Fietsen naar Verona

Jajaja! Sjoerd heeft me weer meegetrokken uit de huiselijkheid en in het avontuur. De Alpen over zou ditmaal wel gaan lukken. En het is ook gelukt! Hier volgt het relaas met korte delen van het dagboek en enkele foto's.

Starnberg - Füssen
Het begint langs een diepblauw meer (Starnberger See), waar een donkergrijze lucht boven hangt, welke langzaam en gestaag haar inhoud mij overgiet. Het onverharde pad langs het meer gaat niet zo snel, en de verharde verkeersweg verderop blijkt heuveltje op en af te gaan. . Bij Tutzing buig ik weg van het meer en ga over de heuvels, naar Weilheim. Drukke en stille weggetjes wisselen elkaar af en lieve riviertjes kronkelen door bossen en weides (Kampberg). Weilheim is een mooie oude stad omgeven door muren. Peizenberg is suburbia en daarachter doemt de eerste heuvel op van 10% (gokje) over 3-4 km. Naar beneden volgt het dan naar Schongau aan de Lech, waar ik Sjoerd ontmoet. Ik neem een warme Chocomelk, want hij is te laat... Het is een fijn weerzien! Sjoerd is uitermate enthousiast; over mijlstenen en het geleidelijk stijgende fietspad over een oude spoorbaan. Het vinden van een juiste overnachting was een heikele onderneming met huisjesmelkers en jeugdherbergen, maar uiteindelijk vinden we een goed hostel midden in het centrum.

 Starnberger See

 We starten in Schongau

 Het mooie fietspad lijkt wel een spoorbaan!

Eten klaar maken in het hostel

Füssen - Landeck
De ochtend begint met een lekke band voor Sjoerd, waardoor ik me de shampoo in het hostel herinner. Die even snel terughalen tijdens de koffie en het banden plakken. Eindelijk gaan we dan naar slot Neuschwanstein. Wat een klim! Met heel veel vergapende toeristen op de weg. Het kasteel is natuurlijk mooi voor foto's. Halverwege de daling terug kom ik er achter dat mijn helm nog bij de fabelhaftige toegangspoort boven aan ligt! Dat wordt dus weer klimmen...
De grindwegen naar de Oostenrijkse grens langs het meer is nagenoeg toeristen-vrij. Vanaf Reutte begint het echte werk van de Fernpas. Het begint direct superstijl (20%?) over een grindpad of wandelpad. Even lijkt het rustig stijgen te zijn over kalme wegen, langs meertjes en door riviertjes, maar daarna zetten de grindpaden en de hellingpercentages aan. Het is niet zo simpel om de top van de Fernpas te bereiken, maar we slagen uiteraard. Naar beneden is het ook minstens zo stijl over grindpaden. We rijden over de oude Romeinse weg, langs stijle rostwanden en door de toegangspoort tot de pas. Fabelhaft! Imst ligt weinig bijzonder in een breed dal. Naar Landeck gaat het verder, waar we een koude nacht tegemoet gaan. Gelukkig geeft de oude bass ons eerst een schnapps ter verlkoming. Na een heerlijke pasta trek ik ook nog eens een spijker uit mijn band...

 Het kasteel vanaf de beste uitkijkplek! :P

 De grens tussen Bayern en Tirol

  

 Impressies van de Alpen

 De Fernpass omhoog (Sjoerd voor schaal)

 Wanneer je goed kijkt zie je het Romeinse karrespoor achter me

 De toegangspoort van de Fernpass (we komen er net uit)

Landeck - Glurns (Glorenza)

Ik heb tijd in de ochtend om wat te schrijven. Glurns was mooi en in een middelmatig restaurant hebben we genoten van bier en asperge-gerechten. Enfin, dat was na de Resschenpass, die Sjoerd als eerste over moest komen. Eerlijk gezegd was mijn energie leeg na de eerste stijle klim, om het allerlaatste stijgende deel naar het meer snel te fietsen. De rit was mooi en goed te doen. We rijden via Zwitserland, waar een heuse douane staat. Onderweg de pas op zijn ze de weg opnieuw aan het asfalteren. Het verse asfalt werkt als plakband voor de banden, wat de klim niet lichter maakt! We zijn in Italie!

 Typische Alpen

 De Resschenpass op (Sjoerd voor schaal)!

