Canada 2: Niagara en de Bruce

Ja ja, luitjes! Nu komen de posts opeens in sneltrein vaart langs! Deze betreft de tweede week van mijn verblijf in Canada bij mijn lieve Lena!
Deze week was relatief rustig en stil. Ik weet eigenlijk niet precies wat ik zoal uitgespookt heb. Een wandeling in de omgeving van Guelph, ondanks het grijze regenachtige weer deed mijn conditie op de proef stellen (enigszins maar, hoor!).

Halverwege de week heb ik de bus gepakt en na enkele uren reizen kwam ik terecht in Niagara Falls. Een dorpje dat iets weg heeft van Las Vegas denk ik. Veel evenementen, speeltjes en blinkende lichtjes. Uiteraard is daar ook de wereldberoemde waterval. En inderdaad: hij is best wel "awesome". Met een boot kun je vlakbij komen. Weliswaar ben je dan wel kletsnat van het opspattende regnhoos rondom de waterval. Je voelt wel de machtigheid van het vallende water dan! Het landschap is erg mooi. Vooral de kloof waar het water doorheen guts is best indrukwekkend. Misschien dat ik later hier een foto van toevoeg... En zie hier: ik bedenkelijk bij de watervallen:
Op de terugreis had ik een interessant gesprek met een Iraanse Amerikaan, welke mij heeft doen besluiten niet in USA te gaan wonen. Die avond (of was het de dag erna?) waren de afschuwelijke beelden van de dood van Kadaffi online. Vaag, daar hadden we het ook nog snel over gehad.

Het weekend stond weer eens in het teken van een road trip. Wederom naar het noorden, maar ditmaal langs Georgian Bay en Lake Huron. De kleuren van de herfst zijn hier nog enigszins mooi:

In Midland is weinig te doen en we halen bier met chinees in de motelkamer. De voglende dag gaat het naar het Huron museum, waarbij Lena enigermate ziekjes blijkt te zijn (ik zeg hangover!).

Hier doen we wat cultureel besef op. Nu weten we meer van hoe de indianen leefden en hoe de Europeanen vroeger hun dagen doorbrachten.

We vervolgen de weg richting Bruce peninsulla, waar we ergens in een uitgestorven toeristendorp overnachten. Hier zien we zalmen zowaar watervallen opspringen, zoals je dat in de reclame ziet!

Na een romantisce zonsondergang a la Noordzee merken we de voglende dag dat het zeewater meer doet denken aan de meditteraanse zee dan de noordzee: een perfect blauwe kleur. Het deed me denken aan de Kanaaleilanden. Het is een erg mooi gebied.


De reis terug naar huis gaat relatief snel. Thuis ledigen we het bier samen met Sarah. Lekker in de huiskamer, huiselijk doen.
De volgende ochtend nog een snelle roadtrip door het land der Mennonieten ten westen van Waterloo. Erg interessant en frappant om ze met paard en wagen langs de weg te zien rijden. En het is zowaar geen zeldzaam gezicht!

Oh, tja... Uiteraard kan de kissing bridge niet achterwege blijven, hihi.

Nu zit ik vast in Toronto. Problemen om het vliegtuig in te komen naar Amerika. Wederom! Ik wordt te oud om rond te reizen. Maar morgen gaat ik het weer proberen. Hopelijk meer geluk dan! Nu is het tijd voor een goede nacht slapen in het Sheraton hotel (afgeprijsd!).

