Armenia

Dit jaar staat de zomervakantie in het teken van een knetteroude land en een lange droom van kindsaf. Waarom deze droom weet ik niet meer zo goed. Had het idee dat in Armenia de waarheid lag ofzo, de beroemde verdwenen ark des verbonds wellicht. Enfin, ditmaal een behoorlijk uitgebreid verslag. Ik ben immers met moeders gegaan en die heb het dan tenminste ook meteen goed op een rijtje. Passages uit het dagboek wederom.

Dag 1: de reis
In de mooie warme zomerzon van NL starten we ons eerste deel van de reis naar Minsk met het vliegtuig. Zodra Belarus wordt bereikt treft ons echter slecht weer en gaat het vliegtuig wat protesteren. Nochthans is de landing relatief  "smooth".
Minsk is een groot vraagteken. Het duurt even voor we door een Olga-type in de transfer zone worden opgenomen via gesloten deuren en donkere gangen en hallen. Het vliegveld zelf is niks waard. Zes uur is dan tergend lang. Ik slaap wat. Om in te halen.

 Daarna deel 2 door naar Yerevan. Dat gaat goed. De angst om toch een visum nodig te hebben voor Armenia stijgt even, maar slechts doorborende blikken van de agenten. "Je kent geen Armeens? Ook geen Rusisch? Wat kom je hier dan eigenlijk doen?"
Uiteraard is onze taxi naar het hotel er niet. Het is 2 uur nacht. We worden belaagd door taxi chaffeurs. We nemen de allerduurste. Die brengt ons af bij het hotel, die van onze boeking geen flauw idee heeft. 15 minuten wachten met thee en zoetigheid. Na een lange reis zijn we nu dus eindelijk op de hotelkamer. Het is 4 uur nacht.

Dag 2: Jerevan
Ondanks de korte nacht is het een actieve loopdag. Het ontbijt stelt werkelijk niks voor, maar voed voldoende. We lopen naar Matenadran, de oude bieb van de wetenschap. Manuscripten uit 1200 en de enige kopies van geschriften uit oorsponkelijk 100. De laatsten. Best spannend.
We spenderen hier de hele ochtend en vertrekken dan van dit blok stenen terug de stad in. Genieten van een lekkere lunch van bladerdeeg en gevulde geroosterde aubergine.We dwalen wat door de stad, komen langs een liefdespark met de grootste dichtheid aan bruidsparen ooit gezien! Ze zitten in het gras, hangen om bomen, poseren achter en op een half vergane piano enzovoorts. Gekkigheid.

In de avond stroomt de stad vol. Ze ondervindt een verandering naar een druk, gezellig mediteraans karakter. We eten weer lekker eten en praten met mensen (of proberen). Moeders begint een gesprek met de buren; een egyptisch/armeens koppel welke nu in Armenia wil settlen. Na het eten lopen we het grote plein op waar een fontijnenshow wordt opgevoerd met bombastische muziek en lichten. Op het einde slaat de klok elf uur en het is tijd om ons op te maken voor een nieuw avontuur morgen.

Dag 3: Sevan
De muziek beukt uit de speakers.We zijn op een soort van camping in een container-huis. Dat blijkt langs het Sevan meer de trend.Vele vakantiegangers en we kunnen dan ook maar een enkele nacht verblijven.Helaas wordt het al snel koud en winderig en gaan we na een heerlijke vis te hebben gegeten onze slaapbunker op zoeken. Een mevrouw met een beetje duits van moeders leeftijd was ons zeer behulpzaam.

De ochtend was trouwens ook vol bijzonderheden. De taxi bracht ons naar Garni, een grieks/romeinse tempel. Al met al best mooi in een dramatisch landschap.

We reizen verder af naar Geghard. Het gesprek met de chaffeur houd snel op vanwege zijn gebrekkig engels of ons gebrekkig russisch. Geghard is bijzonder.Sfeer, zang, donker en oeroud. Een extra grotkerk ligt er boven en verstrekt de zang van een meisje aldaar. Moeders vraagt voor een Armeens liedje. Ze zingt voor. Kippenvel. Magische plek.

Dag 4: noord - zuid
Ons huidige hotel is luxe. On-armeens in zekere zin. Van de reis valt weinig te vertellen. Eerst Sevan uit, waar het nu wel mooi weer leek te worden. Toen door de stad vanuit noordelijke naar zuidelijke bushalte. De martruska reis naar Yegeghnadzor gaat langs de Ararat. We blijven te lang zitten waardoor we ook Vayk zien en ik de rugzak van moeders beschadig daar deze blijft steken achter een haakje.Het hotel vinden is een uitdaging, maar het lukt.