 Het meer bovenop de pass - en nu gaat alles naar beneden

De muren van Glurns

Glurns - Lago di Caldero

Aan het meer van Kaltern aangekomen. Een volle maan hangt er glanzend boven. Schitterend. Weerkaatsing.... een stijger... Ondanks alle vliegjes, die worden opgepeuzeld door rondfladderende vleermuizen (batman-wannabe's in de maan). Vandaag zijn we door zowel Merano als Bolzano (Bozen) gekomen. Kleine omweggetjes. Merano kenmerkt zich door een ijsje op de wintergarten-promenade, terwijl het mooiere Bozen zich kenmerkte door de lange weg de stad in en Sjoerd zijn zoektocht naar een SIM-kaartje. Weliswaar nog wat van de stad kunnen zien, hoor. De route is erg mooi door bloeiende appelboomgaarden en de besneeuwde bergen op de achtergrond. Langs de Etsch staat veel wind en op de flanken is het heuvelachtig. De laatste klim na Bozen is de moeite, maar op de afdaling naar het meer leid ik ons naar de verkeerde kant vanhet meer. We vinden onze camping gelukkig snel. Eind goed, al goed.

 Posing.... Die fiets heeft het over de Alpen gered!

 

 De bloeiende appelbomen: Betuwe in de Alpen

 Merano

 Bozen / Bolzano

De maan weerspiegelt in het meer

Kalternsee - Mori

Het regent nog steeds, maar de angst voor een nat pak wordt nu met de dag groter: er is slecht weer opgegegeven... De dag start geweldig in Tramin: het dorpje met de aardigste mensen op de wereld. Na de vriendelijkheid in het cafe, de supermarkt en op straat verlaten we het heuveldorpje en verdwalen door en onder appelbomen, moeten we de fiets stijle dijkjes op trekken en nemen een spoorbrug als snelle verbindingsweg. Niet gepland, maar wel vol avontuur, haha! We lunchen op een ander dorpje op een andere heuveltop met een mooie slingerweg er naar toe. een oud Italiaans vrouwtjes praat wat met ons, maar we begrijpen er allemaal niks van.

Trento is errug mooi. De basiliek, het plein de dom en vast nog veel meer dingen. We ontmoetten een Pools stelletje dat de wereld rond fietst. Ze gaan niet met ons de tombe in. Wij wel, veel is het niet waard. Een aardige frater helpt me aan een mooie stempel (dat boekje is nu helaas half verslonden door regen op onze laatste dag). De camping staat langs de drukke weg richting Garda meer. een echte boerencamping, die me aan Lena doet terugdenken.

 Water om te drinken uit het dorpsfontijntje

 De begraafplaats met uitkijk!

 Trento duomo

Binnen de Trento Dom

Mori - Verona

We verlaten de boerencamping lekker vroeg, ondanks dat ik mijn helm vergeten ben in de receptie en ik dus de aardige eigenaresse moest wakker bellen.... Het laatste deel is relatief eenzijdig, alhoewel een nieuw fietspad het wel iets spannender en mooier maakt, maar vooral rustiger. De klim over de eindmorene was het enige echt spannende. Verder is het een kanaal volgen. Het blijft ook vandaag droog, totdat we echt Verona gaan bekijken. Het romantische Verona valt een beetje in het water. We eten langs de rivier in een stijlvol etablishement. Weer eens pizza proberen.... weer geen succes in  Italie...

 Vandaag veel rechte stukken langs kanalen en snelwegen

 Bovenop de laatste klim van de eindmorene

In Verona!!!

Verona - Ostiglia - Verona

Na de avond met wijn en pizza is het vroeg op voor de trip naar de Po. Ik geef Sjoerd een voorsprong, omdat ik de onnodige lus van de route wil afsnijden. Eigenlijk hoefde ik niet zo nodig naar de Po, maar tja... Ik kom veel vroeger aan op ons meeting point en besluit alleen door te zetten. Ik wordt gestraft met regen en striemende wind tot aan de Po toe. Als een bezopen kat snel ik door het vlakke, groene landschap dat wel verdraaid veel doet denken aan Nederland. De steden (en dan vooral Ostiglia) doen je wel aan Italie denken: de huizen, pleinen, ambachtelijke markt en het standbeeld van een of andere Romeinse gozer. Ik besluit de terugweg ook maar te fietsen ipv de trein te pakken. Onderweg zeg ik hallo tegen Sjoerd en ik ben hem net voor teug in Verona. We lullen nog wat en nemen dan weer afscheid. De route naar Rome ligt open.

 Een landweggetje zoals in Holland...

 De voorgrond is Nederland,maar de achtergrond de Alpen

De Italiaanse vlag en bouwstijl verraden dat we niet in Nederland zijn!