Canada1: Thanksgiving en Algonquin

We zijn weer eens richting het meest dichtbij zijnde vliegveld gegaan om een nieuw reisavontuur te begaan. Ditmaal iets heel anders: Canada! Een plek op aarde, welke super uitgestrekt is, aan de westkant van Europa ligt op hetzelfde halfrond en bovendien kouder is en wordt dan europa zelf! Best een verandering in het normale reispatroon. Er is echter een heel belangrijke reden voor dit alles: mijn allerleifste vriendinnetje! En uiteraard mijn plannen om altijd eens af te reizen naar dit land voor werkmogelijkheden. Weet nog niet zeker of dat laatste echt gaat werken hier.
Mijn eerste impressie van het land is geweldig. De brede wegen, relaxe rij-bestaan, aardige mensen, uitgestrektheid, natuurlijke omgeving en herfstgeuren zijn geweldig. Dit alles gemengd met een fantastisch weerzien met Lena! Heerlijk! Helemaal uit het sleurdige leven in NL.
Bij aankomst en na het in de armen springen van de geliefde, rijden we direct door naar New Market en Bradfort. Hier wacht ons een ontmoeting met de familie van lange tijd terug. Familie van oud ooms die hier in de twintigers en veertigers heen reisden en een nieuw leven begonnen. Oma Greta verwelkomt me terwijl ze uit het huis loopt. Een geweldige familie tak! Nichtjes die zo hollands zijn en een neefje die ook Reyer heet. Het eten is geweldig en het is heel fijn om te praten met deze avontureirskant van de Van Luijken. Het opent mijn ogen waar we vandaan zijn, waar onze reislust en interesse in andere streken vandaan komt. Ultiem. Hopelijk later hier meer over! Onze achternichtjes en -neefjes...

We rijden de volgende dag terug naar het vliegveld en gaan met de bus naar Guelph, de studiestad van Lena. Het is een leuk stadje en ik voel me er direct thuis. We hebben een thanksgiving maaltijd bij haar thuis en een geweldige verrassing wacht me, want daar staat opeens Kuma! Wow! Echt koel! We zullen haar zeker nog meeten in Toronto waar ze woont! Echt koel en fijn om bij te praten.Het huis van Lena en Sarah en co.

De week staat vol met studie voor ons beiden. Lena zit midden in de mid terms en ik probeer mijn stukje af te schrijven. Vrijdagmiddag vertrekken we naar Algonquin Park. De regen is overal aanwezig en de verkeersdrukte rond Toronto is als thuis. Zodra we echter een stukje van Toronto af zijn begint het Canadese landschap echt. Uitgestrektheid. Mooie bossen, meren en rivieren overal waar je kijkt in Algonquin. De eerste avond eten we bij een klein lokaal restaurantje. Uiteraard zijn we de enige klanten, maar het is fantastisch. Heerlijk deze kleinschalige dingetjes. We genieten een heerlijke boerenmaaltijd met gezellig kletsen met de eigenaresse en haar man, de kok.
De volgende ochtend ontbijten we in het dorp bij een volgend lokaal etensgelegenheid. Hier genieten we een heerlijk stevig ontbijt. Alles is redelijk goedkoop ook! Om elf uur arriveren we in het park. Het regent zacht. We lopen over de boards door een moeras. Alles is nat, treurig, maar erg mooi. Een bezoek aan het park center volgt. Hierna doen we een hike langs een rivier en door de bergen in het midden van het park. Al met al blijft het een spookachtig schitterende beleving aan het einde van het groene seizoen. Nat en een enkeling bibberend van de kou keren we terug. De auto wordt eigenhandig omgetoverd tot een sauna door de biberende personage. Enkele foto's van de hike: Bij de Whiskey rapids

Uitzicht over het park

Lena verbergt zich achter een blaadje.

We eten pizza bij de fast food in het eerst volgende dorp 30 km verder en keren terug naar onze backpackers, welke we zeer tevree over zijn. Eigenlijk is de pizza van de fast food een van de duurste items deze break. Morgen gaan we de kano pakken voor een ervaring te water. Misschien zien we wel elanden of beren!
Nu ja, dat was allemaal natuurlijk niet het geval. We hebben weinig levende wezens gezien eigenlijk. De kano tocht in een Canadees in Canada was altijd een droom en liet de onwerkelijke leegte van een landschap goed horen. Er was werkelijk erg weinig rondom ons dat aan mensen deed denken. We voeren met de kano een klei stuk op een van de meren aan de rand van het park. Je kon de beren en bronsrijke elanden echter wel rondom voelen, maar zien of horen dede we er dus geen. Desondanks een erg geslaagde tocht met hier nog enkele impressies:Zullen we deze rivier volgen?