Dag 5: Spitakavor
Zware verbranding in de V-hals regio is een van de vele gebeurtenissen deze dag. Eerst met de taxi naar Vernashen, waar het Glandzor Universiteitsmuseum is. Helaas nog gesloten, dus we besluiten eerst te wandelen. De leid verder en verder omhoog en omhoog. Het wordt steeds mooier. De Ararat komt weer in zicht in de verte. Ondertussen maak ik me enigszins zorgen om onze voorraad water.We komen steeds verder. Soms zijn we niet zo zeker of we op de juiste weg zijn, maar we zetten door. Vogels vliegen in de lucht.

We ontmoeten een herder, die zijn schapen kwijt was geraakt nadat-ie in slaap gevallen was. Ons gesprek is verder van weinig inhoud.We komen langs een paar huizen (of hutten?), waar de honden ons welkom blaffen. Kinderen maken ruzie en vanaf de overzijde van de vallei schreewt moeders om tot rust te manen. We stoppen bij een waterpunt, waar we met een vrouw in gesprekje raken. Leuk. We worden uitgenodigd voor koffie, maar slaan af. We vullen ons water bij en gaan verder.

Eindelijk arriveren we bij het kerkje.We nemen wat lunch en vullen nog wat meer water bij. De terugweg gaat weer langs huizen. Mensen uit de Oekraine hier. Weer uitgenodigd voor koffie en weer afgeslagen.De kalven worden tegengehouden, zodat de nieuwsgierige dieren ons niet verder volgen. Het pad terug is niet te ontwaren en dus gaan we maar dwars door het veld naar beneden op zoek naar de weg, Uiteindelijk komen we aan. In een beekje wassen we de voeten en volgen het pad door een sprookjesachtige vallei, welke ontvouwt in een kloof met het paadje over de stijle kliffen.

Teruggekomen blijkt het museum nog steeds gesloten. Bij de buren zou een sleutel zijn, dus met die intentie gaan we op zoek. De buren hebben echter veel wol. Dit keer maar wel op de koffie, want moeders vind wol o zo interessant! Wat hoop krijgen we! Niet alleen koffie en eten, maar ook eten, wol, alles moet mee genomen worden. Nee zeggen is onmogelijk. We laten de nieuwe wandelstok achter bij "papa" en een zakje chips. Moe en met een enorme voorraad arriveren we terug in het hotel.

Dag 6: Yegheghis
Weer een nieuwe dag van uitersten. In de ochtend gaan we op zoek naar een oude brug. Het hele dorp doorgelopen en verder komen we niks tegen en worden we telkens een andere kant opgewezen. We geven het maar op. Dichtbij zijn we zeker geweest, maar de brug blijft een onbekende voor ons.

Na wat te zijn uitgerust bellen we weer de taxi op (die ons tevens het laatste stuk Yegeghnadzor in heeft gebracht) voor een rit naar Yegheghis. Eerst gaan we daar langs de Joodse begraafplaats. Erg apart dat hier tegen te komen. Op de foto met de Joodse vlag, haha! De chaffeur vind het allemaal wel mooi.

Dan door langs 1,2 en 3 kerken. Dat in een enkel dorp. De laatste, Zorats Vank is wel interessant vanwege het feit dat hier de soldaten te paard konden worden gezegend.
In de avond eten we weer onder het reuzenrad in het park. Dezelfde ongeïnteresseerde meid helpt ons. Restaurants hier zijn echt drie keer weinig. Veel te leren nog.

Dag 7: Jerevan 2
Vandaag laten we Yeghegnadzor achter. We lopen naar de snelweg, waar we een uur wachten in de mastruska, totdat deze vol is. De tassen gaan bovenop. We ariveren snel in Yerevan, ondanks het klapperen van de minibus en ontwijken van een kudde schapen en gaten in de weg. Met de taxi naar ons vertrouwde hotel. Het begint me nu toch weer te verbazen dat het hotel weer onze boeking niet serieus heeft genomen. We krijgen onderdak in een studio. Erg avontuurlijk, maar ook ietwat vermoeiend. We lopen nog naar het museum van een of andere schilder, maar ook deze blijkt gesloten... Dan maar het historische museum. Helaas weinig duidelijke uitleg in een bekende taal, dus zal vast boeiend zijn geweest. We worden vaak boos aangekeken en gewezen op de enige juiste route door het gebouw.