Praag-feest

Valentijn is onze dag, elk jaar hebben we dan weer een discussie over welke dag we nu echt bij elkaar waren. En elk jaar proberen we er ondanks alle commerciele rompslomp iets supers van te maken. Dit jaar wilde Lena me eens verrassen en flink verwennen. Nou, dat is haar heel goed gelukt!
Vrijdag in de middag reizen we af met de ALEX naar Praag. Alles heel relaxed, want de tickets kun je in de trein kopen. In de vroege avond komen we dan aan in de stad. We lopen naar ons heerlijke hotel, waar we even bijkomen om vervolgens lekker uit eten te gaan. We kiezen uiteindelijk voor de Indiasische specialiteiten. En dat was een heel goede keuze! Voor de Praagse prijzen iets duurder, maar een heel goede service en enorm goed eten. Een Indiaas biertje voor mij en een Tjechische voor Lena met een lassie natuurlijk! We genoten heerlijk tandoori kip en vegetarisch kaasspies. Een culinair begin van het weekend. Na een glaasje wijn in het hotel liggen we alweer plat.

De volgende ochtend staan we vroeg naast het bed, klaar voor een buffet ontbijt. Yum yum. We hebben alles relaxed ingepland en lopen de stad in naar daar waar de stadtour begint. We zijn op tijd en schrijven ons in voor de gratis rondleiding door Praag. Dat was een goede keuze: veel geschiedenis en wetenswaardigheden en we zien de belangrijkste dingen van Praag, zoals de Joodse wijk, de klok, de powder tower, de universiteit enzovoorts. Eindelijk een goede indruk met alles in perspectief, tevens de klok... We gaan met de groep mee voor het restaurant, dat prima eten servieert: aardappel pannekoek en steak met citroen, cranberries en slagroom. Na de gestresste aftocht van de middaggroep, gaan we met zijn twee-en verder de stad in. Over de drukke Karlsburg, door de gouden straten. Het Alchymisten museum is helaas gesloten, maar op de burcht komen we daardoor precies met zonsondergang aan, waardoor we heel mooie lichteffecten hebben. Erg mooi! Met wat omwegen gaan we dan weer langzaam naar het hotel om ons klaar te maken voor het valentijnsdiner bij etnosvert: HEEEERLIJK + AMBIANCE + SERVICE. Dat was een heel goede keuze van ons, zeg! Na een goede drie uren komen we tevreden weer buiten te staan en lopen we terug naar ons hotel, halverwege nog een kroegje pakkend, waar een paar mensen nog wat zingen en gitaar spelen: een ware stamkroeg! Heel mooi en ambiance. Na een bier verlaten we ook deze plek, mensen mogen hier nog roken in cafe's en alhoewel ik hier vroeger ook voorstander van was ben ik nu blij dat het verboden is.

De tour-groep

 Ergens onderweg in de stad

 Valentijnssfeer - anderen

 Valentijnssfeer - wij

Mooie pauwen in een stil parkje

De tweede dag bezoeken we de zoo, waar we de tijd nemen. Heerlijk weekend zonder stress (behalve een beetje voor de lunch en de trein terug). Lekker bijgekomen dus om op werk eerst deze blog te schrijven!

Lena met geiten

 En natuurlijk het geniale vegetarische restaurant de avond ervoor!!!!!

Den Heilige Eik en meer

Het plan was om naar nederland te komen voor een avon-tuurlijke bikkel tocht de Neder-landse natuur in. Samen met de Wageningen crew. De voorspelde storm deed ons ditmaal echter terug deinen en de eigenlijke reden van mijn bezoek naar Nederland werd afgeblazen. Niet geheel ontevreden kon ik hierdoor een rustig weekend plannen met voornamelijk familie. Geen korte hoi-doei bezoekjes, maar gewoon lekker een weekend bij Boaz, tijd bij Jeroen en Esther en een paar dagen bij de ouders.

Ik was stiekem verheugd over het feit dat Boaz de racefiets van mijn ouders had gekocht. Dit gaf mij de mogelijkheid eindelijk mijn cross training te doen. En wel naar een van de laatste bomen in Nederland, die nog op het vakantie-lijstje stond. Den heilige eik van Vrachelen (Den Hout). Met angst begon ik de fietstocht uit Dordrecht, opkijkend naar donkere wolken en stormwind. Het betekende niet veel goeds. Regen zou vallen en wind zou pittig vanuit de zuidwestelijke hoek komen. Het was heerlijk om als vanouds de Moerdijk bruggen over te racen. De West-Brabantse kleiland. Over de dijke waaide ik langs Drimmelen en daar ging het dan landinwaarts. De Heilige Eik van Vrachelen was redelijk eenvoudig te vinden. Een knoestige basis, waarvan het hart volledig uitgebrand is door de bliksem. Een nieuwe levende tak groeit uit deze halve stam. De tak is meer een boom en het is dan ook niet heel goed te zien dat het niet gewoon een enkele boomstam is. Ik maak honderd foto’s, waarvan onder getuige. Met 750 jaar een monument, maar niet zo indrukwekkend als de fliertboom in het oosten van het land. Desalniettemin een must voor de bomen-liefhebber! De terugweg had ik de gehele heenweg angst voor gehad. Maar ofwel door een draaiing van de wind, ofwel door een juiste koers te fietsen, viel de storm reuzemee. Ja, nat, door en door nat was ik geworden, maar niet onaangenaam. Het was een mooie fietstocht, zoals ik die altijd deed met mijn rode Boulder vanuit Zwijndrecht. Voldaan.