Zoek het verkleumde meisje!

Tegen half drie is het tijd huiswaarts te keren. We brengen de peddels terug bij de aardige host van het Withney motel (de enige plek die nu nog kanoos verhuurd) en beginnen een lange terugreis. We volgen de binnenwegen dat echt super de moeite waard is!!! Ondanks al de regen onderweg:

We stoppen aan de oevers van het Simcoe meer, waar we met een subway broodje de geweldige natuur beklinken. Met mooi uitzicht op de ondergaande zon in onze ooghoek!

De val

Het is weer hoogste tijd voor een korte update van werkzaamheden. Er begint zich langzaam een beetje een soort van burgerlijk leven te ontstaan, waardoor bar weinig is te melden de laatste tijd... Ik moet diep graven voor alle activiteiten van de afgelopen maand September. Het was mooi weer, dat kan ik in ieder geval zeggen.
Beginnend op de dag van mijn laatste blogspot dan. Onverwacht belde Koen en Mara of ik zin had in een traditionele wandeling: de airborne bij Oosterbeek. Ik was "up for it". En dus sprong ik naar een avondje stappen in Wageningen op de fiets richting Oosterbeek. Nog op tijd arriveer ik bij de startplaats. Het is druk (achteraf meer dan 34.000 mensen!). Ik vind Koen en die blijkt de hele familie en vrienden mee te hebben. Zoals hier beneden te zien is het een grote en gezellige groep, waarvan de meesten elkaar wel op een manier kende, maar ik vaak in het duister tastte. Het was echter supergaaf en wie weet is er een jaarlijkse traditie bij gekomen!
Verder is er best veel gebeurd met betrekking tot werk. Uiteraard bij Huisman, waar de zaken lekker gaan, zover ik kan inschatten. Maar daarnaast gaan de zaken voor Wind4Water ook prima. Afgelopen maand waren er meetings bij ZLTO en een RO bedrijf, ook de nodige netwerk bijeenkomsten, zoals het bussiness cafe van Wageningen, de PI dag van Wilde Ganzen en de Soil Conference in Wageningen waar ik met een poste-presentatie stond. Hopelijk kan ik snel verder gaan met het insturen van de publicatie!
Dan terug komende bij de titel van dit stukje schrijven. De val. Want al de sportieve activiteiten leveren soms ook blessures op. Zo was ik laatst op fietstocht naar Batenburg. Deze tocht voert langs vele leuke kasteeltjes, kerkjes en dorpjes. Hieronder de kerk van Horssen en het kasteel van Lienden, waar een huwelijksfeest startte. Wanneer je goed kijkt, zie je de kat bij Jezus liggen. Uiteraard ook de ruine van Batenburg, welke de post opent.
Echter, op de terugweg deed het lot mij te gevaarlijk door een bocht met gravel gaan, waardoor ik zonder aan bescherming te denken met de kin en borst voluit tegen de grond smakte. Dit kostte me mijn nog ongeschonden kin... Ik moest verder fietsen met een t-shirt, welke ik als extra mee had om mijn hoofd gewikkeld. De douche was een pijnlijke ontspanning. Pas op de festiviteiten bij Nicolas kwam ik achter de ernst en heeft Tobias mijn kin behandeld, welke nu dus weer goed op orde is. Al met al, veel spanning die dag. Zoals je vast al weet begin ik volgend weekend mijn reis naar Canada, na het grote feest dat mijn pa en ma geven. Geen bomenverhaal ditmaal... Volgende keer ook niet. Dan rapporteer ik vanuit Canada en Amerika. Blijf het hier dus op de voet volgen!