Dag 8: Echmiadzin
Het was redelijk te doen: slapen in andermans huis.Om tien uur staat de taxi klaar. Ik weet toch zeker afgesproken te hebben om half elf, maar ja. Ze wachten wel even.
Zvartnots is onze eerste stop. Dit was vroeger een enorme kerk, getuige het model in het museum gisteren. Nu hebben ze de gevonden blokken steen weer op elkaar gezet om een idee te krijgen.Best wel leuk.

Op weg naar Echmiadzin stoppen we bij nog een andere kerk voordat het Vaticaan van de Armeense kerk betreden wordt. Het heilige der heilige is best toeristisch en ook wat duidelijker uitgestippeld. Weer kerken. Ditmaal met de Geghard, die speer waarmee Jezus is doorboort om te kijken of hij nog leefde.

De wegen buiten het heilige zijn minder duidelijk. We pakken een Matrtuska terug naar Yerevan. Er is een olijke sfeer door ons. Wij hebben geen echt idee waarom nu eigenlijk. Ach, ze hebben in ieder geval lol, toch? In de stad aangekomen doen we nog een terrasje aan, brengen tijd door op de verschillende idioten pleinen: een rond kruispunt waar iedereen kriskras door elkaar gaat, het opera plein waar kinderen allerlei rijtuigjes huren en rondracen en uiteraard het republikeinsplein met de dansende fontijnen.

Daarna weer terug naar de luchthaven. Mensen kijken wat vreemd als ik op de grond slaap, maar tja.... moet ook gebeuren. Op naar Belarus en Holland!

Noord Frankrijk

Zoals beloofd, het relaas van de vakanties. Hier blijf ik mezelf beperken tot de tweede Parijs reis, ditmaal zonder Lena. Op bezoek bij Jelle. Maar ik begin bij vandaag... dat ligt nog vers in het geheugen.

Bedoeling van de dag is om een nacht te kamperen bij Soissons. Een mooie oude stad in N-Frankrijk. Ik zou dan tevens een fietstripje doen. Eenmaal weggereden bij Jelle en op het punt staand te tanken kom ik er tot mijn schrik achter dat mijn bankpas gisteren is verdwenen op het metro station. Vergeten... Ik heb dus maar 25 euro en moet nog terug rijden op half lege tank... Ik pomp voor 20 euro. Probeer enkele codes voor de credit card, maar stop naar de tweede mislukte poging. Gelukkig doet mijn tankpas het wel. Dat betekent dat ik met de huidige financiele zaken thuis kom. Ik bel om een nieuwe bankpas te krijgen. Wordt geregeld. Wel precies te laat voor mijn volgende vakantie helaas. Uiteindelijk besluit ik toch af te reizen naar Soissons. Ik parkeer de auto bij de camping, maar heb wel zoiets van... liever naar huis eigenlijk. Ik pak mijn fiets eruit en besluit snel naar Laon te kachelen.
De heuvels vallen behoorlijk tegen! De heenweg is redelijk vriendelijk. Wel voornamelijk berg op, maar de wijn service wagen, die me twee keer inhaalt en als Pieter Post door het landschap hobbelt (dan weer hier verschijnend in een bocht, dan alweer stilstaand bij de volgende klant) doet goed. Leuk! Het landschap is erg bosrijk. Daarnaast is het echt ijselijk stil. Als hier een wereld oorlog was, dan hebben de mensen er wel enorm van geschrokken! De stilte moet zo keihard doorbraken zijn door granaten en weet ik wat nog niet meer. De stilte maakt wel angstig, maar ook sfeervol. Zwoegend komt dan eindelijk het stadje Laon in beeld. Een droom voor me om eens een keer te bezoeken! Ik weet niet waarom. De stad ligt op een heuvel en schamend besef ik dat mijn benen dit geweld nog niet aankunnen en het lopen me beter afgaat. Aangekomen op de berg is er een enorm uitzicht. Achter Laon naar het noorden lijkt het zowaar plat te zijn. Tactische plek om een stad te plannen. Laon is trouwens een koningsstad uit de Karolische en Merovische tijden. Daar is niks meer van behouden gebleven. De stad is erg mooi, met kleine steegjes, torentjes, poortjes. Ik bezoek de kathedraal. Dat is een rust voor het oog. Geen hobbelende toeristen in rijen, maar een koorzang door speakers en enkele familietjes. Tis misschien daardoor een indrukwekkend bouwwerk. Alsook het hele ding zelf trouwens. Je kan je wat van de ontzaggelijkheid voorstellen.