De dagen erna blijven we een low-profile houden. We gaan nog langs bij de Glotzbachs hun nieuwe woning, waar we lekkere rolade voorgeschoteld krijgen en ik onderricht wordt in moderne muziek. Vanuit Den Haag HS gaan we dan richting Rotterdam voor de broertjesdag met het film festival. Na wat getruttel heet onze eerste film Raiders, een grappige film over de kinderversie van Indiana Jones. Voor de avond komt JZ er ook bij, genieten we van lekker eten op de Doelen en sluiten we af met de oersaaie Chinese Asassin.

De laatste dagen brengen we door bij de ouders in het stormachtige grijze Zeeuws-Vlaanderen. Het rennen is in deze hoek zwaarder. Verder bezoeken we Sluis en Breskens.

Kerst in Detmold

Het einde van het jaar staat in het teken van kerst, verjaardag en de kersttrip. Lena ging dit jaar aal vroeg richting familie en vrienden, waardoor ik een weekendje alleen thuis was (een ongewone situatie). Het leek me leuk om weer eens voor een fietstocht te gaan. Ditmaal langs de Isar naar Landshut. De route was niet heel spannend, maar de stad is mooi, met een kerstmarkt en een heel mooi kasteel bovenop de heuvel. Ook het centrum was typisch oud-Duits. Enkele fotootjes:

Maar goed, waar het dus echt om gaat is natuurlijk de kerst. De kerst in Hamm allereerst (na een meet&greet met Rukundu in Bonn), waar we lekker rustig aan konden doen en geen stress hadden. Als altijd heerlijk eten, gezelligheid en zelfs een film (Tribute von Panam is niet echt de triologie waard helaas, maar wel de gezelligheid).

We rijden door naar NL, waar de Van Luijken samen komen en een gezellige maaltijd samen nuttigen. Ook ontmoeten we nog Ilse! En kiezen uiteindelijk voor een kerk als ons ceremonie locatie.

Eindelijk kunnen we dan alleen samen zijn. Lena was een beetje verbaasd met Detmold, maar de oude stad voelt fijn en ongedwongen aan. We zoeken naar mooie ringen en ik geloof dat we dat samen wel kunnen oplossen. Natuurlijk wederom alles boven ons geplande budget, maar dat is normaal. Bij de outback hebben we een burger en in de avond genieten we van een musical: Anatevka. De gekochte zwembroek krijgt geen vuurdoop in het zwembad van het hotel of de sauna... 

De volgende dag staat er een lange wandeling op het programma. We lopen bijna 24 km en zijn daarna op. Onderweg genieten we van het Hermansdenkmal, waar de Varusslacht ergens heeft plaats gevonden. En ook de Externsteine zijn indrukwekkend. Erg leuk dat we hier wel op konden klimmen! Zonder entree te hoeven betalen! Hahahaha. Halverwege hebben we lunch met soep en een pricket bij een lokaal eetlokaal. Grappig! In de avond twijfelen we om film te kijken in de kino, maar op het laatste moment besluiten we toch lekker te niksen in het hotel. Daar is ook tv.

De laatste dag vullen we met ontbijt, het museum en nog eens koffie en bier uit Detmold. Het museum was erg rustig, maar het gaf enkele zeer unieke mummies uit Zuid-Amerika tentoon. Eentje is er zelfs 4000 jaren oud! Lena vindt het allemaal wat luguber. Dus we kijken ook maar onze ogen uit bij de vele verschillende volkeren en wat geschiedenis.

Na een relaxe treinreis komen we in Bielefeld aan voor een terugreis per supersnelle blablacar. 

 Typische oude huizen in Detmold

 Op het bankje in de stijle Landestheater

Tijdens onze wandeling ergens op de heuvels

Voor de Externsteine...

Bovenop de Externsteine

De foto's voor het Detmold child kun je beter online googlen.