De kabouterboom en molens

Soms moet je gewoon even vertellen hoe gaaf de wereld zijn kan. Deze simpele ontdekking kun je namelijk al in 1 dag doen. Enfin, ik kom hier op terug. Eerst iets anders. Hetgene wat het plaatje hierboven verklaart. Vorige week was ik namelijk op uitnodiging van de vereniging der Milieudeskundigen (wat dat dan ook zijn mag) mee met een excursie. Deze dwong mij naar IJmuiden te rijden en van de haven uit te varen de Noordzee op. Hier is namelijk een vernuftig stukje Hollandse techniek aangelegd: een enorm windmolenpark. Het is een mirakel hoe ze dit park zomaar midden op zee hebben kunnen neerzetten en het lijkt heel veel stroom op te leveren. Enkele zieke mensen en interessante gesprekken verder kwamen we uiteindelijk voor een rondje om de kerk. Geen motorboten dwars door het park: daar heb je ingewikkelde verguningen voor nodig. Ach, het was weer een hele happening. Grappig.
Ik geef dan nog een mooie overzichtsfoto voor op de desktop, ha!
Terug naar het dromerige begin van deze post. Een enkele dag om te laten zien hoe mooi de wereld is. Na de eerdere verhalen over mijn obsessie met bomen ben ik dit keer op zoek gegaan naar de dikste boom van Nederland. Deze is nabij Nijmegen geplant door de Romeinen die daar 450 jaar geleden gelegerd waren. Het is een briljante ....
Ow, wacht. Nijmegen... Dat was eerst. MEt donkere wolken en zonneschijn er tussen in kwam ik eerst aan in het mooie Nijmegen. Het geluk leek me mee te zitten, want ik belandde in een waar middeleeuws tafereel! Er waren kraampjes, middeleeuwse mensen, overal vuurtjes om eten op te maken en allerlei leuke muziek, vuurklappen en gekkigheid. Het viel me op dat ht gros van de middeleeuwers Duits was; in nederland hebben we niet veel van dit soort uitzonderingen, gok ik... Ik was er niet achter gekomen wat voor taaltje dit groepje muziekanten eigenlijk zongen:
Het was lekker toeven in de stad en het beviel me enorm. Gewoon echt leven. Mensen die tegen je praten, drukte, het goede leven noemde Thomas Aquino dit geloof ik. Helaas was er ook het nodige drama. Ik denk dat dat ook een beetje bij de middeleeuwen hoort. Door de stevige rukwinden vlogen de muntjes plots van het kraampje waar ik naast stond. Uiteraard renden de mensen van achter het kraampje om alles op te rapen, maar dat was nog geen ramp. Tot overmaat van ramp blaasde de wind ook de stand uit de voegen welke half instortte. Geluk was met het arme meisje dat nog was achtergebleven achter de stand en precies in een openingen tussen de ravage met een wit vertrokken gezicht langzaam begon te huilen.
Ok, ik had mijn middeleeuwse mini quiche en begon verder af te reizen naar de heuvels van Beek. Hier tegen de steile wand aan stonden enkele rijen met zeer oude kastanje bomen. Tamme kastanje door de Romeinen hierheen gebracht, want in Nederland kwam die nog niet voor. Uiteindelijk vond ik hier tussen ook de zogenoemde kabouterboom:
Goed ik kon het niet laten om er nog een foto van deze geweldige bomen bij te voegen. Tamme kastanjes waren zo ie zo mijn favoriet, maar nu... tja bomen...
Hierna ging het verder door de bossen over stijle paden en langs een cross evenement, waarbij de geuren van olie mijn eigen zweetgeur verdreven. Briljante sport, die motorcross. Nu kwam ik uiteindelijk ook terecht achter Groesbeek en nabij de rivier de Maas. Hier kwam ik de overasselsche duinen of heide tegen. Dit gebied is enorm lievelijk: heuveltjes, meertjes, bossen, grasland, alles in een heel kleine schaal. Ik laat je een glimps zien:
Mocht je hier in de buurt zijn, ga dan zeker voor een ommetje. Ik kende het nog niet en was erg onder de indruk! Het is er echter ook best druk bezocht. Maar dat doet niet af van de pret. Hier begonnen de wolken zich echter samen te pakken en de rest van de fietstocht was er een donkere angst dat het zou gaan regenen. Uiteindelijk heb ik wat scharreleieren onderweg gekocht en kwam veilig thuis. Ik verwacht de volgende keer nog een maal over bomen te gaan praten. Op het schema staat namelijk een tweedaagse fietstocht langs de mooiste bomen van de Achterhoek en Twente! Daarna hoop ik je niet meer met deze gekke obsessie lastig te vallen.