 De terugweg verkiezing ik om over de Chemin des Dames te gaan. Dat ipv Soissons bekijken. Laon is voldoende stad. Het blijkt een helletocht te worden. De Chemin des Dames heeft voor heel veel slechte berichten voor de mensheid gezorgd. Denk hierbij aan loopgraven oorlog in eerste en tweede wereldoorlog. Ik verbluf me over de zwaarte, de hoogte en de regen. Het wordt een strijd ook voor mij. Zij het op een veel positievere manier. Maar het is de moeite waard om zo over deze hoogvlakte te strijden. Ik ga hem tweemaal op en af. Veel van het goede. Enkele beelden van de loopgraven en de satelietbeelden uit die tijd geven de afschuw weer. De musea sla ik deze dag over.

Ik besluit vanaf daar dan maar dezelfde weg terug te nemen. Dit is gelukkig berg af. Ik beland nog even in de stad Soissons, maar heb er volledig genoeg van, kook wat veel te hete noodles en reis op huis aan. Onheilspellende wolken kom ik hierbij nog tegen onderweg...

Dan Parijs. Het begon eigenlijk meteen goed. We zochten het strand langs de seine op. Erg grappig gedaan met een enorme bak zand! Met wat wijn en bier in de mik was het leven al snel goed. Zie onderstaande foto:

In de avond komen we toevallig meer bekenden tegen en eten we heerlijke mossels, uiteraard weer met wijn! Erg goede zaak is dat, die ik zeker onthouden moet voor een volgende keer. Parijs ben je immers zo! Al met al, reeds direct geslaagd. Maandag heb ik een lekker dagje om zelf eens rond te cruisen. Eerst koffie met Missy, de aanstaande van Jelle en daarna ga ik eindelijk alleen los in de stad. Bezoek het Pantheon, omdat ik vergeten was dat ik deze al had bezocht en loop daarna helemaal naar de Sacre Ceour om die nu eens wel met zon op de foto te nemen.

Ik kom vermoeid terug bij Jelle en Missy. Missy gaat klimmen en Jelle heeft een Belg-collega voor eten uitgenodigd. Heerlijke quich en veel gelul over promoveren en dat proces, zeg maar... Ik weet niet of ik er door werd geïnspireerd eigenlijk. Ook nu gaan we weer de stad in. We zouden oud-CS'ers ontmoeten in een jazz club. Deze blijkt prijzig voor entree te zijn en dus zetten we ons neer op een terras met zicht op Norte Dame inclusief boom ervoor. Een vrouw zingt erg mooi met de piano mee. Missy komt later ook. De anderen bleken niet van thuis vertrokken te zijn vanwege te veel voorbereidingen. Dat kan natuurlijk ook. De volgende ochtend is het dan al opeens de dag die ik hierboven beschreven heb! Ow, ja. Dit vond ik wel een mooie foto van de boekenwinkel Shakespear en co. Dank aan Jelle.

Bijna vakantie!

Jajaja, eindelijk is het dan bijna zover. Nog eens een zomervakantie in Nederland. Wel even heel anders dit keer weer. Want Lena is van me weggevlucht naar de dzungel van Ecaudor, waar ze onderzoek doet. Weer zware dagen voor me dus. Het weer is deze zomer wel perfect met erg veel zon en hoge temperaturen. Heerlijk, jammer dat ik die niet kan delen...
Hoe het alles ook zij, barbeques vieren hoogtij, zon wordt opgezocht langs de zeeuwse kust bij ouders met het jaarlijkse verjaardagsfeest en een weekend relaxen. Ook was er dit jaar voor het eerst de Nijmeegse vierdaagse feesten. Best leuk. De Nijmegen crew is alive and kicking.
Daarnaast de paar keren dat er weer tijd is om op de fiets te springen. Eenmaal ging het naar Kasteel Doornenburg en het Fort bij Pannerden. Hieronder een kort foto-relaas:

De kerk van Homoet blijft inspireren. Briljant gebouwtje vind ik. Ook door de dramatische setting.

