was een goede keuze, want de ochtend was nog lekker. Regensburg is de moeite van het bezoeken waard en moet nog maar eens met een dag-uitje worden over gedaan. Nabij Regensburg ligt Donaustauf, de reden van deze tweedaagse tour. Want nabij dit dorpje hebben de Duitsers in hun beste tijd 18.. hun eigen Walhalla gebouwd. En dat is de moeite van het bezoeken dubbel en dwars waard! Een ware acropolis aan de Donau met uitzicht over het Bayerische land en heel veel koppen van Duitse en internationale helden. Het viel me op hoeveel Nederlanders er tussen stonden, om een paar te noemen Van Dijk, Willem van Oranje, Michiel de Ruyer, Tromp, Hugo de Groot, Erasmus van Rotterdam etc. De terug tocht is zwaar,  af en toe erg mooi (door het dal van de Pfatter bijvoorbeeld. Het is echter vooral zwaar door de lange afstand en hitte.

 Sfeerbeeld Regensburg

 De kerk heeft zelfs een waterput...

 

 Het Walhalla

Binnen-impressie

Ingolstadt - Een week ervoor besloot ik een tocht naar Ingolstad te maken. Deze stad inspireert vanwege haar geschiedenis als geboortestad van het monster van Frankenstein en de Illuminati. Veel foto's heb ik niet gemaakt van de stad, alhoewel het zeker de moeite waard is. Weer een stad om nog eens terug te komen. Een van de meest spannende dingen op de tocht erheen was misschien wel de Linde van Geisenhausen: de dikste boom waar ik ooit mijn hand op mocht leggen!

 De faculteit van "geneeskunde" in Ingolstadt...

De Linde van 400 jaar oud met mijzelf van 33 jaar oud...

Abendsberg - Nogmaals een week ervoor was er de tour naar Abendsberg. Hier wilde ik graag de brouwerij-gebouwen van Kuchlbau en dan met name de kerk en toren in een soort van Gaudi stijl, wat dus Tausendwasser bleek te zijn. Super bijzonder hoe deze man met natuurlijke vormen in zijn gebouwen werkt. Ook dit was geen lichte tocht, want hier kreeg ik te maken met stortregens die me tot het bot deden verdinken! De riviertjes welke ik volgde werden zorgwekkend wild en weid, maar de middag bracht gelukkig zon, baby-asperges en een klein beetje zon!

 De stad Abendsberg was bovendien ook verrassend leuk

 De kunstige kerk

Een idee van het Hundertwasser Kuchlbauer Turm