Huisman Traject BV

Het is dan zo ver! Deze jonge jongen gaat weer eens proberen te werken! Jajajaja! Voor de zomervakantie al was hij een overeenkomst begonnen met de heer Evert, welke zijn bedrijf wat wilde opschalen. Van een man en een secretaresse naar drie man en een secretaresse. Ik was de gelukkige derde. Dus sinds twee weken ben ik in het arbeidsproces geen deel uitmaken. Het is flink hard werken, want al dat focussen de hele tijd ben ik niet gewend. Als je studeert heb je nog iets wat SOG'en heet. Nu is dat voorbij. Wat doet deze aanstormende miljonair dan zoal voor Evert? Heel simpel: bouwputten droog houden. In nederland hebben we nogal wat problemen met opkomend water en dit kan de boel behoorlijk nat maken als je begint te graven voor het aanbrengen van een kelder. We schrijven de plannen, adviseren de methoden en begeleiden bij het bouwproces. Een van mijn eerste projecten is het uitdocteren van de bouw van een therapeutisch zwembad in een Brabants gekkenhuis... Tja...
Veel tijd voor andere dingen is er dan niet meer bij. Ik heb alleen de weekenden een beetje over. Zo heb ik nu weer een werkende fiets en die neem ik overal met mee. De hoogste ginko van Nederland en vorig weekend de hoogste bomen van nederland: de douglasdennen in het Paleispark van Het Loo.
Dit weekend was de AID losgebarsten. Dit betekend dus weer een goed feest hier en daar. Zeg maar de vrijdag en zaterdag. Bovendien kwam daar nog iets anders speciaals bij ook! De bruiloft van Fritz. Helaas voor me was het voorgaande feestje niet helemaal goed op de maag en hoofddelen gevallen, zodat ik me moeizaam staande kon houden voor deze heugeijke dag. Ik schaam me.
Desalnietteming gaf me dit wel de kans en het idee om es in het bos te slapen in het midden van de dag. Het was heerlijk rustiek. Bovendien kwam ik op de terugweg zoektocht plots ook door de heide welke op bloeien staat! Vandaar het plaatje boven. Ik ben zondag toch nog even terug wezen rijden. Hier nog zo'n plaatje van onze bloeiende heide:

Grijze dagen

Het is ongelooflijk, maar waar. Vertrekt je vriendinnetje, pakken er zich opeens donkere wolken boven het hoofd! Twee weken aan de kust bij mijn ouders, werden omgebogen in twee regenweken. Juli is weer eens totaal donker in Nederland. Wat een zomer, jongens! Maar goed, we houden de moed er in!
De weken waren eigenlijk enigszins langweilig, maar dat zal komen door een weg vallen van allerlei bezigheden. Ik heb besloten mijn tijd te steken in het schrijven van een publicatie, maar dat wil niet zo goed vlotten. Jammer!
In Zeeuws Vlaanderen heb ik de machtige kerk van Hulst mogen bezichtigen. Dit stond al lang op het lijstje en is eigenlijk de laatste stad in Vlaanderen die ik nog zien wilde. Ook heb ik weer eens een dagje Brugge gedaan met moeders. Helaas weer vergeten de camera mee te nemen. Brugge blijft immer een mooie stad.
Het hele gebeurden eindigde met een tour door Zeeland samen met Koen voor ons project. Dit was best leuk en we hebben veel gezien. Hier wel een enkele foto van:

De tour begon voor het stadhuis van Middelburg, een mooi klassiek gebouw met de Zeeuwse schildknaap op de deuren geschilderd.