Impressies van het kasteel. Eigenlijk is vooral de voorburcht indrukwekkend. Hier is Floris opgenomen. Tevens is het kerkje het enige dat gespaart is gebleven door de engelsen. De rest is na WO2 opnieuw opgebouwd...

Het einde van de NEderlandse natuur, opgeslokt in de kruising Pannerdse kanaal en Waal.

Tja, dan zijn er daarnaast uiteraard de wekelijkse barbecues, waarbij het vlees en de alcohol rijkelijk stromen mag. Nog betrekkelijk weinig terrasjes gepakt eigenlijk, maar ook daar komt het af en toe toch goed mee. In utrecht met Koen uiteraard bij Slok en thuis; maar afgelopen week ook met Peter langs de Oude Draak en later op het Ledig Erf. Ja mooie zaken als het weer super is. Nu wil het heel af en toe keihard regenen. Wonderbaarlijk kon ik vandaag tijdens een lekkere fietstocht naar Tiel alle druppels te snel af zijn. Tiel zelf maakte me niet echt warm of koud. Weer zo een stad waar ooit eens een bloeiende joodse gemeenschap was, maar die nu verdwenen is en ook echt niet terug gekeerd. Zo vaak kom je dat hier in NL tegen, dat het me nu wel een heel klein beetje begint op te vallen. De achteraf gelegen synagoge was nu een moskee voor Mollukers. Het wil verkeren! Het streekmuseum had me bijna overgehaald naar binnen te gaan, maar ik kreeg weinig goede gevoelens van de stad en wilde eigenlijk snel weer weg. Een vergeten en verloren stad, als je het mij vraagt. Plebs, buitenlanders en leegheid. Ooit een grote stad, maar nu een betekenisloos provinciestadje zonder enige elan. Er moet wel worden gezegd dat de Take 3 een mooie vinding was die ik niet eerder had gezien of geproefd. Bij een chinees snackbar vond ik immers dit gerecht bestaande uit twee soorten slush pup getopt met een toef soft ijs. Lekker! Toch nog een foto (van het regentenhuis met mooie tuin):

Nu is het officieel vakantie. Twee weken rust en avontuur. Zonder me vriendin, wat ik echt superjammer vind, maar tja, die zit nog in Ecaudor. Na terugkomst van vakantie is ze gelukkig snel weer thuis! Eerst twee weken twee vakanties vieren. Je ziet ze wel weer verschijnen hier.

Klassiek werk

Weer enkele weken zijn voorbij gevlogen. Eigenlijk is er niet zoveel te vertellen. Dat doet me denken aan de derde of vierde entree in mijn dagboek, welke ooit als achtjarige jongen was begonnen. Was niet het grootste succes. Enfin, terug naar de zaken. Afgelopen weekend een gekkentrip achter de rug. Eerst was er Lena's goodbeye diner. Geniaal en erg gezellig. Beetje te diep in het glaasje gekeken door sommigen, maar al met al hopsakideetje plezier gehad. De volgende dag zou ik broerlief helpen met de verhuizing. Dit was een extra uitdaging: een kraak wilde deze zetten, zoals dat in de jaren zeventig gedaan werd. Rijden naar Doel, een spookplaatsje onder de rook van de Antwerpse havens. Stel je enkele huizen voor welke wel bewoond zijn en de rest met hout gebaricadeerd en vele mooie grafitti werken. Het ontzetten van het huis was niet mijn taak. We hebben de boel in het lege huis gezet en zie-zo is een leefomgeving gecreëerd. Enkele impressie's:

De dag erna was ik nog kapot van het sjouwen en rijden in een veel te grote auto. Hoe dan ook, het was een sympathiek avontuur. Mis alleen de euro's die uit de portemenee waren geleegd :(. Rare kwibussen daar.

De weken ervoor was er van alles wat. Sport, een trip naar Hamm voor de 75e van opa Manfred en het 750e bestaan van Wagenigen met een mooie optocht, avondvullende feestbandjes en allerlei lekker voedsel. Leuk! En dan heb je die idioten die juist dan de stad uitvluchten omdat het toch veel gaver is bij andere venues. Ik was blij in Wageningen te zijn gebleven uiteindelijk. Lekker rustig.
Ook het werken was weer een chaos. Een rampenkelder in hartje Amsterdam, welke maar bleef dobberen dreef zelfs mij uit mijn kantoor in de blub! Drains inspitten is ook leuk:

Een ander hoogtepuntje moet ik hier ook even plaatsen ter afsluiting. Weer was er eens een uitje naar het Concertgebouw. Dit keer met mijn lieve vriendinnetje. En ook ditmaal eens met wat foto's. Ik geef je er eentje:

Mooie shizzle toch? Snel zal ze nu gaan uitvliegen naar Ecuador en blijf ik achter voor 50 dagen alleen in Wageningen... Wat een zwaar leven toch! Hopelijk vliegen ze voorbij!

drukke rust

Afgelopen weekend hadden we eens helemaal niks echt gepland en dat was eigenlijk fantastisch, want we hebben zoveel gedaan dat het bijna ongelovelijk is! Na ons lange uitslapen dan toch een koffie op de Wageningse markt. In de late avonduren besluiten we weer eens een route te wandelen. Dat bleek enorm de moeite: 20 minuten met de auto vanuit Wageningen arriveerden we in de Wekeromse bossen. Een kronkelpad over een heuvelkam leidde ons langzaam een vlakte op. Groot stuifzandgebied. Ik kreeg het er warm van!

Langzaam gaat de zon lager aan de horizon staan. De route van 8 km is langer voor het gevoel. Mensen komen we haast niet tegen. In de auto had Lena de routebeschrijving gelezen en zich verdiept in het uiterlijk van een Moeflon. Het was dan ook Lena die als eerste de kudde moeflons herkende. De eerste kudde. Want we zouden er nog veel meer tegenkomen. kuddes van tien beesten met altijd een mannetje met grote gekromde horens. Een geweldig schouwspel om ze over de vlakte te zien rennen. Ook wij beginnen sneller over de route te lopen. Altijd met de welbekende lachen uiteraard!

Daar springt er weer een! Zo'n Moeflon (moeflonen? moeflons?)

We rijden weer richting Wageningen via het zandpad en de provinciale weg. Rijden een rondje om de supermarkt te vinden die nog open is en belanden uiteindelijk met chinees op de schoot! Heerlijk!

De volgende dag hadden we wel een beetje ingepland. De kleintjes in de middag, de biesbosch in de ochtend en de Spaanse cursus vrienden in de avond.De biesbosch vond ik verrukkelijk. Hoewel het de Hollandse was, blijft dit gebied super! Het was druk, maar toch nog genoeg ruimte om stille plekken te vinden. Het water stroomde als een malle de grienden uit. Mijn element. Enkele foto-impressies dan maar:

Ondanks de veel koudere en bewolkte dag dan gisteren was het perfect voor de biesbosch. Het pannekoeken festijn bij broer Boaz was zeer welkom. Ook mijn ouders waren er. Op de fiets!!!
In de middag deden we een rondje op de plaatselijke kinderboederij waar ik versteld stond van de mooie watertuin. Mijn idee, maar uitgewerkt door een ander. De geiten waren spannend. Lena kon haar lol niet op met de neefjes. De neefjes niet met de geiten... of hoe zat het?

Ik was eigenlijk best moe na een ongepland weekend. Maar ook erg blij en tevreden. Nu weer werk.

Trouwens, dat we nu alleen het laatste weekend hebben verhaald wil niet zeggen dat de rest van de weekenden niks is gebeurd. Allereerst heb ik Rinskje weer ontmoet in Peize, Drenthe. Het weekend erop was een bruiloft van een goede vriend van Lena's pa, waarbij we voor de nodige plezier zorgde door onze trein te missen en de allerlaatste te moeten pakken. Jah, ook dat was weer geniaal. Alles rustig en geen gekkigheid. De zomer komt er nu aan. Lena vertrekt over vier weken naar Ecuador voor te lang. Ik ga met ma naar Armenie voor wat korter. En hoeveel meer dingen komen deze zomer? Ik weet het allemaal niet, maar heb er best zin in. Tot de volgende?

Paris in Rain

Parijs in de regen is het beste! Afgelopen weekend was lang met drie vrije dagen en we besloten om Jelle en Missy een bezoek te brengen in Parijs. Dat was een nat gebeuren. Het zonnige weer was weggerend naar weet ik waar en wij bleven achter met de opmerking dat regen in Parijs Parijs zo mooi maakt!