Hierna reizen we door het Zeeuwse land naar Delta werken, wat een mooi stukje Neerlands verdedigingswerken is geworden!

Uiteindelijk komen we dan ook terecht bij een van de ingedamde zeeuitbraken landinwaarts. Ik poseer hier voor een dergelijk wiel.

Dit alles was eigenlijk in het teken van onze eerste presentatie bij een bedrijf. Evides, het drinkwater consortium van Zuidwest NL. Dit ging uitermate goed en was erg interessant en leerzaam. Nu zit ik in de laatste week voordat er echt gewerkt gaat worden. Ik ben benieuwd. We genieten nu nog maar even van het avondje bij De Zaaier en het studentenleven op Gaia-Lumen. We tellen de dagen af... Gek, hoor.

Afscheid

Lieve bloglezertjes... Het is een pijnlijk moment. Een verdrietige tijd is aangebroken. Mijn allerliefste vriendinnetje is afgereisd naar de andere kant van de wereld: Canada... Ik kom haar pas weer in Oktober opzoeken tijdens een idiote vakantie.
Tot die tijd gaat er terug getrokken worden in werk en stilte. Weinig spannende dingen staan op het programma helaas. De afgelopen weken hebben we het ook al rustig aan gedaan eigenlijk. Een tocht naar het laatste stukje delta werken: de maeslant kering was eigenlijk het hoogtepunt: Verder was er dan dus het wegbrengen van Lena naar Dusseldorf. Eerst was daar het jaarlijkse zomerfestijn bij de eigen familie. De heer RB stelde zijn woning ter beschikking en het was indrukwekkend om alle auto's hier te zien staan. Er was uiteraard veel gezelligheid: Hierna was het dan doorreizen naar de familie van Lena in Hamm. Helaas heb ik hier niet veel foto's van. Het was erg gezellig met een gezellig diner bij de Chinees in de openlucht aan de haven met de hele familie! Een dagje fietsen naar een van de topattractie's van Hamm: Maxipark! Een grote en erg leuke speeltuin! Ik mag de Duitse manier wel: goed-koop noem je dat; waar krijgen voor wat je geeft en het zelf maken. Vooral de olifant was erg leuk, maar ook de mooie tuinen en idiote speeltuinen deden ons terug gaan naar kidnergedrag. Hopsa! Een foto van de omgeving, toen we pas net vijf minuten onderweg waren. De kolen-energiecentrales zijn markante en herkenbare bakens aan de horizon: De dag erna genieten we van een fantastisch ontbijt met de ene opa en oma en thee met een sec bij de andere (Spanje) opa en oma. Heerlijk sfeertje. De rit naar het vliegveld was slopend met lange files en een onbestemdheid van afscheid. Ze is weg.
Nu staan we op het punt een tijdje bij de ouders in Zeeuws-Vlaanderen onder te duiken. Het schrijven van een artikel en het bouwen van een website zijn de belangrijkste bezigheden.