Vroeg in de achtend vertrokken we. Alles lekker op tijd en ver voor op planning. Dit veranderde 20 km voor Parijs, nog voor de peripherie. Een vrachtauto was omgevallen en blokeerde het een en ander. Na een bijzondere tocht waren we twee uren later dan toch aangekomen.

Een rustig welkom wachtte ons: Jelle met een kop koffie.

Na lunch vertrokken wij richting de stad. Eerst de mooie Notre Dame en langs de seine hobbelen na de eerste koffie.

 Hierna gaan we langs het Louvre. Even kijken of het er nu echt zo druk is. We hebben geluk, de entree is gratis en we lopen snel door de rijen naar binnen.

Uiteraard moest gekeken worden naar de hoogtepunten van dit enorme museum. We hebben slechts een klein deel gezien, maar toch. De Venus van Milo, de Jaconda (foto), en mummies!

 De volgende dag gaat het naar Mont Matre en de Sacre Cour. Erg leuke plekken voor foto's! Zo hebben we een koffie gedaan in het cafe 2 molens uit Amelie en hadden een heerlijke maaltijd als lunch in een typisch frans restaurantje.

Daarna begon het te regenen en was het soppen in de regen voor de mooie uitzichten en regio rond de kerk op de berg. Enkele foto-impressies:

De regen boven de stad!!!

Romantische momentjes voor de kerk, tja... dat moet men zeker doen en niet laten!

We keren weer huiswaarts om alles beetje te laten drogen. Jelle en Missy wonen erg mooi net buiten het centrum, maar wel tegenover een markt en een leuke straat waar alles is te doen! We genieten een heerlijke kaas fondue en een holywood film Midnight in Paris. Naar aanleiding van de film gaan we de stad maar weer in. We zien eindelijk de Eifeltoren... in licht en regen, maar supermooi!

Einde van de nacht betekende een wandeltoch naar de Arc de Triumph in de regen en rennend voor het leven over de rotonde, daar de tunnel dicht was. We nemen nog even een smaakmaker in de Bastille gebied, waar een biertje of mixje goed smaakt, maar de portemenee het wel laat voelen. De volgende ochtend voelen we ons al helemaal thuis, maar we moeten toch afscheid nemen. De lange tocht huiswaarts start, maar het was genieten. Parijs blijft betoveren. Dank aan Jelle en Missy!

Muziekaal verhuizen

Ja, boppies! Het is weer gebeurd. Van Luijk is weer van zijn kont gekomen en ergens anders een crib begonnen. Dit keer terug in Wageningen. Alles is in cycli uiteraard. Na anderhalf jaar utreg waarbij Lena op en neer reizen moest gaat ik nu de komende acht maanden haar kunstje over doen. Ze was al verhuisd tijdens mijn trip naar Sardinia, maar sinds enkele dagen is nu ook de woning in Utreg afgestoten en wonen we echt in Wageningen. Het was een drukke bedoeling, maar de nieuwe locatie is aan de Rijnveste 14.
Nu viel dit alles toevallig ook samen met allerlei muziekale bezigheden. Zo hadden we eerste het Beethoven stuk in het Amsterdamse concertgebouw met Loic en diens ouders. Alle diamanten zijn naar de ouders gegaan. Even later was er het gekke feest van Joost waar ik mijn IKEA paraplu heb laten hangen. Het weekend stond in het teken van Groesrock, een van de weinige "festivals" die ik per jaar/jaren doet. Hieronder een foto van Marloes die thee dronk op dit festival... Nee, laat ik dat maar niet doen.
Het festival had een paar zeer mooie namen en ondanks mijn zieke gesteldheid konden er weer een paar pitjes worden gepakt. Even later koninginnenacht in Utrecht en chillende koninginnedag. De week erop was Bevrijdingsdag. Ook hier voelde ik me wat ziek, maar Lena kreeg het echt goed te pakken na wat verkeerds gegeten of gedronken te hebben.

Maandag was er dan volledig verhuisd. Het hemelvaartweekend stond in het teken van heen en weer rijden en een tocht naar ouders voor moederdag en meer. Was weer heerlijk. Dinsdag een mooi concert in iemands huiskamer van een geniale muziekant uit Seattle, Rocky Votolato ofzoiets...

Gisteren was het eerste diner in Wageningen. Old times revive en het is mooi. Ik heb er zin in komende lente en zomer. Hoofdzakelijk zitten we al weer veel te ver in de tijd. Komende pinksterweekend op naar PArijs. Nog even slapen! Gegroet...