Dreiging van moeras, meer en lucht

Het is weer tijd om de kano erbij te pakken! Na het weekend gevuld te hebben met de film avond met BJ (The Game) en Peter Pan SpeedRock op Wantij pop (vette shit met dikke dennis, die het publiek in spoog, het optreden begon met een blik bier op te drinken en eigenlijk maar twee liedjes zong, eentje in het Nederlands en eentje in het Spaans). Enfin, de maandag middag was dus een uitgelezen kans voor een kano avontuur. Na koffie met Geerke, belde ik rond 1 uur Loic op om de auto te starten. We reden door files van vakantieverkeer naar het westen; onze verwachte aankomsttijd liep een dik half uur uit. Om half drie waren we dus te kanoverhuurd Giulliano Fine te Kortehoef, gelegen aan een van de Vechtse Plassen. Het gebied hier zou alleen maar met kano bereikbaar zijn en belooft dus veel goeds. De man bij de kanoverhuur sprak ons vriendelijk toe en wist niet helemaal wat aan te moeten met Loic die geen Nederlands spreekt. Ook zijn vrouw kon hem niet overhalen geen Nederlands tegen hem te lullen. Enfin, we werden met nodeloze veiligheidsinstructies te water gelaten.
De tocht voert eerst langs de drukke weg, onder een typisch Hollandse ophaalbrug (type foto Amsterdam). Aan de linkerkant lonkt echter constant een groene wildernis. Al gauw mogen we ons uitleven en varen een smalle kreek de wildernis in. We breken door een eerste vegetatie strook en komen uit op een van de kleine meertjes, waar de oude petgaten en droogweides een typisch landschap vormen van langwerpige brede sloten en wild-begroeide smalle stroken golvend veen. We komen hier enkele dames van middelbare leeftijd in een roeiboot tegen.
We varen zigzaggend door de moerasbossen en heldere waters. We zien reigers, futen, zwanen, roofvogels en rust, heel veel rust. Er is een licht gezoem van de achterliggende weg, maar er is geen enkel beeld te vinden van menselijke bemoeinis. Door de innerlijke stilte en schoonheid van het landschap varen we door de wirwar van slootjes.Opeens komen we weer bij een weg uit. Helaas moet deze weer worden gevolgd en dit betekend ook dat met gevaar voor eigen leven de ruggengraat en buikspieren trainen vanwege erg lage bruggetjes. We komen uiteindelijk aan de andere kant van de weg uit op een extreem vredige en lege plas. We laten ons zacht afdrijven. Weinig plekken in ons land herbergen deze stilte en zulk puur landschap. Zo heeft Nederland er voor ons menselijk ingrepen uit gezien! Het is schitterend. We varen over de plas en bereiken de ander kant. Er komt een regenbui over. We worden nat, maar blijven genieten.We varen door, weer terug in kleine sloten. Door en door gaat het in een eeuwig door vloeiend natuurpracht. Er lijkt geen einde aan te komen. Behalve de radiotoren dan! We varen een klein ommetje en vinden plotsklaps een volle sixpack Heinneken bier in het water liggen. We nemen het mee. Nog altijd hebben we in dit gebied niemand gezien en slechts geluiden van vele verschillende vogels gehoord. We varen verder af langs de groene wildernis. Soms gaan we het land op, dat enorm schokt onder onze voeten. Het lijkt soms op het water te drijven!We komen nu het grootste meer op. Verschillende eilanden lijken als groene drab op de golven van het meer te drijven. Een donkere lucht aan de horizon voorspelt echter weinig goeds! Het hele meer veranderd in een loom plastisch geheel. Kleuren verschijnen op een bijna rimpelloos oppervlak. De vogels zingen wat, er lijkt een schemering in te vallen. We blijven wat rondhangen op de plas, waarvan we even niet zeker zijn of ze ons goed gezind is. We komen een mooie eikenboom tegen.Dan vallen er fijne druppels op het water oppervlak. Er vormen nog altijd geen rimpels. Wel valt elke minieme druppel te horen! Een hoog getoond gezoem, als een televisie die niet goed is afgesteld, irriteerd de oren. Zulk vreemd geluid hebben de beide kano gangers nog nooit gehoord! We proberen wat sneller door te peddelen over het meer en door meer groene weelde. Nog een enkele impressie van de wateren, de dreigende schoonheid van aankomende storm en de groenheid van het woud: Uiteindelijk zijn we terug bij de weg en zien we ons eindpunt. Helaas krijgen we nog eenmaal een regenbui over ons heen. Voor terug te keren naar de verhuurder, maken we nog een klein ommetje langs de lage weilanden en muntoevers achter de Plassen. Typisch Hollandse beelden. Daarna keren we echt terug. Het is gestopt met regenen en we zijn weer enigermate opgedroogd.
De verhuurder is blij ons van dienst te zijn geweest en ziet in ons een stel noeste en goedbedoelde gasten. Hij hoopt ons terug te zien en wie weet! Een peddelgroet!